Και νάταν το μόνο που μας κάθεται στο λαιμό..😡

Κάπως έτσι. Για την ακρίβεια, οι περισσότεροι τουλάχιστον, ήξεραν τι παίζεται εξ αρχής. Εδώ θυμάμαι με το νι και με το σίγμα το ρυπαρό Τσιόδρα να εξυμνεί την υδροχλωροκίνη ως “μέρος τους οπλοστασίου των νοσοκομείων μας με άριστα αποτελέσματα” και, τρεις μήνες αργότερα, μετά τον τηλεκατευθυνόμενο σάλο για το “Trump’s cure” να μιλάει για “φάρμακο που εξακολουθεί να είναι αμφιλεγόμενο”. Δεν ξέρω, μπορεί να είμαι κολημμένος or something, αλλά δεν μπορώ να χωνέψω ότι όλοι οι αλητόπουστες τη βγάζουν, και θα εξακολουθήσουν να τη βγάζουν καθαρή μ’ αυτό.

Μια χαρά έχουν καταλάβει τη μαλακία τους, αλλά κάπως πρέπει να την υποστηρίξουν για να μη χάσουν διπλώματα και πελατεία. Τώρα μάλιστα μπορούν άμα λάχει να το κάνουν εκ του ασφαλούς, αφού η επίσημη “λήξη της πανδημίας” χρεώθηκε στην υποτιθέμενη επιτυχία και όχι στην πασιφανή αποτυχία τους. Μετά την απομάκρυνση από το ταμείο ουδέν λάθος αναγνωρίζεται!

Το πρόβλημα με τους “αποκεκαλυμμένους της πανδημίας” είναι ότι …οι ίδιοι δεν έχουν πάρει μυρωδιά γι’ αυτή την αποκάλυψη. Οι περισσότερι εξακολουθούν να ξιφουλκούν για τις επιλογές τους, μιλώντας για “ΨΕΚ” και δε συμμαζεύεται. Για να μη μιλήσουμε για το ιατρικό προσωπικό …του πλανήτη.
Παρεμπιπτόντως, ακούγοντας τη Naomi Wolf, αξιόλογη δημοσιογράφο – συγγραφέα (από τις ελάχιστες έντιμες φωνές όλη αυτή τη περίοδο), βρίσκεται κανείς αντιμέτωπος με τις συνέπεις των εμβολίων στις γυναίκες, αφορώσες σε καταστροφικές διαταραχές του “κύκλου” τους.

https://x.com/newstart_2024/status/1846910184943194252

Κρίνοντας πάντως από οικείο μου πρόσωπο, θεωρώ ότι το να μεγαλώσει κανείς χωρίς “μπράβο” είναι εν τέλει πιο παραγωγικό, as in ενδυναμωτικό γι’ αυτόν απ’ την αντίθετη περίπτωση = καταιγισμός επαίνων και συνακόλουθη νεύρωση του “Νούμερο Ένα”. Η τελευταία, άμα τη λήξει της παιδικής ηλικίας, συνδυαζόμενη τυχόν με ανεπτυγμένη αισθητική και με την επιρρέπεια στην πλήξη που συνοδεύει μια σχετικά υψηλή ευφυία, μπορεί να οδηγήσει σε ολική αρνησικοσμία κάποιον από τα 15 του or something.

Αυτό που κάποιοι ονομάζουν “γενική ευφυία” πιθανότατα δεν υπάρχει. Ούτε φυσικά χρόνος και διάθεση για όλα. Όσο κορυφαίος κι αν είσαι σε κάποιο τομέα, σε κάποιον άλλο θα είσαι ανυπέρβλητα βλάκας. Ούτε και “γενική βλακεία” όμως υπάρχει. Ανέκαθεν αισθανόμουνα δέος απέναντι σε οποιαδήποτε ικανότητα δεν μου ήταν οικεία, σε σημείο που να υποτιμώ τις δικές μου ικανότητες – τις οποίες εγώ θεωρούσα φυσικές, ενώ των άλλων υπερφυσικές. Για το τελευταίο δεν έφταιγε μόνο η ανατροφή μου (ως ανήλικος ποτέ δεν άκουσα μπράβο, λες και μεγάλωσα σε στρατόπεδο) αλλά και το γεγονός ότι πολλοί παρουσιάζουν τη μοναδική τους – μέτρια συνήθως – ικανότητα ως κάτι απρόσιτο στους κοινούς θνητούς. Ας είναι καλά η “πανδημία” που τους αποκάλυψε γιαυτό που είναι. Αν και η δικαιολογημένη απογοήτευση τελικά δεν είναι λιγότερο δυσάρεστη από τον αδικαιολόγητο θαυμασμό.

…Τα οποία είναι βέβαια …υπεράνω κριτικής. Όπως και η “μουσική” που συνέθετε ο Νίτσε όταν …επιχειρούσε να αντιμετωπίσει (πλάκα θα είχε να ήταν έτσι) τον Βάγκνερ in his own field. 🤣

Ο λόγος είναι, υποθέτω, ότι πίσω από οποιοδήποτε “μεγάλο πνεύμα” ελλοχεύει ένας ποιητής. Ο οποίος στα δύσκολα (βλ. …λύσεις) παίρνει κεφάλι κάνοντας την “υπέρβαση”. Για περιπτώσεις τύπου Πλάτωνα, Νίτσε, Κίργκεγκορ etc, ο ποιητής βρίσκεται in plain sight. Αλλά και ο Μαρξ ως γνωστόν είχε γράψει ποιήματα.

Πάντα με σόκαρε το γεγονός ότι τα μεγαλύτερα πνεύματα της ανθρωπότητας κατρακυλούσαν στις πιο αξιοθρήνητες αυταπάτες όταν έφτανε η ώρα των “λύσεων”. Λες κι επρόκειτο για εντελώς διαφορετικό άνθρωπο. Ή μάλλον άνθρωπο σκέτο.

Ακριβώς. Υπό το πρίσμα αυτής της διαπίστωσης, και με δεδομένο το στίγμα μας ως κοινωνίας των social media και του …Metaverse, δεν ξέρει κανείς αν πρέπει να γελάσει η να κλάψει με τα όνειρα του Κάρολου για ένα κόσμο όπου “μέσα από την παραγωγή μας θα πραγματοποιούμε και θα αναγνωρίζουμε τους εαυτούς μας και τους άλλους” και όπου “τα προϊόντα μας θα είναι καθρέπτες που αντανακλούν την ίδια μας την ουσία”.

Νομίζω ότι στη βάση όσων περιγράφεις είναι, ξανά, η καλή μας ανεξέλεγκτη τεχνολογία και το πέρασμα στο αδιανόητο για τους Marx – Hegel next level αυτοαποξένωσης.