Κι εγώ την ίδια αίσθηση έχω εξ ου και όλο και πιο συχνά με πιάνει ένα “ματαιότης ματαιοτήτων” : ποιοι είμαστε, τι κάνουμε, γιατί ασχολούμαστε, ποιος μας γ@μεί εμάς και τις απόψεις μας. Υποθέτω [-ελπίζω] ότι αυτό ξεπερνιέται βάσει του ιδίου δόγματος με το οποίο ξεπέρασα παλαιότερα το πρόβλημα “αδιαφορία του ευρέως κοινού για …αποκλίνουσες μουσικές δραστηριότητες” : you ‘ve got to do what you ‘ve got to do.

Δεν ξέρω ρε φίλε, πραγματικά εδώ έχουμε μπλέξει με τρελούς. Δηλαδή έχει περάσει τόσος καιρός από τότε που ξεκίνησε η μαλακία και μιλάμε ακόμα δεν το χωράει το μυαλό μου ότι αυτά τα πράγματα συμβαίνουν σταλήθεια😳

Σε διαβεβαιώ επειδή έχω μπει σε διαδικασία σοβαρού ψαξίματος [σε επίπεδο …γκάλοπ] ότι ειδικά η τρίτη δόση γ@μεί και δέρνει. Έχω μεγάλο αριθμό περιστατικών [δεν μιλάω για πόνους και πυρετό], ατόμων κάθε ηλικίας με παρενέργειες πράματα και θάματα. Όχι θανάτους, αλλά ποιος δηλ. μπορεί να εγγυθηθεί οτι κάποιοι απ’ αυτούς δεν θα μπορούσαν να έχουν “καταλήξει”. Και το κάθε ηλικίας περιλαμβάνει από 30χρονους μέχρι 80χρονους, που πιθανώς σημαίνει ότι, κατ΄αναλογίαν μ’ αυτό που έλεγαν [ψευδώς] για τον ιό …το εμβόλιο δεν κάνει διακρίσεις.