Αυτά παθαίνεις όταν κοιμάσαι στη σωστή πλευρά της ιστορίας.
https://www.youtube.com/watch?v=anALWMR860s

Όντως αυτό πρέπει να μας απασχολεί περισσότερο.
Η “Ελλάδα” του 2025 άλλωστε, πρέπει να είναι η πιο αποτυχημένη version “Ελλάδας” στην ιστορία, από εξωτερική πολιτική τουλάχιστον. Έχουμε καταφέρει να μας μισούν / γράφουν στ’ αρχίδια τους οι πάντες : Αμερικάνοι, Ρώσοι, Ευρωπαίοι και …παραδοσιακά οι Τούρκοι, τους οποίους, παρεμπιπτόντως, προσκυνάμε όσο ποτέ άλλοτε.

Αυτό που με απασχολεί εμένα πάντως είναι κυρίως τι συνέπειες θα έχει για μας η όποια λύση του προβλήματος. Το ξέρω, γίνομαι κουραστικός, άσε που το συγκεκριμένο mentality (“με νοιάζει μόνο η πατρίδα μου και ο εαυτός μου”) θυμίζει επικίνδυνα.. Τραμπ😇

Δύσκολα θα μπορούσα να διαφωνήσω με τον Τραμπ στο συγκεκριμένο σημείο, αφού, αν θυμάσαι, η πρώτη μου φράση όσον αφορά το Ζελένσκι με το ξεκίνημα του πολέμου ήταν “αν είναι πραγματικά έξυπνος, θα συνθηκολογήσει”. Μεταξύ του ηρωισμού και της βλακείας υπάρχει μια όχι και τόσο λεπτή διαχωριστική γραμμή και ο Ζελένσκι την πήδηξε με τα τέσσερα. Δεν είναι ο καλύτερος τρόπος για να τελειώσει ο πόλεμος, γιατί κανένας πόλεμος δεν τελειώνει καλά. Είναι ο μόνος τρόπος.

Και μόνο το ότι ο Τ είναι ο μόνος από τους διεθνείς παίκτες που αντιπαθεί (“άκουσον άκουσον”) τον κουραδοζελέ, αρκεί για να ανανεώσω κάπως τη συμπάθειά μου.
Εν τω μεταξύ, μιλώντας για τον Ιγνατίου ως εμετικότερη περίπτωση Έλληνα fake δημοσιογράφου, είχα ξεχάσει τη βιομάζα “Παντελής Βαλασόπουλος”, ανταποκριτή του Open από το Βερολίνο (στο 9ο λεπτό του βίντεο)

https://youtu.be/BBiwlb7GN7A?si=N_FwGFg4qrD_-5al

Ελπίζω να μην είναι βιαστικό πάντως να πω ότι …ήταν βιαστικές οι υποψίες περί Τραμπάκουλα και μη διευθέτησης του ουκρανικού. Και μόνο η “εξήγηση” στον κουραδοζελένσκι (“θες και καρέκλα στις διαπραγμετεύσεις…δεν είσαι η Ουκρανία…είσαι το 4%”) μου έφτιαξε στοιχειωδώς το κέφι.

👌👌👌

…Εν ολίγοις, η ελευθερία του λόγου για την οποία δοξάζεται το Ηλονονιντζάκι είναι το δικαίωμα στον “αυτοπροσδιορισμό” / εθελούσιο “παρών” υπό τον παρακολουθητκό φακό του “μέσου”. Μ’ αυτό τον τρόπο, αντί να περνάει απαρατήρητος, ο πολίτης – κρατούμενος του υλοποιημένου σε πλανητική κλίμακα Μπενθαμικού Πανόπτικον, θα “σκανάρεται” ως προς τις ιδέες, αλλά και ως προς τις προθέσεις του. Οι οποίες άπαξ και ανιχνευτούν ως εγκληματικές απ’ τους “αλάνθαστους αλγόριθμους”, θα αρκούν για μια προκαταβολική δίωξη.
Τέτοιου τύπου σκοπιμότητες κρύβονται πίσω απ’ το Scary Smart της Τεχνητής Νοημοσύνης που προωθείται από hi tech scumbags τύπου Mo Gawdat – συγγραφέας βιβλίου μ’ αυτό τον τίτλο & ένας ακόμα από τους great thinkers του καιρού μας (ο Harari είναι Heidegger μπροστά του).

