Μπα, η βραχνάδα και ο βήχας επιμένουν. Εναποθέτω πλέον τις ελπίδες μου στην κλιματική αλλαγή🌞

Πάντως να υποθέσω ότι η “ίωση” πλέον έχει υποχωρήσει.

Your skills are in top shape as far as I can see. Στην περίπτωσή μου το αίσθημα της ματαιότητας αποτελεί περισσότερο side effect ενός γενικότερου αισθήματος ανησυχίας και φόβου, ασυνήθιστου ακόμα και για τα δικά μου δεδομένα, που κατά τα φαινόμενα δεν συμμερίζεται κανένας και πιθανόν οφείλεται σε διάφορες ασυνήθιστες προσωπικές μου εμπειρίες. Το περίεργο είναι ότι δεν το είχα αισθανθεί ποτέ κατά την περίοδο της πρόσφατης επιβεβλημένης τρομοκρατίας και μου παρουσιάστηκε ακριβώς όταν τα πράγματα – επιβεβλημένα και πάλι – φαινόταν επιτέλους να πηγαίνουν προς το καλύτερο.. για λίγο.

Thanks a lot, αν και διαφωνώ καθέτως ως προς το τι θα ήταν ένα δικό σου σχόλιο.
Η αίσθηση ματαιότητας με έχει καταλάβει επίσης σε “ανησυχητικό” βαθμό : κάθομαι, συγκεντρώνω το υλικό για ένα θέμα, φτάνω στο “σημείο” όπου αισθάνομαι πλέον ότι “μπορεί να γραφτεί μόνο του” και …το παρατάω. Κι αυτό δεν έχει συμβεί μια – δυο φορές αλλά δεκάδες.
Κάτι αντίστοιχο συμβαίνει και στα μουσικά : το εκάστοτε κομμάτι …ολοκληρώνεται μεν [μιλάμε για διαφορετικού τύπου “φόρα”] αλλά ούτε συζήτηση περί ηχογράφησης. Και η ιδέα ενός δίσκου μου προκαλεί θυμηδία. Όχι γιατί δεν θα πούλαγε [σιγά την περιουσία που βγάλαμε και απ’ τους προηγούμενους] αλλά λόγω …ματαιότητας.

Με άλλα λόγια η πολιτική ορθότητα – πέραν του αναπόδραστου ρόλου της ως κουτόχορτου εσωτερικής κατανάλωσης – αποτελεί θεμελιώδες μέσο άσκησης της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής. Υπάρχει σοβαρός λόγος που τα παρασκηνιακά επιτελεία έχουν καταστήσει από καιρό το ρόλο του Αμερικανού Προέδρου καθαρά διακοσμητικό. Θέλουν απλά να είναι σίγουροι ότι δεν θα πάει κάτι στραβά σε περίπτωση που τη θέση αυτή καταλάβει κάποιος που – όπως οι ευρωπαϊκές μαριονέτες τους – παίρνει αυτές τις ανοησίες στα σοβαρά.