Σε μια ταινία που είχα δει προ αμνημονεύτων, σχετική με την έκρηξη του ηφαιστείου του Κρακατάου, είχα διαβάσει μια φράση στους υπότιτλους, που έκτοτε έχει μείνει ιστορική ως private joke εμού και άλλων. Επρόκειτο για το κλασικό “Let’s pray to our Lord Savior”. Μόνο που χάρη σε ένα ακόμα μεταφραστικό άθλο, είχε αποδοθεί έτσι : “Ας προσευχηθούμε στον κύριό μας τον Σαβιούρ!”
Υπό συνθήκες όπως οι παρούσες νομίζω ότι αυτό ακριβώς είναι που αρμόζει – όχι η φράση αλλά η “μετάφρασή της”.

Η τάση μου να πέφτω μέσα σε όλα έχει αρχίσει να με ανησυχεί και μένα. Σταματάω εδώ μπας και αποφύγουμε τα χειρότερα!

Υποθέτω ότι ο αριθμός των εν λόγω ηλιθίων δεν συνιστά αντιπροσωπευτικό “στατιστικό μέγεθος”. Υπάρχει βέβαια και η περίπτωση να αποτελούν κάποιο είδος “σιωπηρής πλειοψηφίας”, πράγμα που θα αναιρούσε την άποψή μου. Υπάρχει πάντα και το σενάριο το πράγμα να είναι κατασκευασμένο all over. Who knows.
Πάντως αυτό που ξεπροβάλλει στα “σόσιαλ” είναι όπως το περιέγραψα.

Και πώς εξηγείται τότε η ψήφος του κοινού στην ισραηλινή σαχλαμαρίτσα της Γιουροβίζιον?😋

“Σου εγγυώμαι” ότι υπάρχει διάχυτος …αντισημιτισμός στη μάζα (είμαι ακόμα άπειρος στη χρήση της λέξης και αισθάνομαι γελοίος κάθε φορά που τη λέω/γράφω). Αυτό, στο βαθμό που τα αντανακλαστικά των μαζανθρώπων επηρεάζονται από διάφορα αριστεροειδή, καλλιτέχνες, αναλυτές, “ακτιβιστές” κτλ. κτλ. Πρόκειται για επιδημία αντιεβραϊκού virtue signaling.
Εννοείται ότι και οι Εβραιόφιλοι είναι ξεσαλωμένοι, αλλά δεν τίθεται θέμα αριθμητικής συγκρίσεως. Κατά τελείως θλιβερό τρόπο δε, οι εν Ελλάδι Εβραιόφιλοι τυγχάνουν αποκλειστικά σχεδόν Νουδούλοι : Από αισθητικής απόψεως είναι ακόμα χειρότεροι από τους “εχθρούς τους” – τουλάχιστον εκείνοι έχουν το άλλοθι ότι μιλάνε από καρδιάς, να πούμε.

Οι δυτικές κυβερνήσεις στην πλειονότητά τους υποστηρίζουν το Ισραήλ, αλλά η “λαϊκή βάση”, συμπεριλαμβανομένου του συνόλου των δημοσιολόγων – influencers (Ελλήνων μη εξαιρουμένων) αναφέρονται με τα χειρότερα λόγια σ’ αυτό …με αφορμή και το Ιράν, όχι μόνο τη Γάζα, στον ίδιο βαθμό που το κάνουν με τον Τραμπ. Αίσθησή μου είναι άλλωστε ότι ακόμα και όσοι είχαν αναγκαστεί να πουν δυο-τρεις μισές κουβέντες θετικές για τον εν λόγω, ήρθανε πάλι στα ίσια τους.
Φυσικά και δεν είμαι εγώ of all people ο …απολογητής για τις γενοκτονίες και τους μεγαλοϊδεατισμούς του Ισραήλ. Αλλά και με τους αγιατολάδες έχω Mega Problem.
Επίσης, όπως έχω ξαναπεί, όσοι ειρωνεύονται τους βασιζόμενους στο Ισραήλ για βοήθεια, θα πρέπει να μας πουν κάποια στιγμή, κάτι που επιμελώς παραλείπουν, τι ακριβώς θεωρούν ότι συμβαίνει με την Τουρκία, και τι πρέπει να κάνουμε. Γιατί πέρα από το σαρκαστικό υφάκι διάφορων “πανεπιστημιακών”, “αναλυτών” etc, για την ταμπακιέρα δεν ακούγεται κουβέντα.
Και έχουμε φτάσει αυτή τη στιγμή να μας ζητούν το λόγο για παραβίαση των κυριαρχικών τους δικαιωμάτων οι (μαριονέτες των Τούρκων) Λίβυοι.

