👍👌😁

Αυτό το τελευταίο ειδικά ήταν ένα από τα βασικά arguments με τα οποία “σκοτωνόμουνα” από μικρός με τους φαν της χύδην ψυχανάλυσης : ακόμα κι αν υποτεθεί ότι η όλη διαδικασία δεν είναι αέρας κοπανιστός …μήπως υπήρχε λόγος σοβαρός που ο υποτιθέμενος “αληθινός” εαυτός μας κρατιόταν κρυφός επί αιώνες και millennia;
Εντωμεταξύ, με δεδομένη την κάθε άλλο παρά ουδέτερη ηθικά στάση των ψυχολογοψυχίατρων απέναντι στα αντικείμενα της “μελέτης” τους, σ’ αυτούς περισσότερο θα ταίριαζε το όνομα “ιατροδικαστής” παρά σ’ εκείνους που το έχουν.

Καλά, κι εγώ σιγά μην έχω ίχνος βεβαιότητας για τέτοια ζητήματα. Ουδόλως θα απέκλεια αύριο κιόλας αυτά που μόλις έγραψα να μου φαίνονται ανοησίες.
Ως προς τα όνειρα συμφωνώ απολύτως. Θα είχε νόημα να κάτσει κανείς να καταγράψει κάποια “σημαντικά” όνειρά του [προσωπικά θυμάμαι διάφορα από 10 χρόνων or something] μήπως και μέσα ακριβώς από τη διαδικασία γραψίματος και ανάγνωσης αρχίσει να διακρίνεται κάποιο pattern. Γενικά όταν ένα πρόβλημα μου φαίνεται άλυτο, κάθομαι και το γράφω στο χαρτί. Το πράγμα συχνά ξελαμπικάρει και η λύση προκύπτει εκ του μη όντος.

Εννοείται ότι δεν επιμένω, σιγά μην είμαι σε θέση να εκφέρω σοβαρή άποψη για τέτοια ζητήματα. Είναι απλώς μια ιδέα που έχω από παλιά. Εκ των υστέρων μάλιστα μου θυμίζει το “πόλεμος πατήρ πάντων” και το “αιών παίς εστι παίζων πεσσεύων” του Ηράκλειτου. Για τα όνειρα επιμένω πάντως ότι αποτελούν το κλειδί για όλα τα μεγάλα ερωτήματα. Δυστυχώς κανένας δεν φαίνεται να ξέρει πού βρίσκεται ή αν υπάρχει καν η κλειδαριά..

Εν τω μεταξύ και ο Οκτώβριος βρίθει κυριολεκτικά συνθετών, ιδίως κλασικών, αλλά και από άλλα είδη. Στην αρχή μου είχε έρθει να βάλω τον κυρ-Lennon, αλλά είναι λίγο too much τρεις μήνες μετά τον κυρ-Μακάρτνεϋ, οπότε [ημίθεος] Domenico Scarlatti it is – και ας είναι …ήκιστα εμπορική επιλογή. Εν τω μεταξύ έχω φάει ήττα με τη μικρή επισκεψιμότητα ενός από τα καλύτερα μουσικά posts που έχω ανεβάσει ever, αυτού του Purcell, ως εκ τούτου …”αργώ” σήμερα.

