Προσυπογράφω, συμπεριλαμβανομένου του τελευταίου σκέλους φυσικά. 😇🧝‍♂️👼

Καλά δεν συζητάμε για την ανυπόφορη κλάψα που σήμερα έχει γίνει επάγγελμα. Σε περίπτωση που αποφάσιζα ποτέ να κάνω τη ζωή μου ριάλιτι, θα μπορούσα με τα τρέχοντα ηθικά κριτήρια να στείλω δεκάδες (ή εκατοντάδες αν μπορούσα να τους θυμηθώ) ανθρώπους κατευθείαν στη φυλακή συμπεριλαμβανομένου και του εαυτού μου.

Οι απειλές ήταν το τελευταίο που προκαλούσε το ξυρισμένο κεφάλι μου, αφού η μόνη πολιτική συνυποδήλωση – για τους “ενημερωμένους” εννοείται – ήταν εκείνη του μέλους της Χρυσής Αυγής, η οποία τότε αποτελούσε όντως εγκληματική οργάνωση. Το πιο αστείο ήταν η αντίδραση της γκόμενας του συγκατοίκου μου, η οποία, μόλις με είδε να μπαίνω στην κουζίνα, έριξε κάτω με πάταγο τα πιάτα που έπλενε και κλειδώθηκε στο δωμάτιό της καλώντας τον ιππότη της για βοήθεια.

Φυσικό ήταν. Υποθέτω δεν θεωρούσες ότι κάτι περίεργο τρέχει με όλους αυτούς. Προσωπικά το τελευταίο που με ενδιέφερε ήταν “να με αποδεχτούν γι’ αυτό ήμουν” [λες και “αυτό που ήμουν” έτσι κι αλλιώς ήταν οι γραββατούλες και οι κονκάρδες μου]. Εκτός από κάποιους κουραδόμαγκες με απειλητικές διαθέσεις, το να ακούσεις μια μαλακία στο δρόμο δεν ήταν τίποτα. Ανταπέδιδες με μια δική σου, ή έκανες το κορόιδο, και πήγαινες παρακάτω. Και κάνα βρωμόξυλο να έπεφτε, στο πρόγραμμα είναι κι αυτό. Υπήρξε περίοδος που δεχόμουν απειλητικά τηλεφωνήματα επί καθημερινής βάσεως και γύρναγα σπίτι σε επιφυλακή τα βράδυα. Και σιγά τα ωά, ας πούμε, ούτε συζήτηση δεν πολυέκανα επί του θέματος. Σήμερα όλα έχουν γίνει Φώσκολος plus.

Τώρα πρόσεξα το “πρέπει” στο μήνυμά σου. Δεν νομίζω ότι “πρέπει” να διαβαστεί έτσι, αλλά είναι λογικό. Ούτως ή άλλως το άλμπουμ σηματοδοτεί την έναρξη περιόδου “πειραματισμών”, θεωρητικά επομένως αποχής από το κυνήγι του superstardom.

Ναι, κάπου διάβασα τελευταία ότι ο πραγματικός τίτλος του άλμπουμ είναι “Low profile” αλλά δεν ξέρω κατά πόσον αυτό ενυπήρχε στην πρόθεση του ιδίου. Εγώ πάλι κυκλοφορούσα με ξυρισμένο κεφάλι από τα 19 χωρίς ιδιαίτερο λόγο και χωρίς προηγούμενο εκείνη την εποχή στην ελληνική επαρχία προκαλώντας τις πιο απίθανες αντιδράσεις. Η μόνη που κράτησε τα μπόσικα της πολιτικής ορθότητας ήταν μια ενενηντάχρονη γεροντοκόρη γειτόνισσα που με κάλεσε στο σπίτι της για φασκόμηλο και μου είπε “μη σε νοιάζει αγόρι μου, εσύ κάνε αυτό που σαρέσει”!

Συμφωνώ απόλυτα : κυκλοφόρησα ως “πανκ” – κανονικός “εξωγήινος” στην εφηβεία μου, Αθήνα των late ’70s και στη συνέχεια Θεσ/νίκη [ΑΠΘ] – το τι συνεπαγόταν το δεύτερο ιδίως είναι νομίζω κατανοητό. Το τελευταίο που είχα διανοηθεί ήταν να θεωρητικοποιήσω τις αντιδράσεις, ή να τις θεωρήσω καν, περίεργες ή κατακριτέες. Κάνεις επιλογές και αποδέχεσαι τις συνέπειες. Τα συγκεκριμένα όντα της “ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας” κολυμπάνε με ασφάλεια σε ένα πέλαγος άγνοιας και self-indulging. Είναι γαλουχημένα να είναι έτσι, από ανθρώπους με σούπερ εποπτεία ως προς τη μεγάλη εικόνα, την οποία επιμελούνται οι ίδιοι και την οποία τους αποκρύβουν.
Ως προς τον Bowie εννοείς τα περί “low profile” κτλ.;