Ως προς το τελευταίο σταθερή άποψή μου είναι ότι για ιστορικούς λόγους η Ευρώπη δεν έχει πραγματικό πρόβλημα με την “ακροδεξιά”. Διατηρώ μια επιφύλαξη για την Αγγλία λόγω ιστορικών ιδιαιτεροτήτων καθώς και για την Ελλάδα λόγω.. ελληνικών ιδιαιτεροτήτων. Η Αμερική από την άλλη αποτελεί αρκετά διαφορετική περίπτωση και ο Τραμπ himself ακόμα πιο διαφορετική. Την περίφημη διχοτόμηση πάντως δεν τη δημιούργησε αυτός. Ανέκαθεν υπήρχε στην Αμερική. Ο Τραμπ απλώς της έδωσε πρόσωπο. Η εγγενής όμως πολιτική/πολιτιστική διχοτόμηση της αμερικανικής κοινωνίας, η οποία δεν πρόκειται να εξαφανιστεί ως διά μαγείας, καθιστά την επικράτηση της “νέας δεξιάς” όχι ακριβώς νομοτελειακή, κάτι που θα έχει επίδραση και στη μεταπολεμικά ετερόφωτη Ευρώπη. Πιθανότατα λόγω αστρολογικών και βιολογικών ιδιαιτεροτήτων – Δίδυμος, δίκορφος και αμφιδέξιος (ή μάλλον.. αδέξιος) – προσπαθώ κατά καιρούς να παραμερίζω τις προσωπικές μου προτιμήσεις, ώστε να βλέπω αντικειμενικά τις θέσεις αμφοτέρων των αντιπάλων. Και αυτό που βλέπω δεν μου εμπνέει καμία αισιοδοξία για το μέλλον.

…Επί της ουσίας (και αυτό είναι που πρέπει να πολεμηθεί όσο είναι καιρός) οι τύποι δεσπόζουν στη ζωή μας μέσω της δύναμής τους να ορίζουν και να χαρακτηρίζουν. Η οποία έχει καταστεί ανεξέλεγκτη. Ξεκινώντας από επιστημονικά ζητήματα για τα οποία ο υφιστάμενος τις αποφάσεις τους δεν έχει κανένα λόγο, και όπου η μέρα γίνεται νύχτα με επιχείρημα τον ακαδημαϊκό τους τίτλο, φτάνουμε στη συστηματική διαστρέβλωση κάθε πτυχής της καθημερινότητας, με τον “ναζισμό”, το “bullying” την “ξενοφοβία” και την “ομοφοβία” – να μην ξεχάσω την “έμφυλη βία” και τη “γυναικοκτονία”.
Ένα από τα πράγματα που έκανε ο Τραμπ και γι’ αυτό τον εκτιμώ, ήταν ότι πήγε κατευθείαν πάνω σ’ αυτό το εξάμβλωμα σαν ταύρος εν υαλοπωλείω – αυτή ήταν η περίφημη διχαστική συμπεριφορά του. Ακόμα και η επιλογή λευκού άνδρα ως αντιπροέδρου σε πείσμα λίαν αξιοσημείωτων εγχρώμων, γυναικών κλπ., εγγράφεται στο πλαίσιο της ίδιας τακτικής, ασυμβίβαστης αλλά και μελετημένης : αντί να εξευμενίσει την παράνοια των woke, ποντάρει στη συσπείρωση εκείνων ακριβώς που έχουν στοχοποήσει, των “white supremacists”.
Στην Ευρώπη μπορεί προς το παρόν να έχει κουκουλωθεί το ζήτημα της “ακροδεξιάς”, όμως το ποτάμι δεν γυρίζει πίσω. Στη Γαλλία, πχ., ένα μήνα μετά τις εκλογές, δεν έχει σχηματιστεί ακόμα κυβέρνηση. Ακόμα πιο εντυπωσιακή είναι η διακριτική έως ανύπαρκτη παρουσίαση του θέματος από την επικαιρότητα.

