Κατανοητόν και αξιέπαινον εκ μέρους της κυρίας. Ελπίζω απλώς να το είπε και στον άνθρωπο και να μην τον άφησε να νομίζει άλλ’ αντ’ άλων.
Ήταν …πληθωρικός ως παρουσία, I can assure you of that. Και έχω συνευρεθεί με κόσμο και κοσμάκη, συμπεριλαμβανομένων διαφόρων “βαρυσήμαντων” που ήταν για να χασμουριέσαι στην καλύτερη περίπτωση.

Your influences paid off!! Κάποιος γνωστός μου εντωμεταξύ μού είχε μεταφέρει τα λόγια μιας διάσημης λαϊκής τραγουδίστριας (δεν είμαι σίγουρος ποιας ακριβώς) που είχε ρίξει κάποτε χυλόπιτα στον ΑΠ με το σκεπτικό “ήμουνα τρελά ερωτευμένη, αλλά μου έπεφτε πολύς”!

Είχα γνωρίσει τον ΑΠ, με την ίδια ακριβώς περιβολή πολύ προ του φονικού, στο σπίτι στα Πατήσια μέσω κοινού φίλου. Την υπόθεση την είχα παρακολουθήσει όσο πιο στενά γίνεται, εκτός απ’ το να βρεθώ στο δικαστήριο. Τον είχα πάντα σε μεγάλη εκτίμηση. Ό,τι “λαϊκό” έχω γράψει με τις φτωχές μου δυνάμεις (υπάρχουν κάμποσα τέτοια) το χρωστάω σ’ αυτόν και τον Καλδάρα.

Δεν είχα παρακολουθήσει τη δίκη, αλλά τον θυμάμαι σαν τώρα σε κάποια βραδυνή δημοσιογραφική εκπομπή (στο Μάκη?) πριν το φονικό να εκθέτει την αντιπαράθεση με την αγαπημένη του κόρη. Από το σπίτι του εννοείται με πιτζάμες, παντόφλες και τα σχετικά. Μετά το κακό η κόρη του αναγνώρισε ότι ο πατέρας της είχε απόλυτο δίκιο για τον λεγάμενο από την αρχή.

Oh yes. Οι “δικαστές” της υποθέσεως επικρότησαν την αγόρευση, μη αναγνωρίζοντας κανένα ελαφρυντικό στον ΑΠ. Καταδικάσθηκε σε ισόβια κάθειρξη. Λίγους μήνες μετά τη φυλάκιση διαγνώσθηκε με καρκίνο, πέθανε σε ένα χρόνο.

😦😮😧!!!!

Μπα, σιγά μην υπήρχε. All together εναντίον, έχουν βρει και το α λα George Floyd σύνθημα τώρα και ποιος τους πιάνει.
Εν τω μεταξύ κατά σύμπτωση μόλις διάβαζα ότι στη δίκη εμπλέκεται ο δικηγόρος Βασίλης Καπερνάρος. Ένας από τους πιο αντιπαθητικούς μου ανθρώπους επί ελληνικού εδάφους. Ο τύπος που στη δίκη του Άκη Πάνου, όταν είχε ζητηθεί το ελαφρυντικό για την πολιτιστική κληρονομιά του ανδρός, είχε αναφωνήσει : “μα για ποια πολιτιστική κληρονομιά μιλάμε…Απαλλάξτε την ελληνική κοινωνία από τον κύριο και τα παρωχημένα τραγούδια του…” Σημειωτέον ότι ο ίδιος ο ΒΚ έχει χρηματίσει “στιχουργός” του Σάκη Ρουβά.

Επειδή εντωμεταξύ δεν παρακολουθώ την ελληνική πολιτική επικαιρότητα, υπάρχει κάποιο κόμμα που να στηρίζει – παθητικά έστω – την κυβέρνηση στο θέμα των Τεμπών ή όλοι ελπίζουν κάτι να κερδίσουν από την ανακίνηση του θέματος?

Η συγκεκριμένη εξέλιξη καλώς ή κακώς ήταν αναπόφευκτη. Με βάση την ιστορική συγκυρία εξάλλου είχα κυρίως πεισθεί για την επικράτηση του Τραμπ και όχι με βάση τα προσωπικά χαρακτηριστικά των υποψηφίων. Σιγά το μυστικό δηλαδή της επιτυχίας και του δικού μας του Κούλη. Anyway τον έχω ήδη ψιλοξεχάσει τον Τραμπ. Το μετά με απασχολεί περισσότερο, που αυτή τη φορά δεν είναι καθόλου ξεκάθαρο. Πράγμα παρεμπιπτόντως που θεωρώ γενικά θετικό.

Θα έλεγα ότι οι “έγκυροι αναλυτές”, των Ελλήνων συμπεριλαμβανομένων, βρίσκονται στο μεταίχμιο μεταξύ αρχικού δέους και προσγείωσης στην πραγματικότητα (καθότι υπάρχει και το μεροκάματο). Ήδη η προσέγγιση ορίζεται από φράσεις – κλειδιά όπως “είναι ο λόγος του DT που ακούγεται περίεργος, όχι οι τοποθετήσεις του που είναι εντυπωσιακά συγκροτημένες” κλπ. Ασχέτως ενθουσιασμού ή όχι, το “yes boss” προβλέπεται κατά την άποψή μου, απ΄αυτά που βλέπω δηλ., να κυριαρχήσει σ talking shows και δελτία ειδήσεων. Καθότι δεν υπάρχει εναλλακτική ούτως ή άλλως. Το πράγμα είναι κάτι αντίστοιχο με το Μητσοτακιστάν. ΟΚ άθλιος ο Κούλης. Αλλά και ποιον να βάλεις; τον Ανδρουλάκη ή τον Κασσελάκη; ή μήπως τον Κουτσούμπα; Αυτό συν την εκπληκτική δυσφήμιση που πρόκειται να υποστεί εν τη γενέσει του κάθε υποψήφιος αντίπαλος απο το “δημοκρατικό στρατόπεδο” (ο number one, που ήταν ο Newsom, τέθηκε εκτός αγώνα πριν αυτός ξεκινήσει).
Κατά την άποψή μου τα 10 τελευταία χρόνια τουλάχιστον της αμερικανικής πολιτικής σκηνής αποτελούν, είτε από τύχη είτε εκ προθέσεως ένα είδος αναπαραγωγής πτυχών της γερμανικής αντίστοιχης της περιόδου του μεσοπολέμου. Οι παραλληλίες (απο την “εκ των έσω διάβρωση του κράτους”, τη ζοφερή απογοήτευση του deplorable – working man και τον “εκφυλισμό των γενετήσιων ηθών” μέχρι την άνοδο του λαϊκιστικού κινήματος, τις νομικές διώξεις, την παραλίγο φυλάκιση του αδιαμφισβήτητου ηγέτη and so on) φωτογραφίζουν ούτε λίγο ούτε πολύ τον Trump ως …παραλλαγή του Hitler. Το αποτέλεσμα θα είναι μια άνευ εμποδίων διακυβέρνηση των Ρεπουμπλικάνων, όχι για 1.000 χρόνια (το όραμα του …literally), σε βάθος δύο ακόμα εκλογικών αναμετρήσεων πάντως, σίγουρα.

Στον έξω κόσμο πάντως, αν εξαιρέσουμε κάποιες άλλοτε ειλικρινείς και άλλοτε υποκριτικές αντι-woke επευφημίες, κανένας δεν φαίνεται να ενθουσιάζεται με τις τακτικές του εκτός από τους Εβραίους.