😄😄😃

Μα το περιθώριο είναι συχνά ο κατεξοχήν χώρος εκδίπλωσης πολιτικών σκοπιμοτήτων και το λίκνο της μελλοντικής κυριαρχίας. Το μπλουζ έγινε ροκ, το ρεμπέτικο λαϊκό, η αριστερά δεξιά, η πορνογραφία μόδα, οι lgbtqia+ κανονικότητα κοκ. Αν θες το παιδί σου να βρει αύριο δουλειά, ένταξέ το από τώρα στο περιθώριο!

Καλά ειδικά στο συγκεκριμένο θέμα το chatGPT ως …αρωγός έδωσε τα ρέστα της ζωής του. Μιλάμε για γέλιο.

Το πόνημα του Σιμόπουλου [για τους “διανοούμενους – υπηρέτες της εξουσίας” νομίζω – δεν το έψαξα, μιλάω συνήθως από μνήμης …κι όποιος ζήσει] δεν το έχω διαβάσει γιατί μια πρώτη επαφή με το στιλ γραφής του με είχε απωθήσει αυτομάτως.
Ποτέ, κατά την άποψή μου πάντα, δεν έχει υπάρξει καλλιτέχνης που να ξεχώρισε στο “αφηγηματικό πεδίο” χωρίς να εξυπηρετεί, ερήμην του έστω, μια ατζέντα – των ρομαντικών, ακόμα και των jazzmen του περιθωρίου και της πρέζας συμπεριλαμβανομένων.
Εδώ έχει αποδειχθεί ότι η CIA διοχέτευε κεφάλαια για την προώθηση των abstract ζωγράφων – εντούτοις όταν μιλάω για δική μου εντρύφηση, δεν εννοώ απλώς τα “facts” αλλά χωροχρονικούς συσχετσμούς που υποδηλώνουν κατευθυνόμενες, χαρακτηριστικές ολόκληρων εποχών τάσεις.

Μα πού είναι αυτό το chatgpt όταν το χρειαζόμαστε!? (στα ελληνικά πάντως ταφήνει όλα μισά κι ανέσωστα..)

Ένα τέτοιο αφιέρωμα θα ήταν εξαιρετικά ενδιαφέρον (κάτι σχετικό είχε γράψει νομίζω παλιότερα ο Σιμόπουλος) Δεν ξέρω αν οι καλλιτέχνες – με ή χωρίς εισαγωγικά – θα μπορούσαν ίσως να θεωρηθούν ότι κουβαλάνε ακόμα το προπατορικό αμάρτημα της εξάρτησης από τον “σπόνσορα”. Τόσους και τόσους αιώνες βρίσκονταν στην υπηρεσία της πολιτικής και οικονομικής εξουσίας (ή στην καλύτερη περίπτωση της κοινότητας) για να μείνουν ξαφνικά περί τον ρομαντισμό κυριολεκτικά στους πέντε δρόμους, για πρώτη φορά σκέτοι “καλλιτέχνες” χωρίς ξεκάθαρο σκοπό και κοινωνική λειτουργία. Και τότε συντάχθηκαν ορισμένοι τουλάχιστον εξ αυτών με τους επαναστάτες.

Εντωμεταξύ, δε φτάνουν τα 450 κείμενα που θέλω να γράψω / ολοκληρώσω, οι 50 + συνθέτες αναφοράς γι’ αυτό μήνα, και η “καυτή επικαιρότητα” των εκλογών, έχω αναλάβει στο καπάκι να βοηθήσω [μετά χαράς, αλλά όχι και …μετ’ ευκολίας] ένα δικό μου πρόσωπο σε ερευνητική [πανεπιστημιακή] εργασία του. Μιλάμε για fuckin’ busy month, ούτε στις κωλοφυλλάδες όταν ήμουνα δεν έριχνα τόση δουλειά, και ας αφήσω την οικονομική παράμετρο.

Ακριβώς! Είναι το “αίσθημα της επιστήμης” για το οποίο θυμάμαι να μιλάει ο Άρθουρ Κλαρκ [από μελλοντολογία κάτι σκάμπαζε].

Πάντως “ως αναφορά” την προβλεψιμότητα του δικού μας μέλλοντος, τα ερπετά δεν έχουν αφήσει πολλά περιθώρια για στοχαστές και μελλοντολόγους. Το πράγμα γι αυτούς είναι μετρημένα κουκιά, προδιαγεγραμμένο και …μετρονομημένο. “Το χρέος” που έλεγε και ο ΜΘ την σήμερον ημέρα συμπυκνώνεται σε μια λέξη : “αντίσταση”.
Ακόμα και τα μουσικά posts που ανεβάζω σαν κάτι τέτοιο τα αντιλαμβάνομαι. Του στιλ : ιδού τι έχει υπάρξει / υπάρχει, και από κει και πέρα καθένας αντιπαραβάλλει κατά το δοκούν με το mainstream γίγνεσθαι.
Επ’ αυτού, έχοντας ολοκληρώσει χτες βράδυ τη χαοτική [επιπέδου …Μαρτίου] λίστα των συνθετών του Μαΐου, έπεσα λες και από σκηνοθετημένη σύμπτωση, στον διάδοχο [;] του Sin Boy με το όνομα Trannos. [Προς άρσιν τυχόν αμφιβολιών, προφέρεται …Τρανός]
Θέλω να πω, φυσικά και δεν έχει νόημα να καταφέρεται κανείς εναντίον του συγκεκριμένου ή οποιουδήποτε του χώρου [η μόνη προσέγγιση που είναι “αντιπαραγωγικότερη” αυτής είναι το …αγκάλιασμά του, μη τυχόν και θεωρηθείς άκυρος].
Αλλά δεν παύει να έχει νόημα μια ανάλυση του ποιοί βρίσκονται πίσω απ’ αυτόν, και του τι σκοπούς εξυπηρετεί η προώθηση του εκάστοτε “πολιτιστικού παραδείγματος”. Ίσως επιχειρήσω να την κάνω κάποια στιγμή, η γραμμή είναι ευθεία και φτάνει ως εδω χωρίς διακοπή, από την αρχαιότητα. Στην πραγματικότητα είναι ένα είδος άπειρης …κλασματικής γραμμής : σε θέση αριθμητή συνωστίζονται οι πάντες, απ’ τον Trannos μέχρι τον …Αισχύλο και τον Μπετοβεν. Σε θέση [κοινού] παρονομαστή η πολιτική σκοπιμότητα.

Σίγουρα το “IQ” από μόνο του δεν αρκεί και ακόμα λιγότερο η αδιαφορία. Σε τέτοιους ανθρώπους η “αποστασιοποίηση” αποτελεί πάνω απόλα ΠΑΘΟΣ.. και όχι το μοναδικό.

Ο Κονδύλης είναι ένας τέτοιος άνθρωπος. Και το κάνει με τον αξιαγάπητο συνδυασμό “αποστασιοποίησης” και συναισθήματος [συνδυασμό για τον οποίο ο μόνος που έχει υποπέσει στην αντίληψή μου επαινούμενος είναι ο Claude Levi-Strauss, λες και υπήρξε ποτέ μεγάλος στοχαστής που δεν τον διέθετε].
“Σκέπτομαι” σημαίνει “βλέπω κατ’ αρχήν και από μακρυά την εικόνα [το πράγμα δηλ. αρχίζει εξ ορισμού με ένα περίπλοκο συναίσθημα] και στη συνέχεια βρίσκω, ή ανοίγω, το δρόμο για να φτάσω σ’ αυτήν”. Αυτή είναι η εντύπωση μου τουλάχιστον.