Γενικώς το Πόλο είναι σα να βλέπεις Subbuteo μέσα σε κολυμβητική πισίνα.
Ως προς τα σώματα δεν μπορω να μην πω την κακία μου ότι ειδικά εδώ …ευτυχώς που δεν τα βλέπεις.
Για την καφρίλα του ’80 ούτε συζήτηση, γιατί …ήμουν κι εγώ εκεί, με Πανάθα στο ευρωπαϊκό του ’84-85 και γενικότερα.
Υποθέτω δεν έχεις πρόβλημα να προτάξω τη διήγησή σου του περιστατικού με το μανάβη, σε μια “βαρυσήμαντη” ανάλυση που έγραψα απ’ αφορμής της.

Μάλλον είναι κι αυτό σημάδι των καιρών. Ανοίγω καθημερινά το google και μου παρουσιάζει ως κορυφαίες αναζητήσεις κάτι αγώνες και αθλητές του τένις και του πόλο. Πραγματικά δεν καταλαβαίνω τι ενδιαφέρον παρουσιάζουν οι συγκεκριμένες δραστηριότητες ως θέαμα. Έχω αρχίσει να νοσταλγώ την ποδοσφαιρική καφρίλα της δεκαετίας του 80. Στο πόλο δεν βλέπεις καν τα σώματα των γυναικών. Παρεμπιπτόντως το μοναδικό γυναικείο αθλητικό γεγονός που έχω παρακολουθήσει στη ζωή μου ήταν στους Ολυμπιακούς του 2004. Χάντμπολ γυναικών Ουκρανίας-Δανίας. Αφενός με τον κουμπάρο μου δεν βρίσκαμε εισιτήρια για κάτι καλύτερο, αφετέρου.. για ευνόητους λόγους.

…Εν τω μεταξύ μόλις πριν διάβαζα για τους θριάμβους που καταγάγει η ελληνική ομάδα πόλο γυναικών.
Έχω παρακολουθήσει 1 (ένα) αγώνα πόλο στη ζωή μου, στα early ’90s στη Χίο, όπου αποτελεί εύλογα big issue. Αυτό που μου έχει μείνει είναι η στατικότητα του αθλήματος (I suppose it grows on you) και η κυρίαρχη παροτρυντική ιαχή καθ’ όλη τη διάρκεια του ματς : “ΚΟΛΥΜΠΑ!”

I envy you. Εγώ το είδα με μια δεκαετία καθυστέρηση στην τηλεόραση. Bad timing I guess.

Νομίζω ότι εγώ και η τότε κομπανία μου μια χαρά τους καταλαβαίναμε από τότε (late ’70s τα είδαμε ως έφηβοι) πέρα απ’ το ότι τα καραγουστάραμε. Για να μη μιλήσω για τη literally life changing experience του ‘Dawn Of The Dead’ του Ρομέρο. Μια απο τις μετρημένες στα δάχτυλα περιπτώσεις που έχω φύγει από το σινεμά παραπατώντας.

Δεν το συζητάμε. No one really understood them back then and rightly so. Κρόνενμπεργκ εντωμεταξύ έχω να δω από φοιτητής (Dead Ringers) and I’m in a bad need of refresh.

Μιλάμε ότι άτομα όπως ο ημίθεος Romero (The Crazies – 1973) και ο …ισόθεος Cronenberg (Rabid – 1977) τα έχουν πει όλα σε χρόνο τελείως ανύποπτο.

Theyre crazy alright.

Αν πάντως τα ποσοστά των καταγεγραμμένων / λαμβανόντων “θεραπεία” είναι εντυπωσιακά αυξημένα – μιλάμε για καμιά 25ρια τοις εκατό μέσα σε μια δεκαετία – φαντάζεται κανείς τι κυκλοφορεί εκεί έξω, στο …γενικό πληθυσμό.

Το έχω προσέξει κι εγώ, κι ας έχω περιορίσει την κυκλοφορία μου στο μίνιμουμ, ιδίως στην Αθήνα. Όλοι είναι έτοιμοι να αρπαχτούν για ψύλλου πήδημα, ή και χωρίς αυτό.
Τσεκάροντας κάποια στιγμή τα ποσοστά των “ψυχικά διαταραγμένων” τα τελευταία 10 χρόνια απ΄ τον Π.Ο.Υ., όχι ότι δίνω ιδιαίτερη βάση, είχα δει πάντως εντυπωσιακή αύξηση αυτών. Βασικές αιτίες, you guessed it, η “πανδημία”, η “κοινωνική απομόνωση” και τα οικονομικά προβλήματα. Προσωπικά θα πρόσθετα, ή μάλλον θα προέκρινα, το ανελέητο κούρδισμα επί εικοσιτετραώρου βάσεως από τα (σόσιαλ) μίντια. Η αποστολή τους έχει στεφθεί με απόλυτη επιτυχία.