[Sorry, σοβαρή κοινωνική υποχρέωση].
Δεν είμαι σίγουρος για το ότι οι σκοποί και οι ενέργειες μιας πάνσοφης διάνοιας δεν διαφέρουν από την τυχαιότητα – στο πλαίσιο αυτής της τελευταίας κόσμοι γενιούνται και πεθαίνουν εν είδει πειραμάτων με ό,τι αυτό συνεπάγεται για το περιεχόμενό τους. Η “ελπίδα” στην πρώτη περίπτωση συνίσταται στην επικοινωνία και επηρεασμό της “διάνοιας” προς όφελός σου [όσο απλοϊκό και αν ακούγεται, αποτελεί τη βάση όλων των θρησκειών ανεξαιρέτως]. Τίποτα δεν εγγυάται, needless to say, ότι απώτερος σκοπός της “πάνσοφης διάνοιας” δεν είναι η κατανάλωσή σου.
Αλλά ούτε μια κατάσταση τριβής και ανταγωνισμού δεν εγγυάται ότι το συμφέρον σου βρίσκεται σε μια απο τις δυο [τρεις, οσεσδήποτε] πλευρές – οι “υπεροντότητες” θα μπορούσαν κάλλιστα να πολεμούν με λύσσα για το ποια θα σε καταναλώσει.
Η παρατήρηση περί λογικότητας των αλλόκοτων ονείρων μου φαίνεται ευφυέστατη. Πάντως και εκεί ακόμα, ο “μοναχικός εαυτός”, είναι a priori διασπασμένος [δεν το πάω στο φιλοσοφικό] ανάμεσα σε διαφορετικού τύπου επιθυμίες και φόβους, και η σύγκρουση ανάμεσά τους αποτελεί την κινητήρια δύναμη των [περισσότερων] ονείρων. Η λογική μπορεί να οργιάζει εξομοιωμένη με τη φαντασία [ούτως ή άλλως πάντα θεωρούσα ότι η “τρελή” και καλά φαντασία είναι ένα είδος υπερβατικής λογικής] αλλά η “ένταση” παραμένει.

Το ίδιο έγινε πάνω κάτω και με τα δικά μας ερπετά. Όταν εξέλιπε δηλαδή το σοβιετικό δέος, τα σχέδιά τους άρχισαν σιγά σιγά να ολισθαίνουν προς το χώρο του παραλόγου. Τώρα που έχουν όλο τον υπόλοιπο κόσμο εναντίον τους, υπάρχει μια μικροσκοπική ελπίδα να συνέλθουν από το λήθαργο, αν και το πιθανότερο είναι ότι μέχρι τότε δεν θα τους υπολογίζει κανένας.

Βασικά το ζήτημα είναι να υπάρχει.. ανταγωνισμός. Οι σκοποί και οι ενέργειες μιας και μοναδικής κοσμικής διάνοιας – οσοδήποτε πάνσοφης και παντοδύναμης – δεν διαφέρουν σε τίποτε από την απόλυτη τυχαιότητα χωρίς τη διορθωτική δύναμη της εξωτερικής τριβής. Αυτός εξάλλου είναι και ο λόγος που τα πιο αλλόκοτα πράγματα μας φαίνονται στα όνειρα λογικά: είμαστε μόνοι στον κόσμο μας χωρίς εναλλακτική άποψη και χωρίς κανένα να μας διορθώσει.

Κι εγώ το προτιμώ. Επί της ουσίας το ερώτημα είναι παρεμφερές με το “ποιο είναι προτιμότερο, να υπάρχει Θεός ή όχι”. Σε ότι με αφορά προτιμώ “όλα αυτά”, ακόμα και τα χειρότερά τους, να έχουν ως πηγή κάποια έλλογη διάνοια/βούληση από το να αποτελούν αποτέλεσμα τυχαιότητας.

Να πω την αμαρτία μου, προτιμώ αυτό το σενάριο από την πιθανότητα να παίρνουν το θέμα στα σοβαρά. Γιατί στην πρώτη περίπτωση τουλάχιστον υπάρχει μια λογική, έστω και διεστραμμένη, που σημαίνει ότι ξέρουν πότε να σταματήσουν, όπως έκαναν με τον κορωνοϊό. Στη δεύτερη περίπτωση όμως δεν υπάρχει καμία και δεν θα ησυχάσουν προτού φουντάρουμε όλοι μαζί στον γκρεμό.

ΓΑΠ θεός μπροστά σ’ αυτόν εδώ. Οπότε, νομοτελειακά, ας περιμένουμε και τη στιγμή πρώτα ο Θεός που θα νοσταλγούμε τον …Κασσελάκη σε σύγκριση κι εγώ δεν ξέρω με ποιόν!

Βασικά μέσο IQ έχει μόνο σε σχέση με αυτούς που τον ψήφισαν. Μπροστά του ο ΓΑΠ δικαιώνει πανηγυρικά τον τίτλο του μεγάλου στοχαστή!