Ένα σου λέω μόνο. Να τους δεις με απλωμένη την αρίδα τους σε ξενοδοχείο της Χίου, όπως τους έβλεπα εγώ προ ετών, παίρνοντας το πρωινό μου.
Είναι και μουράτοι, είναι και τσακπίνηδες, οι απόγονοι του Ερτογρούλ!

Κατάγεσαι και από μέρος γειτονικό στην Τουρκία, οπότε κάτι περισσότερο θα ξέρεις. Εγώ πάλι κατάγομαι από τα μέρη του Καραϊσκάκη που ως γνωστόν δεν κολλούσε ιδιαίτερα σε θέματα καταγωγής😇

Κάτι “μυστηριώδης” παίζεται εκεί πέρα, αλλά με τις κούτες (+ “συνθετική παράκρουση” προς απορρόφησιν του “σοκ του καινούργιου” – τα πρώτα πράγματα που θα ηχογραφήσω θα είναι stuff των τελευταίων ημερών) δεν έχω καταφέρει να ασχοληθώ, κάτι που σκόπευα να κάνω σήμερα.
Δεν αποκλείω άλλωστε την περίπτωση ο επόμενος που θα “φταίει” να είναι κάνας Πούτιν ας πούμε. Όπως και την περίπτωση αυτοί που όντως φταίνε να είναι οι …κωλότουρκοι – έχω, το ομολογώ ένα παιδαριώδες μίσος γι’ αυτούς, αλλά έχω και τα δίκια μου γιατί μας αντιμετωπίζουν με μεγάλη περιφρόνηση, fact.

Σίγουρα υπάρχουν αρκετές έμμεσες προεκτάσεις. Πενήντα χρόνια μετά όμως το Κυπριακό αποτελεί ένα συμβολικό κυρίως ζήτημα που μας προκαλεί αχρείαστα προβλήματα. Το σκεπτικό είναι ότι “αν αποδεχθούμε την de facto κατάσταση, τότε οι Τούρκοι θα το ξανακάνουν”. Το ίδιο σκεπτικό δηλαδή με το οποίο η Ευρώπη κατέστρεψε την οικονομία της για να συνδράμει τον Ζελένσκι.

Υπάρχουν πρακτικοί λόγοι. Το κυπριακό, πέρα από διαχρονική εκκρεμότητα που αποτελεί σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο (το οποίο φυσικά όλοι γράφουν στ’ αρχίδια τους) είναι ταυτόχρονα πεδίο έρευνας / πειραματισμών για τους κωλότουρκους, τα συμπεράσματα εκ των οποίων θα χρησιμεύσουν για τον χειρισμό θεμάτων σε Αιγαίο και Θράκη.