Δεν νομίζω. “Καινούργιες” εμπειρίες δεν μπορεί να σημαίνει “ουδέτερες” και “αχρωμάτιστες”. Το αίμα είναι άγριο πράγμα και είναι από τα πρώτα που μαθαίνει να φοβάται ένα παιδί παίζοντας. Όσο για νεκρό άνθρωπο, ένας Θεός ξέρει τι εμπειρία είναι να δει …ζωντανό κάτι που έχει δει μόνο σε βιβλία και τηλεόραση.

Ευτυχώς δεν τον είδα. Θα τον είχαν μαζέψει μάλλον ή μπορεί και να ήταν ακόμα πεσμένος πίσω από τον πάγκο, δεν ξέρω. Περιέργως το σκηνικό δεν μου άφησε κάποιο “ψυχικό τραύμα”. Σε τέτοια ηλικία οι περισσότερες εμπειρίες φαίνονται το ίδιο καινούργιες. Τώρα θα μου έκανε πιθανότατα μεγαλύτερη εντύπωση.

Γάμησέ τα. Εμπειρία σοκ. Το μόνο χειρότερο απ’ αυτό θα ήταν να δεις και τον ίδιο το σκοτωμένο.

Ακόμα θυμάμαι μικρός (κατά τη δευτέρα δημοτικού) που μπαίνω μεσημέρι στο ζαχαροπλαστείο της γειτονιάς για να πάρω το συνηθισμένο μου γάλα και βρίσκομαι ξαφνικά να πλατσουράω σε μια κοκκινόμαυρη λίμνη από αίμα με το ζαχαροπλάστη εξαφανισμένο. Αργότερα έμαθα ότι μόλις τον είχε σκοτώσει κάποιος πελάτης με καραμπίνα “διασήμαντον αφορμήν”.

Γκύζη = notorious περιοχή. Έχω κάνει κανονικά την κυρία, σε εποχές που δεν ήταν ακριβώς του χαρακτήρος μου [early ’90s] σε περίεργο λαϊκομαγκάκι με σταματημένο αμάξι έξω από “night club” του Γκυζίου, ο οποίος είχε έρθει στο παράθυρο και μου ζήταγε το λόγο, ξανά επειδή είχα κορνάρει. Από την άλλη αυτά σου αφήνουν και κάποιο απωθημένο, αλλιώς γιατί να θυμάμαι τώρα εγώ αυτό το αρχίδι στα καλά καθούμενα. Αλλά καλύτερα με απωθημένα, παρά με τ’ άντερα κομπολόι.

Δεν το συζητάμε, ποτέ δεν ξέρεις πού θα πετύχεις, ειδικά με αυτά που γίνονται τον τελευταίο καιρό. Η φάση που σου λέω έγινε κατά το 2010 στου Γκύζη, όταν ένας τύπος κατεβαίνει από το αμάξι στα φανάρια για να ζητήσει το λόγο από τον μπροστινό και αντί απαντήσεως βλέπω να πετάγεται από το παράθυρο ένα μαχαίρι στο λαιμό του διαμαρτυρόμενου. Εννοείται ότι όντας πεζός δεν κάθησα πολύ για να δω τη συνέχεια.

Μια από τις πιο γελοίες [κατόπιν εορτής] φάσεις που μου έχουν τύχει ήταν η κάτωθι [middle ’00s] :
Κινούμαι με το αμάξι σε στενό μονόδρομο των Αμπελοκήπων. Στη μέση του δρόμου, μπροστά μου, περπατάει με την ησυχία του κωλότυπος με το γυναικάκι του, μη εννοώντας να κάνουν στην άκρη παρά τα δυο-τρία, κοφτά για να μην ενοχλήσω κορναρίσματα. Κάποια στιγμή, ψιλοβράζονας, αποφασίζω να κορνάρω κανονικά πλέον, οπότε τα άτομα, απρόθυμα και σιγά σιγά, παραμερίζουν. Μαλακία μου μεν αλλά προσπερνώντας δεν κρατιέμαι και λέω κάτι του στιλ, “άντε επιτέλους Χριστιανέ μου”. Έχοντας απομακρυνθεί μερικά μέτρα, ακούω τον τύπο να φωνάζει : “ρε άντε πάαινε ρε μη σου πω καμιά κουβέντα…” Λοιπόν, δεν ήταν και τίποτα σπουδαίο, αλλά έπρεπε να έβλεπες τη φάτσα, και ιδίως το μουστάκι του τύπου – θα ‘θελα να είχα την ευγλωτία με την οποία ο Μπαλζάκ περιγράφει τους “Χωριάτες” του για να τον περιγράψω. Αλλά το σημαντικότερο ήταν η χυδαιότητα της φωνής του.
Για να μην τα πολυλογώ, σαν καλός μαλάκας, σταματάω το όχημα και βγάζω το κεφάλι απ’ το παράθυρο. “Μπα”, του λέω “λες και κουβέντες εσύ;”. “Ναι ρε μαλάκα, έχεις κάνα πρόβλημα;” μου αντιγυρίζει. Ε πάνω εκεί ακούω απλώς τον εαυτό μου να λέει, σε ήρεμο τόνο πάντα, “άμα λάχει έχω πρόβλημα…” και ανοίγω την πόρτα.
Με το που βγάζω το ένα πόδι έξω, ο τύπος τρέχει ξαφνικά σ’ ένα αμάξι παρκαρισμένο εκεί δίπλα και ανοίγει την πόρτα του συνοδηγού, ουρλιάζοντας : “ΤΩΡΑ ΘΑ ΔΕΙΣ ΡΕ ΠΟΥΣΤΗ! ΤΩΡΑ ΘΑ ΔΕΙΣ ΡΕ ΚΑΡΙΟΛΗ!”. Αμέσως μετά ανοίγει το ντουλαπάκι του ταμπλό. Όλα αυτά σε δευτερόλεπτα, με το γυναικάκι να σιγοντάρει ουρλιάζοντας επίσης : “ΟΧΙ ΓΙΩΡΓΟ ΜΟΥ! ΟΧΙ ΓΙΩΡΓΟ ΜΟΥ!”
Μιλάμε ότι όπως έχω βγάλει έξω το πόδι, το ξαναβάζω μέσα και απομακρύνομαι ιλιγγιωδώς, με κίνδυνο να ξυρίσω όλα τα αμάξια στο δρομάκι, σκεπτόμενος ότι όπου να’ ναι θ’ αρχίσουν να σφυρίζουν οι σφαίρες γύρω μου.
Γενικά, καλύτερη συμβουλή από το stay out of trouble, δεν νομίζω να υπάρχει. Και μου την έχει δώσει όχι η μαμά μου αλλά Χονκονγκέζος master του Kung Fu, ο πιο επίφοβος άνθρωπος που έχω γνωρίσει.