Γιαυτό και οι απελπισμένες επικλήσεις ανθρώπων σαν εμένα που δεν επιθυμούν πυρηνικό χειμώνα το κατακαλόκαιρο, είναι καταδικασμένες μακροπρόθεσμα σε αποτυχία. Γιατί ένα όλο και αυξανόμενο ποσοστό ανθρώπων του “πολιτισμένου” κόσμου θέλει αυτό ακριβώς.

Επιπλέον οι δικοί μας τρέφουν την ελπίδα ότι το Ισραήλ θα καταστρέψει για πάρτη μας την Τουρκία. Χωρίς βοήθεια πάντως δυσκολεύεται προφανώς να τα βγάλει πέρα με το Ιράν. Άμεση αμερικανική εμπλοκή από την άλλη θα προκαλέσει αργά ή γρήγορα ρωσικές και κινεζικές αντιδράσεις. Τίποτα καλό δεν θα βγει από αυτή την ιστορία. Στα πλαίσια της τρέχουσας οπαδοποίησης βέβαια τέτοιοι πρακτικοί προβληματισμοί φαντάζουν εκτός τόπου και χρόνου. Ας ικανοποιήσουμε το πάθος μας και ας πάνε όλα κατά διαόλου.

Να ξεκαθαρίσω πάντως ότι προσωπικά δεν έχω τίποτα εναντίον του Ιράν. Η διατήρηση του αυταρχικού του καθεστώτος εξασφαλίζει ότι δεν θα έχουμε κύματα προσφύγων προς τα εδώ. Αντιθέτως όλες οι μουσουλμανικές χώρες που “εκπολιτίστηκαν” από τους Αμερικανούς έχουν στείλει μαζικά τους κατοίκους των στην Ευρώπη.

Δυσκολεύομαι να φανταστώ αυτό που λες. Δεν γνωρίζω κάποια δυτική κυβέρνηση που να καταδίκασε ρητά την επίθεση του Ισραήλ ούτε κάποιο μέινστριμ ΜΜΕ που να υποστηρίζει ανοιχτά το Ιράν. Όλοι συμφωνούν ότι πρόκειται για μια χώρα με καταπιεστικό καθεστώς που δεν δικαιούται να έχει πυρηνικά. Επιπλέον είναι και σύμμαχος της Ρωσίας. Την επίθεση του Ισραήλ τη θεωρούν αναγκαίο κακό και φοβούνται απλά τις πιθανές επιπλοκές. Δεν είναι το ίδιο με τους Παλαιστίνιους που παραδοσιακά ξυπνούσαν κάποια αισθήματα συμπάθειας. Η αποδιδόμενη στο Γερμανό καγκελάριο φράση ότι “το Ισραήλ κάνει για μας τη βρώμικη δουλειά” συμπυκνώνει τα αισθήματα όλων των παρατάξεων πλην φυσικά του ΚΚΕ και των παραφυάδων του. Δεν έχω δει με τα μάτια μου κάποιο τϊτλο υπέρ του Ιράν. Εκτός αν θεωρείς φιλοϊσλαμικές τις εύλογες ανησυχίες για ένα Τρίτο Παγκόσμιο. Στην πραγματικότητα το Ισραήλ βελτίωσε την εικόνα του στη Δύση μετά την αμφιλεγόμενη εθνοκάθαρση στη Γάζα.

Εγώ πάλι έχω την εικόνα ενός κόσμου πρωτόγνωρα ομονοούντος εναντίον των Εβραίων. Εξ ου και έλεγα τις προάλλες ότι δεν φανταζόμουν ότι θα έρθει η στιγμή να χρησιμοποιήσω τη λέξη “αντισημιτισμός” …εννοώντας την. * Η πλειονότητα των “εναλλακτικών μέσων” τουλάχιστον, των ελληνικών πρωτοστατούντων, βρίσκεται σε άτυπο διαγωνισμό αναθεματίσματος του Ισραήλ, και των Τραμπ-Νετανιάχου. Και μιλάω ακόμα και για ανθρώπους που την ανάλυσή τους σταθερά συμβουλεύομαι (τώρα μόλις άκουγα τον αξιοσέβαστο κατά τ’ άλλα Αϋφαντή σε κάποιο άγνωστό μου κανάλι).

* Μπορεί να μου ήταν, όπως και εξακολουθούν να μου είναι συμπαθείς, ως αντίπαλο δέος των αγιατολομουλάδων και όχι μόνο (στο κάτω κάτω, ακόμα και ο Otto Klemperer, ακόμα και οι Shatner-Nimoy …Εβραίοι είναι) αλλά αυτό δεν με εμπόδιζε να αντιπαθώ τις περί “αντισημιτισμού” υπερβολές τους που, μεταξύ μας, αποτέλεσαν το πρώτο στάδιο της λογοκρισίας που έχει γενικευτεί nowadays.