Ακριβέστατα. Και ως προς την περιγραφή και ως προς τις συνέπειες.

Τώρα μόλις έριξα μια γρήγορη ματιά στο σχετικό βίντεο χωρίς να πετύχω τα κλάματα της Λινού. Ο τρόπος του θύμιζε δασκάλους παλαιότερων εποχών – δεκαπενταετίας για παράδειγμα – που κάνουν επίπληξη ρουτίνας. Για μια τέτοια επίπληξη σήμερα – βασικά για πολύ πιο ασήμαντη αφορμή – έχεις την ανεργία στο τσεπάκι σου, εκτός κι αν είσαι δημόσιος υπάλληλος ή καληώρα βουλευτής.

Η υπόθεση είναι ξαφνιαστικά γελοία ακόμα και για τις σημερινές συνθήκες. Ουσιαστικά είναι αυτό που έγραψα : ένα κυρατσοειοδές εκεί πέρα έκανε κάτι γκριμάτσες την ώρα που μιλούσε ο ΠΠ και αυτός (ενώ όντως μπορούσε να συγκρατηθεί) της είπε κάποια πράγματα, σε έντονο μεν ύφος αλλά όχι ακριβώς προσβλητικά. Προφανώς …προσβλητικό θεωρείται πλέον το οργίλο ύφος itself. Η παριστάμενη κυρία Λινού …έβαλε τα κλάματα για το “bullying” που υπέστη η κυράτσα – συνεργάτης του Γεωργιάδη.
Το περιστατικό ήταν τόσο τραβηγμένο απ’ τα μαλλιά που μου θύμισε την τακτική του “δημοκρατικού τόξου” vs ΧΑ στη Βουλή : ό,τι κι αν έλεγαν, με το που άνοιγαν το στόμα τους, οι Μιχαλολιάκος & co, οι αντιδράσεις ήταν του τύπου “πρωτοφανής πρόκληση”… “ξεπέρασαν κάθε όριο”… κοκ.

Εν τω μεταξύ δεν υπάρχει καμία περίπτωση αυτό με τον Πολάκη να μην ήταν στημένο, εν είδει μαφιόζικης εκδίκησης, από το εμβολιαστικό μπλοκ (μην ξεχνάμε το human trash Γεροτζιάφα). Με το ερπετό Λινού να …κλαίει γιατί ο τύπος ξηγήθηκε όπως έπρεπε στο κατιναριό του Γεωργιάδη (το οποίo εκείνη τη στιγμή γέλαγε και έπαιζε με το κινητό του), και τον Ψαροκασέλα, έτσι απλά, να τον διαγράφει.
Η πλάκα είναι ότι ουδείς από τους δημοσιολογούντες βγάζει το συμπέρασμα που πρέπει από γεγονότα σαν αυτό : ότι βρισκόμαστε σε επιτήρηση μπροστά στην οποία ωχριά η των μνημονίων. Εδώ δεν προλαβαίνεις να κλάσεις με μη politically correct τρόπο και αυτομάτως είσαι ancient history.

Αυτό το τελευταίο είχε πλάκα ομολογουμένως. Και δεν τους το είχα με το χιούμορ.

Επαναλαμβάνω το κατά την άποψή μου απαραίτητο ρεφρέν σ’ αυτή τη συζήτηση : αντίπαλο δέος του DT είναι μια γκάμα ανθρώπων που ξεκινάει από την …Kamala Harris και φτάνει στον κουκλεντέ των κουκλεντέδων, και αυθεντικά κακό άνθρωπο, Gavin Newsom. Οπότε, Trump κι άγιος ο Θεός κι ό,τι προκύψει ας πούμε.
Έτσι κι αλλιώς, η δική μας μοίρα “σαν Ελλάδα” δεν αλλάζει. Εδώ μας έχουν κρεμάσει πλέον κουδούνια οι κωλότουρκοι και μας κοροϊδεύουν (“ευχαριστούμε για το σεβασμό στη θαλάσσια δικαιοδοσία μας” κτλ.)

