Θα έλεγα ότι η εν λόγω ανάλυση [την έχω ακούσει κι εγώ σε παραλλαγές] είναι ελαφρώς pathetic – προϊόν γυναικείας νοοτροπίας ριζοσπαστικά απομακρυσμένης από την “παραδοσιακή”. Η τελευταία, είτε το θέλουν κάποιοι / -ες, είτε όχι, είχε ως σημείο αναφοράς το ζήτημα του procreation. Πάντα πίστευα ότι οι γυναίκες διαλέγουν άνδρες με κριτήριο το ποιος θα ήταν κατάλληλος για …πατέρας του παιδιού τους – συνειδητά ή όχι, και ακόμα κι αν [νομίζουν ότι, ή όντως] δεν θέλουν παιδιά. Εξ ου η τεράστια διαχρονική επιτυχία του young, rich, and famous στο γυναικείο κοινό [όλες θα ήθελαν τον “καλύτερο” πατέρα για το παιδί τους]. Τώρα, με την απομυθοποίηση του procreation ως βασικού ρόλου της γυναίκας, τα κριτήρια επιλογής συντρόφου είναι φυσικό να ξεπέφτουν σε ένα σκεπτικό …υπολογιστικό όπως αυτό.

Μια τύπισσα μού το είχε θέσει κάποτε αφοπλιστικά ως εξής: αν είναι ωραίος, του την πέφτουν οι λυσσάρες, αν είναι ξύπνιος, δεν τον έχεις του χεριού σου και αν είναι καλός, τον εκμεταλλεύονται και άλλοι..😁

Γενικά το θέμα χρήζει ανάλυσης “εις βάθος” για την οποία δεν αισθάνομαι επαρκής αυτή τη στιγμή. Αλλά είναι όντως γνωστή η έλξη σημαντικής μερίδας γυναικών προς τέτοιου είδους υποκείμενα. Οι οποίοι, στη σημερινή βερσιόν του είδους, δεν είναι καν αυτό που ονομάζαμε κάποτε “dangerous guys”, αλλά κάτι βουτυρολελέδες. Κάποιοι είναι πειστικότεροι, από τη “θέση εξουσίας” που έχουν κατακτήσει, όχι ως alpha males αλλά ως alpha ξέκωλα.
[Τα alpha males δεν ενδιαφέρονται ούτως ή άλλως για εξουσία, αλλά για την ησυχία τους – καμιά σχέση με το pattern του …φιλήσυχου πολιτη]
Αυτό που έλεγα πάντα σε φίλες μου που έμπλεκαν με τέτοιου είδους ατομάκια ήταν: ο “εν λόγω” σου έχει γίνει “ενδιαφέρων” αποκλεστικά μέσω της αποκλίνουσας συμπεριφοράς του. Έτσι και αυτή άλλαζε, θα τον έβρισκες αφόρητα πληκτικό, όπως και είναι, σε μια βδομάδα το πολύ.

Θα μπορούσα κι εγώ να συνεισφέρω άνετα one thing or two με τη με την επιφύλαξη ενδεχόμενων (= σίγουρων) δικαστικών τραβηγμάτων. Μέχρι να το απαγορέψουν πάντως, ένα τέτοιο βιβλίο γραμμένο σε ύφος κατάλληλο για το αντικείμενο θα έβαζε πιστεύω τα γυαλιά και στα “νοσταλγικά” καληώρα της απομνημονεύματα τής μακαρίτισσας τής Ροζίτας.

Επ’ αυτού ούτε συζήτηση. Με προεξάρχοντες κατάπτυστους τους “γείτονες” που άκουγαν τις κραυγές των βασανιζομένων και τις αγνοούσαν γιατί νόμιζαν ότι ήταν πρόβες… Σκέφτομαι ώρες ώρες, τι απομνημονεύματα θα μπορούσαμε να γράψουμε κάποια στιγμή, άμα δε βαριόμασταν – εγώ τουλάχιστον…

Καλά στη δουλειά του πρέπει να την είχε ψωνίσει πέραν κάθε φαντασίας. Ως προς αυτά που του καταλογίζουν όμως, προσωπικά δεν έχω καταφέρει να προσδιορίσω κάτι πραγματικά επιλήψιμο, εκτός κι αν αποτελεί επαρκή λόγο καταδίκης το να σε κατηγορούν επαγγελματίες του αγοραίου έρωτα ότι προτίμησες τις υπηρεσίες τους.

