…Οι καλλιτέχνες συχνά είναι κακοί κριτές και των “συναδέλφων τους” ούτως ή άλλως – εξαιρούνται, κατά κανόνα εκείνοι που έκαναν παράληληλη καριέρα ως …κριτικοί [μιλάω για συνθέτες επιπέδου Carl Maria Von Weber, Schumann, Debussy]. Κατα τ’ άλλα έχουν ακουστεί απίστευτα μικρόψυχα και κακεντρεχή πράγματα από “ιερά τέρατα” για άλλα “ιερά τέρατα” – καποια στιγμή θα γράψω ένα κείμενο “ηδονοθηρικής φύσεως” με τέτοια. Εϊναι σαφές παντως ότι μεγαλοφυία και Κατινιά δεν είναι τόσο ασύμβατες όσο φαίνονται εκ πρώτης όψεως.

Ομως ο κόσμος βρίσκεται σε διαρκή εξέλιξη, και σ’ αυτό το concept ακριβώς δεν μπορείς παρά να αναρωτιέσαι και να “επιλέγεις”. Άσχετα αν αυτό δεν αποτελεί κίνηση ελευθερίας αλλά “υποταγής”.
Υποθέτω ότι μια από τις διαφορές μας από τα ζώα είναι αυτή ακριβώς, η ψευδαίσθηση της επιλογής.

Ως προς τις “επιλογές” δεν το συζητάω. Από τη στιγμή που προκύπτουμε ως αποτέλεσμα επίδρασης ανεξέλεγτων γεγονότων σε ανεξέλεγκτες προδιαγραφές, τα περί ελευθερίας επιλογής αποτελούν κουτόχορτο για εκείνους που “επιλέγουν” ό,τι τους υπαγορεύεται.
Σ’ αυτό το πλαίσιο όμως “δεν μπορώ να μην” αναρωτιέμαι τι θα έκανα εγώ αν είχα στα χέρια μου “κάτι τέτοιο”, με την εντολή του δημιουργού να το καταστρέψω. Το πιθανότερο ειναι ότι θα το διέσωζα, με το “σκεπτικό” της χαμηλής αυτοεκτίμησης, εκπληκτικά μεγάλης για ένα τέτοιο άνθρωπο, η οποία δεν έπρεπε τελικά επουδενί να γίνει σεβαστή.

Το έχω σκεφτεί πολύ αυτό με το κάψιμο, και με το …μήπως έπρεπε τελικά να γίνει σεβαστή η επιθυμία του. Όπως και το τι είδους πράματα και θάματα έχουν χαθεί γενικά με απόφαση των δημιουργών τους, από συνθέτες ειδικά που τυχαίνει να ξέρω.
Ως προς το τυχερός για την εποχή που έζησε, δεν είμαι σίγουρος. Ο άνθρωπος του Θεού ήταν στα όριά του. Να μου πεις, αυτό είναι το αληθινό “χρέος” της μεγαλοφυίας.

Σκέφτομαι κατά καιρούς, τι επιστημονική φαντασία και πράσινα άλογα. Ο εν λόγω “τα έχει πει όλα”, και στο πλαίσιο υψηλής λογοτεχνίας, όχι space opera [όχι ότι έχω και problem με τη δεύτερη].

Ωραία σύνθημα. Και funky.