Νομίζω ότι κάτι τέτοιο θα ήταν χρήσιμο, λαμβάνοντας υπ’ όψη το μεγαλύτερο από όλα τα ψέμματα : κατάργηση των διαχωριστικών μεταξύ ψέμματος και αλήθειας, μέσω της κυριαρχίας του όρου “αφήγημα” σε όλα τα μήκη και πλάτη του δημοσίου διαλόγου. Με την …επιστημονική αλήθεια να αποτελεί το τελευταίο οχυρό, βολικά “απόρθητο” για τους φροντιστές των ανωτέρω εξελίξεων.

Αν ποτέ αποφάσιζα να γράψω κάτι σε βιβλίο φιλοσοφικού περιεχομένου, αυτό θα λεγόταν “φιλοσοφία του ψέματος” or something. Αποτελεί πραγματικό σκάνδαλο το γεγονός ότι κανένας – κάτι πήγε να κάνει ο Νίτσε, αλλά σταμάτησε στα μισά – δεν έχει ασχοληθεί συστηματικά με την πολιτική, κοινωνική, ατομική, επιστημονική, μεταφυσική κλπ λειτουργία του ψέματος που συνιστά το συντριπτικά μεγαλύτερο μέρος των ανθρωπίνων (και όχι μόνο) σκέψεων και πράξεων. Αλλά βαριέμαι.

Για να μην επεκταθούμε, επί του παρόντος δηλ., στις “ιδεολογικές αποχρώσεις” του ροκ στη γενέτειρά του, χώρα όπου η “λαϊκή κουλτούρα” ήταν υπό τον έλεγχο (fact) του συμπλέγματος Μαφία – Μυστικές Υπηρεσίες, με την πρώτη ειδικά να ελέγχει (fact) το σύνολο των jukeboxes επί αμερικανικού εδάφους, μένουμε επί αυστηρά ελληνικού : η “ροκιά” άρχισε να εισχωρεί στο ελληνικό mainstream με το κνιτο-ροκ του Βασίλη Παπακωνστανίνου, early ’80s, ως διάδοχη κατάσταση της “μαγκιάς”. Ο θάνατος της τελευταίας στις ράγες κάποιου τραίνου ανακοινωνόταν στα τέλη της προηγούμενης δεκαετίας (Παπάζογλου). Ergo, η “ροκιά” προκύπτει ως σάουντρακ της πολυσήμαντης αποενοχοποίησης που θα λάβει χώρα στη διάρκεια της Αλλαγής, της “Αριστεράς” πρωτοπορούσας φυσικά και εδώ. “Πολιτιστικά” μιλώντας, η αποενοχοποίηση παρήγαγε τέρατα, ενώ πολιτικά οδηγούσε νομοτελειακά στο σημιτικό ΠΑΣΟΚ και την παρωδία πολιτικού σκηνικού που βιώνουμε σήμερα …μέρα “Ευρωεκλογών”, μόλις το θυμήθηκα.😅😂🤣

Γενικότερα δεν πολυέδινα σημασία στην ιδεολογικοποίηση – μπορείς να το πεις και μάρκετινγκ – της “ροκ” μουσικής. Η εμφάνιση και η συμπεριφορά μου ποτέ δεν είχαν τίποτε το ιδιαίτερα “ροκ” ούτε με γοήτευε η μυθολογία της “νεανικότητας” και της “επανάστασης”. Μου άρεσαν όμως πολλά στοιχεία του σχετικού ήχου – οι στίχοι συνήθως όχι και τόσο – καθώς και το γεγονός ότι δεν ήταν ακόμα τόσο “κλειστή” όσο άλλα καθιερωμένα είδη όπως η κλασική και η τζαζ για παράδειγμα ή έτσι τέλος πάντων μου φαινόταν τότε. Πολλοί χρησιμοποιούσαν βέβαια τον όρο με αξιολογική χροιά, όχι όμως απαραίτητα εύστοχα ή επιτυχημένα.

Πράγματι λίγα κομμάτια τους άξιζαν από μουσική άποψη κι αυτά στα σημεία. Τη “ροκ” ιδεολογικοποίηση του θέματος δεν την αντιλήφθηκα τότε λόγω του ιδιαίτερα νεαρού της ηλικίας μου και παρά το γεγονός ότι ο “μύθος” τους χτίστηκε αρχικά πάνω στη γνωστή συναυλία τους στην Καρδίτσα.

Δεν αναφερόμουν πάντως στον ίδιο τον Πανούση, τον οποίο θεωρούσα / – ώ genius, και ως κωμικό (σε live show του στο Μετρό έχω κοντέψει να “αφήσω τα κόκκαλά μου” απ’ τα γέλια). Αλλά στο pure “μουσικό” σκέλος των ΜΤ που, κατά την άποψή μου, ήταν χαβαλές πρωτολειογυμνασιακού επιπέδου, και τόσο “ροκ” όσο και τα έπη του Βασίλη.

Συμπαθητικός ήταν και ο πρώτος δίσκος των ΜΤ, αλλά το.. fusion του ΧΚ ήταν για το παιδικό μου γούστο αξεπέραστο. Γενικά ο Τζίμης ήταν ένας έξυπνος και πνευματώδης άνθρωπος, όχι όμως πραγματικά κωμικός. Υπήρχε πάντα κάτι το unmistakable θλιμμένο στο χιούμορ του, και όχι μόνο επειδή συνοδευόταν από αξιώσεις “σοβαρής” κοινωνικής κριτικής.

Κι εγώ απολάμβανα τα “αποενοχοποιημένα” κομματάκια του ΧΚ, τα θυμάμαι με το νί και με το σίγμα παρά τα …απεριόριστα χρόνια που έχουν περάσει. Η ελαφράδα τους ήταν αντίδοτο στο αγκυλωμένο χιούμορ της μουσικής των Μουσικών Ταξιαρχιών, στην οποία διάφοροι …αρμόδιοι “εποχής” απέδιδαν ροκ εύσημα.
Επίσης 100% αξιοσημείωτη ήταν η φωνή του Χάρρυ Κλυνν, που θα μπορούσε να κάνει καριέρα τραγουδιστή με τα τσαρούχια.

Όσο κι αν ακούγεται περίεργο, τις κασέτες του ΧΚ τις άκουγα μικρός ξανά και ξανά πρωτίστως για τη μουσική τους υπόκρουση. Το συγκεκριμένο σκετσάκι πάντως αποτελεί κατά τη γνώμη μου το magnum opus της κινηματογραφικής του δημιουργίας. Δεν υπάρχει περίπτωση να κρατηθώ και να μη γελάσω κάθε φορά που το βλέπω.

Χάρρυ Κλυνν θεός! Με το που το είδα μου έφτιαξε το κέφι – God knows I needed it.
Αν ήμουν στη θέση του παραγωγού, θα άφηνα το κλαρίνο πολύ περισσότερη ώρα, “φέρνοντάς το” ακριβώς πάνω στο beat!