Παρά τις όποιες κατά καιρούς επιτυχημένες προβλέψεις μου, δεν έχω τόσο μεγάλη εμπιστοσύνη στις προφητικές μου ικανότητες, ώστε να στηρίξω επάνω τους αποφάσεις ζωής και θανάτου και μάλιστα σε μια περίοδο άνευ προηγουμένου ρευστότητας και αβεβαιότητας. Και τέλος πάντων κανείς δεν ενδιαφέρεται για τη γνώμη μου. Η αγαπημένη μου πατρίδα με πέταξε από καιρό στο περιθώριο. Ας ασχοληθούν μαζί της αυτοί που είχαν καλύτερη τύχη.

Ελπίζω να μη δίνω την εντύπωση …πολέμαρχου.🫶☮️
Αντιπαθώ πολύ τους Τούρκους και για συγκεκριμένους λόγους, όχι βέβαια στο βαθμό που θα ευχόμουν …στρατιωτικές αναμετρήσεις, ιδίως όταν στο πλαίσιο αυτών θα έπρεπε να καθαρίσουν άλλοι για πάρτη μου.
Εννοείται ότι το τι νούμερα απαρτίζουν το πολιτικό προσωπικό μας φαίνεται …επί του πεδίου, με τα χαστούκια που τρώνε κάνοντας το κορόιδο. Και ότι αυτό που αναζητάται είναι μια στοιχειώδης σοβαρότητα εφ’ όλης της ύλης.
Αυτά όμως είναι άσχετα με την ανάγκη μιας σαφούς τοποθέτησης “στη σωστή πλευρά” (VS ISLAM INVASION). Και αυτό που θα πρόκρινε hands down 20 χρόνια μετά η κυβέρνηση μιας “αναγεννημένης Ελλάδας” (λέμε τώρα), υποχρεούται να το προκρίνει και η παρούσα, κατά μείζονα λόγο μάλιστα.

Δεν αντιλέγω, τους Τούρκους όμως τους παίρνει να το κάνουν. Και τους παίρνει γιατί δουλεύουν σκληρά εδώ και δεκαετίες. Δεν ζουν με δανεικά ούτε στηρίζονται στους εκάστοτε ισχυρούς. Ας κάνουμε πρώτα το ίδιο κι εμείς και μπορεί κι αυτοί να μας σεβαστούν περισσότερο. Αν πάλι το πράγμα φτάσει στο μη περαιτέρω, θα πρέπει εν τέλει να χρησιμοποιήσουμε τα όπλα που χρυσοπληρώνουμε για να σκουριάζουν. Όχι όμως πιο πριν. Τη νύχτα των Ιμίων παρεμπιπτόντως το τάγμα μου ξεκίνησε για πόλεμο σα να μην έγινε τίποτα. Δεν θυμάμαι να αισθάνθηκα τον παραμικρό φόβο εγώ ή κάποιο από τα υπόλοιπα παιδιά. Μερικούς καραβανάδες είδα μόνο λίγο ανήσυχους – καναδυό μάλιστα τους πήραν τα κλάματα – επειδή φαντάζονταν ότι θα περνούσαν όλη τη ζωή τους στο γραφείο. Εμείς όμως δεν είχαμε στο ήλιο μοίρα και προετοιμαζόμασταν για ένα τέτοιο ενδεχόμενο νυχθημερόν. Σε διακοσμητικά τάγματα “πολυτελείας” (στα οποία υπηρετεί – βλέπε κάνει διακοπές – η πλειοψηφία των Ελλήνων στρατευσίμων) έπεσε το κλάμα της αρκούδας.

Οι μεγαλοϊδεατισμοί είναι των κωλότουρκων κατ’ αποκλειστικότητα. Ως προς “εμάς” είναι το αντίστοιχο, σε “εθνικό” επίπεδο, με το μαλάκα που έλεγες τις προάλλες, τον οποίο αναγκάσθηκες κάποια στιγμή να βάλεις στη θέση του. Και εδώ μπορεί να γίνει χωρίς λεονταρισμούς κτλ, κατ’ αρχήν με μια σοβαρή και αξιοπρεπή στάση. Αυτούς εδώ τους έχουν πάρει τελείως τον αέρα, “ζητάμε το λόγο”, υποτίθεται, και φυλαγόμαστε μη μας έρθει σφαλιάρα.

