Στην αρχή το πέρασα για πρωταπριλιάτικο. Αλλά είναι ακόμα Σεπτέμβριος🫨

This is crazy shit! Εννοείται ότι θα επιληφθώ first thing in the afternoon!

…Εντάξει, μπορούμε (;) να παρηγορηθούμε για όλα όοα συμβαίνουν εκ του ότι, αν όχι τίποτα άλλο …ζούμε ιστορικές στιγμές!

https://www.iefimerida.gr/kosmos/albania-rama-orise-ypoyrgo-rompot-ai
https://www.iefimerida.gr/kosmos/albania-i-ypoyrgos-rompot-ai-apanta-antidraseis

Υπάρχει όντως πρόβλημα με τον “πατριωτικό χώρο”. Και αυτό ενισχύει την άποψη ότι το δίλημμα “πατριωτισμός ή παγκοσμιοποίηση” είναι στην πραγματκότητα ένας αντιπερισπασμός. Και έχει χρέος να τα χώνει κανείς στους “πατριώτες” όπως και στα woke μαλάκια. Ως προς το από τι αποτελεί αντιπερισπασμό το δίλημμα, θυμίζω το σημείωμά μου την επαύριο του θριάμβου του Τραμπ στις τελευταίες εκλογές.

Με βασικό ζητούμενο από όλες τις πλευρές το άνοιγμα του δρόμου για την κυριαρχία της Τεχνητής Νοημοσύνης, το αποτέλεσμα των αμερικάνικων εκλογών δείχνει προς την επιλογή μιας ασφαλούς / step by step, στη θέση μιας ριζοσπαστικού τύπου / εδώ και τώρα διέλευσης. Με άλλα λόγια, μιας ρεαλιστικής βερσιόν της virtual reality, ενσωματώνουσας κάποιες παραδοσιακές αξίες (θρησκεία, πατριωτισμός, …επιχειρηματικό πνεύμα) εναντίον μιας σουρεαλιστικής …woke virtual reality, στερούμενης πολιτισμικού υποβάθρου, διακινούμενης από ανίκανους ερασιτέχνες με όρους οργουελιανού newspeak / γραψίματος απ’ την αρχή της ιστορίας.

Να συμπληρώσω ότι ακόμα και οι …νεοσυνασπιζόμενες (;;;) με Ιράν/Τουρκία, χώρες του Κόλπου για τον ψηφιακό εκσυγχρονισμό κόπτονται στο τέλος της ημέρας. Εξ ου και ελπίζω η επιρροή των ΗΠΑ και του Ισραήλ σ’ αυτές, όπως προδιαγράφεται από τις Abraham Accords να επικρατήσει σε βάρος αυτής των σχιστομάτηδων.

Προφανώς έχουν απομείνει κάποιοι λογικοί άνθρωποι και από τις δύο παρατάξεις, αλλά βρίσκονται αναγκαστικά στο περιθώριο. Πιθανότατα κάνουν διακριτικά τη δουλειά τους χωρίς να κατεβαίνουν στην αρένα των social. Αν με βλέπεις πάντως τελευταία να τα χώνω στους “πατριώτες” περισσότερο παρά στους “επαγρυπνούντες”, ο λόγος δεν είναι ότι.. αλλαξοπίστησα. Τα ίδια λίγο πολύ πιστεύω που πίστευα πάντα. Όμως ο κίνδυνος αυτή τη στιγμή δεν προέρχεται από τους γουοκάδες. Όταν με τον καιρό ξανάρθουν στα πράγματα, εδώ είμαστε πάλι. Εξαιρώ φυσικά τα γνωστά spin-offs της πολιτικής ορθότητας που κρατούν ακόμα στα χέρια τους την τύχη της Ευρώπης. Αλλά με αυτούς δεν γίνεται τίποτα. Πρόκειται για κλινικά ηλίθιους, pathetic losers, douchbags του τελευταίου χαμαιτυπείου της Φυλής. Και κρίνοντας από τις γεωπολιτικές κωλοτούμπες του Τραμπάκουλα, πολύ φοβάμαι ότι το ίδιο θα είναι και οι “πατριώτες” διάδοχοί τους. Η “λογική των πραγμάτων” είναι αμείλικτη και δεν επηρεάζεται από την ποιότητα των προσώπων. Προς το καλύτερο τουλάχιστον.

