Καλά εννοείται ότι να το πληρώνεις κι από πάνω αποτελεί την αποθέωση της διατροφής. Για μένα πάντως, όπως ίσως έχω παλιότερα ξαναπεί, το Netflix αποτελεί ένα είδος μοντέρνου μαντείου των Δελφών, κάτι σα να διαβάζεις εφημερίδες όχι για το περιεχόμενό τους, αλλά για το λόγο που το δημοσιεύουν. Που κι αυτό διαστροφή αποτελεί στην τελική..😁😇

Υπθέτω ότι κάπως έτσι εξασφάλισε το εισιτήριο για το Netflix ο Παπαμαλάκας.
Όπως σου έχω πει έχουμε φύγει απ’ το Netflix δυο χρόνια τώρα – προ ενός έτους κόψαμε και τη συνδρομή. Τον πούλο και στο μπαούλο οι μεταλλαγμένοι [θυμάμαι ότι εσύ το βλέπεις με κάποιο συγκεκριμένο τρικ. Μόνο έτσι αξίζει (;) τον κόπο – το να πληρώνει κανείς αυτό το πράγμα ισοδναμεί με κτηνοβασία ας πούμε].

Στο Netflix πάντως αποκλείεται να πετύχεις παραγωγή τελευταίας εσοδείας χωρίς ξεκάρφωτα ομοφυλοφιλικά κατά κανόνα σεξουαλικά παραγεμίσματα, συχνότατα δε αξιοσημείωτης χυδαιότητας. Δεδομένου τώρα ότι το ενήλικο αντρικό κοινό ενοχλείται ως επί το πλείστον ή στην καλύτερη περίπτωση αδιαφορεί, προφανώς οι σκηνές αυτές απευθύνονται σε γυναίκες και σε παιδιά.. όπου η πρακτική εφαρμογή τους ισοδυναμεί ως γνωστόν με βιασμό!

Και μένα αυτή είναι η τάση μου, όχι τώρα αλλά ανέκαθεν.
Οι “ερωτικές” ανήκουν στις κατ’ εξοχήν ιδιωτικές [χρήζουσες σεβασμού] στιγμές του ανθρώπου. Από αυτό αντιλαμβάνεται κανείς ότι οι “ερωτικές σκηνές” αποτελούν κεντρική συνεισφορά της “7ης Τέχης” στη μετατροπή του ιδιωτικού σε δημόσιο, επόμενο στάδιο της μετατροπής του σε αξιοθέατο, φαινόμενο ευρύτερα γνωστό ως “κουλτούρα της κλειδαρότρυπας”. Ας προσπαθήσουμε να φανταστούμε μια “ερωτική σκηνή” σε κλασικό θεατρικό έργο, ας πούμε.
Αυτό που εξυπηρετούν τσουτσέκια τύπου Παπακαλιάτη και των fans αυτού είναι η ανάγκη τους να τους παίρνουν μάτι την ώρα που “ερωτοτροπούν”, ας πούμε.
Και η υγιής δυσφορία μέρους του κοινού απέναντί τους είναι απόηχος της πάλαι ποτέ …”πουριτανικού τύπου” γενικής δυσφορίας για τις όντως δίχως νόημα και για το θεαθήναι “ερωτικές σκηνές” με heterosexuals.