Και για να πω την αμαρτία μου, προσωπικά δεν έχω καμία διάθεση να θυσιάσω τα όποια χρόνια μου απομένουν σε ανερμάτιστους μεγαλοϊδεατισμούς. Ούτε παιδιά έχω κάνει ούτε βρίσκομαι ο ίδιος πλέον σε ηλικία στράτευσης και δε σκοπεύω να κάνω τον πατριώτη με ξένες πλάτες. Ας αναλάβουν την ευθύνη αυτοί στους οποίους ανήκει το μέλλον.

Δεν ξέρω. Ακόμα και στην προσωπική ζωή να το μεταφέρω, …ο Μάικ Τάισον αυτοπροσώπως να τράβαγε μια γραμμή στο χώμα στα καλά καθούμενα και να μου έλεγε “πέρα από εδώ δεν πάς” …δεν ξέρω πόση υπομονή θα έκανα (θα έκανα …καμπόση). Αργά ή γρήγορα πάντως, κάποια στιγμή, θα πήγαινα κατά πάνω του …κι όποιος ζήσει.

Απλώς παρακολουθώ το πράγμα εκ του σύνεγγυς και, μπορεί να είμαι ηλίθιος και να κάνω τεράστιο λάθος αλλά, αυτό που βλέπω είναι μια στα όρια της ψυχοπαθολογίας εμμονή των τουρκομόγγολων. Η οποία, στο σημείο που έχει φτάσει …απλώς δε μαζεύεται. Οι τύποι εννοούν να μας πουλάν νταβατζιλίκι 24/7, βάσει του ανοιχτά διατυπούμενου πλέον δόγματος “μονομερείς ενέργειες στο Αιγαίο δεν γίνονται δεκτές”…. Σε λίγο δηλ. και να θέλουμε να κλάσουμε, μόνο κατόπιν αδείας θα το κάνουμε.
Εν ολίγοις, με τους Τούρκους τα χάνουμε όλα έτσι κι αλλιώς σε βάθος χρόνου. As in, επιστρέφουμε στην προ του 21 κατάσταση. Far-fetched as it may sound, it’ s the god-damned truth, imo.

Έχω την εντύπωση ότι το έχεις πάρει πολύ θερμά το θέμα με το Ισραήλ και προφανώς δεν είσαι ο μόνος. Φαντάζομαι ότι θα σου έχει περάσει από το νου ότι σε περίπτωση που τα πράγματα δεν εξελιχθούν 100% σύμφωνα με το ανύπαρκτο σχέδιο, δεν επανερχόμαστε στα ίδια. Τα χάνουμε όλα.

Δεν είπα εγώ τίποτα για εναπόθεση ελπίδων. Απλώς ενώπιον μιας (απευκτέας αλλά) περίπου δεδομένης σύγκρουσης, καλό είναι κάποιος να ξεκαθαρίζει τη θέση του. Γιατί η υπόθεση της οποίας μπροστάρηδες ονειρεύονται να είναι οι “φίλοι και γείτονες” είναι ένα είδος χαλιφάτου, που θα ξεκινάει από Πακιστάν μεριά και θα φτάνει μέχρι τη …Γαλάζια Πατρίδα.
Πακιστανικό πλοίο παρεμπιπτόντως (η κορβέτα …”Babur”) είχε παραβιάσει πέρσι τα χωρικά μας ύδατα.

Για προσωρινό “βόλεμα” μιλάω φυσικά. Δύσκολο μου φαίνεται το Ισραήλ και η Τουρκία – of all nations – να μείνουν στην ιστορία του Τρίτου Παγκοσμίου ως φάροι σταθερότητας και ειρήνης. Ούτε όμως κι έχω εναποθέσει τις ανύπαρκτες ελπίδες μου για ένα καλύτερο μέλλον σε μια μεταξύ τους σύγκρουση. Anyway εγώ το “καθήκον μου προς την πατρίδα” το έκανα και με το παραπάνω. Ας πάνε να πολεμήσουν – αφού το θέλουν τόσο πολύ πια οι γονείς τους – αυτοί που βρίσκονται σε ηλικία στράτευσης.

Δεν επιμένω. Just remember when I tell you, ότι μεταξύ Ισραήλ – Τουρκίας έχει χαραχτεί ένα μακράς πνοής, αλλά unmistakable collision course. Στο τέλος θα υπάρξει φουλ εμπλοκή και, δυσκολεύομαι να πιστέψω ότι κάποιοι θα είναι τόσο ηλίθιοι ώστε να μην έχουν πάρει θέση.

Για τα δικά τους πάντα δεδομένα. Δεν μιλάμε για βόλεμα με την.. ελληνική έννοια😴