Έτσι είναι. Αλλά οι αντιδρώντες στη woke κουλτούρα δεν είναι όλοι σαν το μπατριώτη που καμαρώνει το σκυλί με την ελληνική σημαία “αντί για τη Μποφίλιου”. Στη χειρότερη περίπτωση, θεωρώ, είναι κάποιοι που εκμεταλλεύονται τη χοντροκοπιά αυτού και των ομοίων του. Αδυνατώ να πιστέψω ότι δεν έχει μείνει στην Ευρώπη ένας ευρύς πυρήνας λογικών ανθρώπων.
Το θέμα είναι ότι, ως “χώρα” είμαστε σε μοιραία σχέση με άτομα (την “ηγεσία της Ευρώπης”) που ετοιμάζονται για πόλεμο με στόχο …την αυτοκαταστροφή τους. Δηλ. (και) τη δική μας.

Συμφωνώ επαυξάνοντας. Τόσο η woke όσο και η αντίπαλή της “πατριωτική” κουλτούρα είναι σε τέτοιο βαθμό γεμάτες γελοίες αντιφάσεις, ώστε είναι αδύνατο για κάποιον που δεν έχει μυηθεί στο αντίστοιχο cult να τις πάρει στα σοβαρά. Βασικά οι αντιφάσεις της δεύτερης αντικατοπτρίζουν τις αντιφάσεις της πρώτης, αφού στην πολεμική πλέον εποχή μας ενδιαφερόμαστε απλώς να πάμε κόντρα στον αντίπαλο χωρίς να δίνουμε σημασία σε λογικές.. λεπτομέρειες.

Αυτό που έχει όντως πλάκα είναι να ταυτίζουμε τη woke κουλτούρα με το δυτικό πολιτισμό, όταν οι κατ’ εξοχήν (εκδηλωμένοι) εχθροί αυτού “εντός των τειχών” είναι κάτι ξεφτιλισμένα πουστάκια και φεμινίστριες με σημαίες της Παλαιστίνης. Η woke κουλτούρα είναι γέννημα θρέμμα των ίδιων κύκλων που επιδιώκουν την άλωση των δυτικών κοινωνιών με στίφη εξ Αφρικής – Ασίας. Η ουσία των identity politics είναι : εκμετάλλευση της κλινικής βλακείας του παρακμασμένου δυτικού μέχρι εξαντλήσεως.
Δική μου ελπίδα (δε θέλω να πω πεποίθηση) είναι ότι η αντίδραση σε όλα αυτά θα είναι κάτι καλύτερο από περιπτώσεις τύπου Fuentes. Επαναλαμβάνω άλλωστε ότι και η μετονομασία με το έτσι θέλω όλων των δεξιών κομμάτων σε “ακροδεξιά” είναι μέρος του ιδίου σχεδίου.

Από την άποψη αυτή βρίσκω πολύ συνεπέστερους κάποιους “εξτρεμιστές” τύπου Nick Fuentes που παραδέχονται ότι ο μουσουλμανικός πολιτισμός κινείται κατά βάση προς τη σωστή κατεύθυνση.

Εδώ είναι η μεγαλύτερη πλάκα. Γιατί όταν λέμε “λευκό χριστιανικό δυτικό πολιτισμό” βασικά εννοούμε.. το woke. Άμα ρωτήσεις οποιονδήποτε όψιμο “πατριώτη” σε τι διαφέρει ο δυτικός πολιτισμός – τον οποίο υπερασπίζεται με τόση μανία χωρίς να έχει ενσκήψει ποτέ στην ουσία του – από τον μουσουλμανικό για παράδειγμα, θα σου ψελλίσει τα γνωστά περί δικαιωμάτων των γυναικών και των γκέι. Τα οποία υποτίθεται ότι στο εσωτερικό της χώρας του καταπολεμά!

Δεν τίθεται θέμα μοιρολατρίας. Τίθεται θέμα εσφαλμένης εντύπωσης περί το ότι μπορεί να υπάρξει περιγραφή του ο,τιδήποτε απαλλαγμένη από προκαταλήψεις, επιθυμίες, και μαλακίες. Σε οποιαδήποτε περίπτωση, το ότι ουδέποτε καταφέραμε να ενσωματωθούμε στην περιβόητη Δύση, τι σημαίνει, ότι πρέπει να (επανα-)προσχωρήσουμε στο (υπό ανακατασκευήν) χαλιφάτο; Και μάλιστα υπό την οικονομική ηγεμονία των Κινέζων;