Πριν από κάμποσα χρόνια μού είχε τύχει εντωμεταξύ ακριβώς μια τέτοια περίπτωση στο κέντρο της Αθήνας, όταν σε μια περίπλοκη διασταύρωση εμφανίζεται από πίσω μου ένας ψαρομάλλης ψευτοτσαμπουκάς που κόρναρε σαν τρελός γιατί θεωρούσε ότι δεν τον άφηνα να φύγει γαμιώντας. Αφού με διάφορες άσκοπες ταρζανιές κατάφερε τελικώς από κάπου να περάσει, σταματάει δίπλα μου και αρχίζει απρόκλητα να με λούζει με διάφορες ακατονόμαστες εκφράσεις μπροστά στη φοβισμένη γυναικούλα και το παιδάκι του. Εγώ εντωμεταξύ – που από το πρωί δεν ήμουνα στην καλύτερη ψυχολογική κατάσταση – τον κοιτούσα όσο διαρκούσε το θεατρικό στα μάτια με ανέκφραστο βλέμμα περιμένοντας να σταματήσει τη φλυαρία και να κατέβει επιτέλους από το αυτοκίνητο. Ανταυτού αρχίζει να κοπανάει τις πόρτες και να σηκώνει τον κόσμο φωνάζοντας, μέχρι που ο κόσμος έχασε την υπομονή του και τον γιουχάισε με μαζικά κορναρίσματα μπας και τον αφήσει να πάει στη δουλειά του. Καλύτερα ίσως, γιατί ο τύπος φαινόταν διπλάσιος από μένα, έτσι και κατέβαινε όμως δεν υπήρχε περίπτωση να τον αφήσω να φύγει αρτιμελής. Έχω πετύχει πάντως και φάσεις όπου ο μαλάκας έβγαλε μαχαίρι στο νομοταγή και τα τελευταία χρόνια προσπαθώ στο μέτρο του δυνατού να μην εμπλέκομαι σε μαλακίες.

I know. The world has gone mad.

Αυτό που περιπλέκει την εξίσωση “ασιατική ενοποίηση” είναι η παράμετρος “Ινδία” μεταξύ της οποίας και των Κινέζων τα πράγματα δεν ήσαν ποτέ ακριβώς ρόδινα.
Εν τω μεταξύ μόλις επιστρέψαμε από Ν. Ιωνία όπου είχαμε μεταβεί για αγορά φίλτρου νερού [όχι Camelot!] και στο διάστημα συνολικά 1 ώρας πήγαιν’ έλα, πέσαμε πάνω σε τρεις τσαμπουκάδες στην άσφαλτο. Και δώστου βρισίδι, και δώστου να βγαίνουν απ’ τ’ αμάξια [“τι είπες ρε μαλάκα” κλπ. ας πούμε – χωρίς να πέσει ευτυχώς κανονικό ξύλο]. Τις συνήθεις δραστηριότητές μου τις εκτελώ σε επίπεδο 15 minute neighborhood, είχα καιρό να κυκλοφορήσω με αμάξι σε σχετικά μακρινή απόσταση και έχω μείνει ψιλοάναυδος μ’ αυτά που είδα και άκουσα. Εν τω μεταξύ από τους 6 εν συνόλω, οι 5 ψαρομάλληδες.