Ακριβώς. Αν τώρα συνδυάσουμε την διαδικτυακή “ελευθερία του λόγου” με την 24/7 ηλεκτρονική παρακολούθηση, το αποτέλεσμα θα είναι 1984 στη νιοστή. Γιατί αυτό που λείπει ακόμα ώστε να ολοκληρωθεί το “σύστημα” είναι η ανάλογη πολιτική βούληση. Σήμερα σου λέει δημοσίευσε ό,τι θες και αύριο αποφασίζει να χρησιμοποιήσει το scripta manet εναντίον σου. Στα δικτατορικά καθεστώτα τουλάχιστον ξέρεις από πριν τι απαγορεύεται και φυλάγεσαι. Η μετάβαση αντιθέτως από τη δυτική δημοκρατία στο δεσποτισμό – την οποία διανύουμε από πενταετίας τουλάχιστον – θα είναι χαοτική. Ακόμα δεν έχουμε δει τίποτα. Η λογοκρισία και ο έλεγχος που γνωρίσαμε μέχρι τώρα ήταν της πλάκας. Γιαυτό εξάλλου οδήγησε στο αντίθετο αποτέλεσμα. Οι επόμενοι δεν θα κάνουν τα ίδια λάθη. Πόσο μάλλον οι μεθεπόμενοι.

Σίγουρα η άμεση και εξ αποστάσεως “επικοινωνία” εκατομμυρίων ανθρώπων είναι από μόνη της πρόβλημα. Όποιος άλλωστε επισκεφτεί το Twitter, όπως κάνω εγώ από καιρού εις καιρόν από μαζοχιστικοφυσιοδιφική διάθεση, βλέπει ότι το πράγμα έχει εξοκείλει τελείως : η “επικοινωνία” αφορά αποκλειστικά σχεδόν θέματα τα οποία, όχι απλώς είναι εκτός βεληνεκούς γνώσεως / αντιλήψεως του μέσου χαχόλου αλλά, το κυριότερο, δε θα έπρεπε καν να τον απασχολούν για να εκφέρει “άποψη” γι’ αυτά : δεν τον απασχολούσαν παλαιότερα, προ social media. Τώρα η φάση είναι …σου χώνουν ένα μικρόφωνο στη μούρη και αρχίζεις να τραγουδάς, με τη σκέψη ότι σ’ ακούει (διαβάζει) “όλος ο κόσμος”, τουτέστιν, ότι συμμετέχεις σε ένα είδος πλανητικής ιστορίας εν τη γενέσει – θυμάμαι να καλλιεργείται αυτό το τελευταίο step by step, από κωλοτυπάκια τηλεδημοσιολόγους των ’00s.
Τα social media είναι ο χώρος όπου τα τελευταίας διαλογής έπεα πτερόεντα “αποκτούν” κύρος γραπτού λόγου ας πούμε.

Ειδικά στο θέμα της Ουκρανίας το “σοκ” που επικαλούνται ξεπερνάει τα όρια της ηλιθιότητας and borders on the grotesque. Δεν ξέρω πώς θα διευθετηθεί “τελικά” το ζήτημα, σίγουρα πάντως όχι προς όφελος της Ευρώπης. Και ο τελευταίος που θα ευθύνεται θα είναι ο Τραμπ.

Πρόκειται σίγουρα για ένα πολυδιάστατο ζήτημα. Κατά τη γνώμη μου πάντως η άμεση και συγχρόνως εξ αποστάσεως αλληλεπίδραση μεταξύ τόσων εκατομμυρίων ανθρώπων εγκυμονεί σοβαρούς κινδύνους ακόμα και χωρίς την άνωθεν χειραγώγηση.