Συμφωνώ. Εδικά ως προς τον οίκτο δε, θα τον λυπόμουν λίγο περισσότερο μ’ όλο αυτό το όργιο, αν δεν μου ήταν ιδιαίτερα αντιπαθής ως “καλλιτέχνης”.

Σίγουρα. Αρκεί η απέχθεια που [θα έπρεπε να] προκαλεί ένα τελείως κατασκευασμένο πράγμα όπως το #metoo να μη μεταφράζεται από κάποιους σε συνηγορία υπέρ των λεχριτών. Ο λόγος ύπαρξης τέτοιου τύπου κινημάτων είναι η αναδιάταξη […reset] χώρων που έχουν πάψει να λειτουργούν με όρους βολικούς για το σύστημα. Το οποίο μια χαρά το κορόιδο έκανε όσο καιρό [δεκαετίες ολόκληρες] επωφελείτο από τις υπηρεσίες τους. Το πιο ενδιαφέρον από όλα είναι η σύμπλευση, αν όχι και πρωτοπορία με το κίνημα των διάφορων “ομοφυλοφιλικών” κλπ. οργανώσεων, τη στιγμή που οι επιδόσεις των μελών τους στην προώθηση “ημετέρων” δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από εκείνη των beta males – το αντίθετο μάλιστα. Ως “καλλιτέχνης”, και “δημοσιογράφος” ασχολούμενος με τα του χώρου, θα μπορούσα να κάνω καριέρα στα πρωινάδικα, με όσα έχω δει και ακούσει.

Απόλους αυτούς παρεμπιπτόντως ο μόνος που φαίνεται να είχε μια δόση αξιοπρέπειας και να δικαιολογεί κάπως τον οίκτο μας ήταν παραδόξως ο Λιγνάδης. Δεν ξέρω πώς κατέληξε όπως κατέληξε, αλλά στο βαθμό που έχω μια στοιχειώδη εποπτεία της υπόθεσης, πρόκειται στην καλύτερη περίπτωση για παρεξήγηση.

Δεν είναι μόνο οι γυναίκες που ενοχλούνται. Και για μένα τέτοιοι τύποι (μεταξύ των οποίων περιλαμβάνονται άφθονοι ομοφυλόφιλοι και δευτερευόντως γυναίκες) αποτελούσαν ανέκαθεν κόκκινο πανί ως αθέμιτοι ανταγωνιστές και χονδροειδής προσβολή του στοιχειωδέστερου γούστου. Προφανώς το ζήτημα έχει ξεφύγει πλέον σε ακρότητες τύπου metoo, με το κάθε πουτανάκι να ζητάει τα ρέστα του για δεκαπέντε λεπτά δημοσιότητας, από την άλλη όμως δεν με αφορά ούτε και με αφορούσε ποτέ προσωπικά και δεν βλέπω το λόγο να υποστηρίξω τέτοιους λεχρίτες για ιδεολογικούς υποτίθεται λόγους καταλήγοντας ουσιαστικά συνήγορος του εκάστοτε νεκροθάφτη μου.

Έχω κι εγώ κατά νου πλειάδα περιπτώσεων τύπου Παναγιωτόπουλου, και πολύ χειρότερες [I mean …ακραίες, οι οποίες αφορούν “ιερές αγελάδες” της δημοσιογραφίας]. Εννοείται ότι γυναίκες έχουν περάσει των παθών τους τον τάραχο από τέτοια όντα που αποτελούν όχι ακριβώς μειονότητα στον ανδρικό πληθυσμό. Από κει και πέρα όμως, όπως ξέρεις καλά, το πράγμα γίνεται …εξαιρετικά περίπλοκο.