…Εκμεταλλεύεται κι αυτός το κενό ηγεσίας των ΗΠΑ. Θα καρπωθεί όσα προφταίνει απ’ το σκατόγερο, γιατί την έχει μυριστεί ότι βγαίνει ο Τραμπ κι ότι οι μέρες του τελειώνουνε. Ο Μπάιντεν του έταξε, χτες νομίζω, άλλο μισό δις or something, και έπεται συνέχεια.
Ως προς το ΝΑΤΟ και τα πυρηνικά ο Ζελές προσθέτει * ότι ο Τραμπ, αφού τον άκουσε, παραδέχθηκε το δίκαιο του αιτήματός του. Ο Τραμπάκουλας απ’ την άλλη, βγήκε μετά από αυτό και …κατηγόρησε τον Ζ. ως υπαίτιο του πολέμου, συμπληρώνοντας ότι ο Μπάιντεν μπορούσε να τον προλάβει πριν ξεκινήσει …”if he had half a brain”.

* …και οι του Σκάι παραλείπουν να το αναφέρουν, μη τυχόν και πουν μια – κατ’ αυτούς – καλή κουβέντα για τον Ντόναλντ.

Όχι βιβλία.. Γραφές!!😁

Ούτως ή άλλως και κατά τη διάρκεια της περασμένης θητείας του δεν είχε κανένα ουσιαστικό έλεγχο επί των πραγμάτων. Γιαυτό εξάλλου και το ενδιαφέρον για τη θέση του Προέδρου είναι τα τελευταία χρόνια περιορισμένο. Μόνο μαριονέτες όπως ο Μπάιντεν και η Χάρις ή εγωπαθείς – με το συμπάθιο, αλλά είναι η αλήθεια – όπως ο Τραμπ ενδιαφέρονται, για λόγους που ελάχιστα σχετίζονται με την πολιτική.

…Αν πάντως, παρ’ ελπίδα, το παιχνίδι δεν είναι στημένο (και, με πόση ακρίβεια μπορεί να είναι;), αν δηλαδή ψιλοχαθεί ο έλεγχος της καταστάσεως, μπορεί να συμβούν πράγματα μη αντιστρέψιμα. Έκ των οποίων, ακόμα κι αν γίνουν εκλογές, ο Trumpάκουλας θα βρεθεί σε ρόλο ιέρακος, εκών άκων.

Κι εμένα μου φαίνεται δύσκολο να χάσει ο Τραμπ. Είμαι σχεδόν σίγουρος επίσης ότι έχει κάνει το κουμάντο του με το Νετανιάχου.

Τα “προγνωστικά” πάντως έχουν ανατραπεί πλήρως απ’ τις μέρες της καθέλκυσης της αλογομούρας, και οι Democrats είναι σε full panic mode.
Το …slight problem έγκειται στους Ισραηλίτες, οι οποίοι κατά τα φαινόμενα θα “χτυπήσουν” προ των εκλογών ας πούμε.

Καλά εννοείται, σαν χαρακτήρα και στυλ μιλάω περισσότερο παρά σαν περιεχόμενο ή ευστροφία.

Ως προς τις ομοιότητες Trump – Κασσελάκη :
Ο “Στέφανος” πάντως στην προεκλογική καμπάνια του Biden ανδρώθηκε (λέμε τώρα) ως πολιτικός (και …ξαναλέμε λέμε)
Άσε που και ο τσουρόγερας, ως προς το πείσμα και την επιμονή, δεν πάει πίσω : Δεν παραιτήθηκε από υποψήφιος, στην κυριολεξία τον παραίτησαν με απειλές – mafia style.

Κονδύλης = ισόθεος – σταθερή αξία. Με τη μετακόμιση (είδα και) πεθύμησα ξανά τα βιβλία του. Με το που θα στανιάρω επιτέλους είναι από τα πρώτα στα οποία θα επανεγκύψω.

Καλά τα περί “ελευθερίας του λόγου” (που προέρχονται ως επί το πλείστον από το.. ακροδεξιό στρατόπεδο) είναι κουβέντες του αέρα στην καλύτερη περίπτωση, εκ του πονηρού εκπορευόμενα στη χειρότερη και πιο συνηθισμένη – το “εναλλακτικό” αντίστοιχο στις maistream επικλήσεις της “Επιστήμης”. Ή, όπως το έθετε ο αείμνηστος Παναγιώτης Κονδύλης, ο τωρινός κυρίαρχος επικαλείται τη λογική, ο μελλοντικός υμνεί την ελευθερία.

Η απέχθεια που μου προκαλούν οι του ΣΥΡΙΖΑ, ως προερχόμενου απ’ το συγκεκριμένο χώρο, είναι δεδομένη (πρωτοσυγχρωτίσθηκα με τους του ΚΚΕ εσωτερικού στα 12 μου. Έδωσα πούλο 3 χρόνια αργότερα, ξέρω ακριβώς για τι μιλάω. Και εννοείται ότι οι του ΣΥΡΙΖΑ – τους έφαγα κι αυτούς στη μάπα, the hard way – είναι καρικατούρες τους).
Ο Κασσελάκης μου φαίνεται ως εκ τούτου άξιος πρόεδρος του μορφώματος. Στο φινάλε οι ίδιοι τον έφεραν, τι μας ζαλίζουν τώρα; Προφανώς τον περίμεναν πιο “συνεργάσιμο”, μη υποψιαζόμενοι (;!) ότι είχε κι αυτός τις …φιλοδοξίες του.

Αλλά …”το μέλλον είναι γυναίκα”. ☺️ Η κουλτούρα του Instagram, του TicToc etc είναι κομμένη και ραμμένη στα μέτρα της ναρκισσευόμενης “γυναίκας” και του αντίστοιχου αυτής, εκπουστευόμενου “άνδρα”.
Άσε που δεν νομίζω ότι η αντίσταση του πληκτρολογίου είναι, μακροπρόθεσμα τουλάχιστον, πιο αποτελεσματική. Γιατί ανά πάσαν στιγμή, αν παραστεί ανάγκη, μηδενίζεται – βλ. Twitter προ Musk. Η έλευση του οποίου απλώς συντηρεί το δίπολο “λογοκρισία – ελευθερία του λόγου”, μέσω του οποίου κατοχυρώνονται 1. ο ίδιος ως “champion του free speech” και 2. ο αποκλεισμός απ’ την ατζέντα διαλόγου θεμάτων που δεν τον συμφέρουν, όπως τα μαραφέτια που κατασκευάζει ο ίδιος – Starlink, Neuralink etc.