Τι να πω. Εξαρχής είχα ένα πολύ άσχημο προαίσθημα για την πιθανότητα μιας δεύτερης θητείας του, προαίσθημα που εσχάτως ενισχύθηκε από κάποιες “εναλλακτικές” πηγές πληροφόρησης. Anyway δεν είναι κάτι που εξαρτάται από μένα, οπότε I’ll pass.

Αν κάποιος μπει στη διαδικασία να βγάλει fake την επίθεση, ουδέν απλούστερον αυτού : οι βολές του Manchurian Candidate δεν στοχεύουν καν τον Trump in the first place. Ο τελευταίος με το άκουσμα των πυροβολισμών φέρνει το χέρι στο αυτί και ενεργοποιεί την κλασική αμπούλα αίματος (κινηματογραφικό τρικ από τα ’30s). Τίποτα δεν θα με εξέπλησσε. Το ότι δάκρυσα τη στιγμή που είδα τον κυρ-μαλάκα να υψώνει τη γροθιά κτλ. δεν σημαίνει και ότι έριξα την κριτική μου σκέψη σε λήθαργο. Ένας Θεός ξέρει τι συμβαίνει. Το βασικότερο είναι ότι με τον Vance από δίπλα, και με τύπους όπως ο mr. Blackrock και ο mr. JP Morgan, ο Trump είναι ένα με το Θηρίο. Υπάρχει περίπτωση το σχέδιο να είναι …να φέρει το Θηρίο με το μέρος του; και υπάρχει περίπτωση, ακόμα κι αν είναι έτσι, να το πετύχει;

Δεν ξέρω, προσπάθησα να φανώ καλόπιστος μετά την “απόπειρα” – ως προς αυτόν δηλαδή απόπειρα, γιατί αλλιώς μια χαρά σκοτώθηκε ο άσχετος – αλλά τα κενά της υπόθεσης είναι τόσο μεγάλα και η συμπεριφορά των δύο μερών τόσο περίεργη, που δεν ξέρω πλέον τι να υποθέσω. Κάπου πήγαινα να τον (ξανα)συμπαθήσω, αλλά τώρα έχουν αρχίσει και με ζώνουν τα φίδια.

Μάλιστα. Καθένας με τα βίτσια του. Ο Μπρεζίνσκι (το δόγμα του οποίου εξακολουθεί να διέπει την εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ) είχε κόλημμα με τη Ρωσία σαν καθώς πρέπει …Πολωνός, ο κυρ-Τραμπάκουλας έχει με το Ιράν, σαν καθώς πρέπει minion του Ισραήλ που είναι.
Όπως ξέρεις, δίνω (όσο παρακινδυνευμένο, κομπογιαννίτικο, whatever, κι αν φαίνεται αυτό) μεγαλύτερη σημασία στην έκφραση ενός προσώπου και τον τόνο μιας φωνής παρά στα “γεγονότα”, τα οποία ούτως ή άλλως σερβίρονται κατά το δοκούν και απ’ την οπτική γωνία που βολεύει. Και κάποιες εκφράσεις που έχω τσεκάρει του προσώπου του κυρ-μαλάκα δείχνουν ένα είδος αναβάθμισης – δεν την έχω ακόμα αποκρυπτογραφήσει, είναι σαφές πάντως ότι ο τύπος έχει λάβει “άλλου είδους” αποφάσεις μετά την απόπειρα, νιώθοντας “πιο ισχυρός από ποτέ”. Μπορεί απλώς κάτι να έγινε μέσα του (“μετεβλήθη εντός μου και ο ρυθμός του κόσμου”…) μπορεί και να αισθάνεται έτσι μετά λόγου γνώσεως. Στο φινάλε τι πιο φυσικό από αυτό, μετά από κάτι όπως “δολοφονική απόπειρα”.