Για τον Πρωθυπουργό μας τα έχουμε ξαναπεί. Ο άνθρωπος είναι κάτι σαν ανεμοδείκτης. Anyway το Ουκρανικό δεν πρόκειται να λυθεί σε 24 ώρες. Δεν αποκλείεται μάλιστα να καταλήξει σαν το.. Μεσανατολικό.

Δε με πειράζει κι αν συμβαίνει κάτι τέτοιο, αλλά έχω άλλη εικόνα.
Αυτό με το οποίο “κλαίω” είναι η λάθος εντύπωση που είχα σχηματίσει για το κοπρόσκυλο που έχουμε για πρωθυπουργό, ότι είχε αρχίσει να κρατάει απόσταση απ’ το Ζελένσκι και τις ευρωκωλοτρυπίδες, κι αυτός πήγε Βρυξέλες και τα έδωσε όλα. Αγκαλιές με το Ζελατινόπουστα και δε συμμαζεύεται.
Αλλά άμα είναι ηλίθιος ο άνθρωπος (εγώ δηλ.) έτσι την πατάει.

Ισχύει. Γιατί οι ατέλειωτες στιγμές “καλής διαγωγής” και “ευγένειας χαρακτήρα” ενός ατέλειωτου πλήθους ανθρώπων δεν θα προβληθούν ποτέ, μη όντας χρήσιμες σε αυτούς που θα μπορούσαν να τις προβάλουν.

Η όποια καλή πλευρά του ανθρώπου βγαίνει ως επί το πλείστον στο έργο του, στον πνευματικό δηλαδή και στον τεχνικό του πολιτισμό. Κανένας δεν πρόκειται να θυμάται το ανθρώπινο γένος για την καλή του διαγωγή και την ευγένεια του χαρακτήρα του. Πράγμα που καθιστά τις όλο και πιο σπάνιες εξαιρέσεις ακόμα πιο αξιοσημείωτες.

Και εννοείται ότι τα ίδια άτομα που συστηματικά καλλιέργησαν / -ούν στον κόσμο τον απομονωτισμό και τη μανιοκατάθλιψη, είναι αυτά που επαγγέλονται το πλημμύρισμα της αγοράς από AI robots, τα οποία θα λύσουν το πρόβλημα της …μοναξιάς.

Θυμάμαι πώς δε θυμάμαι. Και όντως δε φαίνεται να υπάρχει επιστροφή. Η πλάκα είναι ότι το πράγμα σέρνεται σε ένα σημείο όπου η καλή μας A.I. παρουσιάζεται όντως πιο έξυπνη και πιο εμπιστεύσιμη από αυτήν εδώ τη βερσιόν της ανθρωπότητας. Θυμίζοντας το μητρικό affection της αυθεντικής Susan Calvin (του βιβλίου) για τα ρομπότ.

Εγώ από την άλλη – αν θυμάσαι – είχα λέει “στοιχηματίσει τα πάντα” στην εν λόγω υπόθεση, με την έννοια ότι, αν περνούσε τελικά ένας τόσο απάθρωπος ομαδικός βιασμός της λογικής, δεν υπήρχε πλέον επιστροφή για την ανθρωπότητα. Και φυσικά έχασα.

Τώρα είναι όντως τέτοιοι, αλλά τα πρώτα δύο χρόνια οι μοναδικοί της υποστηρικτές ήμασταν εγώ και ο μακαρίτης ο Κούγιας – που παρεμπιπτόντως είχε δηλώσει επανειλημμένα ότι, αν χάσει την υπόθεση, θα εγκαταλείψει για πάντα τη δικηγορική. Όπερ και κατά μία έννοια έκανε.

Εν τω μεταξύ με μια μικρή επιθεώρηση στο νέο hashtag “Πισπιρίγκου” της οποίας η δίκη άρχισε ξανά, και εξακολουθώντας να έχω άγνοια των λεπτομερειών – όπως εξακολουθώ και να στοιχηματίζω για το ορθόν της άποψής σου – μπορώ να πω με βεβαιότητα ότι οι καταφερόμενοι εναντίον της είναι όντα που έχουν ξεπροβάλλει, literally, από τις πύλες του φρενοκομείου. Οι ωρυόμενοι για τα Τέμπη είναι η επιτομή της λογικής και του class μπροστά σ’ αυτούς εδώ (άσε που οι συγγενείς των νεκρών έχουν και τα δίκια τους). Ο όχλος των τιμητών της Πισπιρίγκου αποτελείται αποκλειστικά από αναλφάβητα, βαρέως διαταραγμένα άτομα, ανίκανα να συντάξουν μια κανονική πρόταση ή να αρθρώσουν ένα στοιχειώδες νόημα. Μιλάμε για χρήση λέξεων δίκην άναθρθρων κραυγών στην πιο ελεεινή βερσιόν που έχει υποπέσει στην αντίληψή μου.

Οι δικοί μας θα είχαν ένα ίχνος δίκιου, αν και αληθινό υπόβαθρο της “εξωτερικής πολιτικής Μητσοτάκη” είναι η πελωρίων διαστάσεων βλακεία του. Σε οποιαδήποτε περίπτωση, κανένα “ελληνικό” συμφέρον δεν εξυπηρετούν οι γλείφτες των κωλότουρκων, πέρα απ’ τα …ήρεμα νερά.
Τα περί Τραμπ ήταν de facto φληναφήματα, καθότι αυτό που ήθελε ο ανθρωπάκος ήταν η κατάλυση του “δόγματος Μπρεζίνσκι” (στο βιβλίο ‘Η Μεγάλη Σκακιέρα’ περιγράφονται οι κινήσεις για την περικύκλωση / εξουδετέρωση της Ρωσίας) και η άμβλυνση των διαφορών με τον “puppet master” Βλαδίμηρο, εν όψει τελικής αναμέτρησης με το Red Dragon.

Τα ίδια και χειρότερα εξάλλου θα έλεγαν και οι δικοί μας για οποιονδήποτε πρωθυπουργό θα προσπαθούσε να τα βρει με την Τουρκία εις βάρος των παραδοσιακών μας συμμάχων.

Μεταξύ μας τώρα οι τελευταίοι δίκιο είχαν κατά βάθος για τον Τραμπ😁