Ντάξει, μιλάμε για πχιότητα αδιάπτωτη…

Quality too, I’m sure!👌👍

Ότι θα βρω κάποια στιγμή το κουράγιο, Θεού θέλοντος, είμαι σχεδόν σίγουρος, αρκεί να ξε-ασχημήνει λίγο η ζωή μας. Ο λόγος που δεν κάθομαι να ηχογραφήσω τα κομμάτια που γράφονται επί καθημερινής βάσεως, είναι ότι τα αισθάνομαι περισσότερο σαν πρώτη γραμμή άμυνας παρά σαν οτιδήποτε άλλο. Ασε που έμαθα απο έγκυρη [θιβετιανής προελεύσεως] πηγή ότι το να μουρμουράς μέσα απ’ τα δόντια σου αποτελεί άμυνα απέναντι σε ιούς κλπ. : ίσως η τάση που έχω από παιδάκι να μουρμουράω σαν ηλίθιος (αυτή ειναι για μένα η συνθετική διαδικασία) να με έχει προστατέψει από μολύνσεις, εκτός από τις βιταμίνες.😊
Εν πάση περιπτώσει, από πλευράς υλικού [αν δεν υπήρχε το τεχνικό πρόβλημα της ηχογράφησης] θα μπορούσα να το καθιερώσω άνετα και επί καθημερινής βάσεως, σαν το ζωγράφο. Quantity would be no problem.

Δεν θα ήταν κακή ιδέα να το κάνεις τελικά έτσι και βρεις το κουράγιο. Θα έχεις ίσως ακούσει για κείνον τον Beeple (Mike Winkelmann) που για 5000 μέρες φιλοτεχνούσε καθημερινά ένα ψηφιακό πίνακα στο ίντερνετ βρέξει χιονίσει, μέχρι που τους πούλησε μια ωραία πρωΐα όλους μαζί για.. 70 εκατομμύρια. Ιδεολογικά μάλιστα είναι αρκετά κοντινός μας, ενώ έχει και τα ίδια γενέθλια με μένα. Όχι δηλαδή ότι σώνει και καλά είναι το ίδιο τυχεροί όσοι γεννήθηκαν τη συγκεκριμένη μέρα..😢😉

Έχω ακριβώς την ίδια αίσθηση ματαιοπονίας – σπατάλης χρόνου από πολύ πιο ενδιαφέροντα πράγματα, για τα οποία είπα να ανοίξω το μπλογκ in the first place. Μεταξύ άλλων σκόπευα να καθιερώσω ένα είδος “challenge” του τϋπου “ένα κομμάτι την εβδομάδα” με νέα και παλαιότερα tracks που θα ηχογραφούσα επιτόπου. Και ακόμα σκέφτομαι να το κάνω. Τούτων δοθέντων, η τελευταία φορά που μου ήρθε να ηχογραφήσω καινούργιο stuff, ήταν …Δεκέμβριο του (covid) ’19.

Έχοντας διαβάσει το σχετικό με το θέμα [Φόβος και Τρόμος] του Κίργκεγκορ από εφηβικής ηλικίας, φιλοδοξούσα εν τη αλαζονεία μου να γράψω κάποια στιγμή την “πληρωμένη απάντηση”. Τέλος πάντων, η παρομοίωσή σου είναι πολύ καίρια, εκτός των άλλων γιατί θέτει το ζήτημα της από εκκλησιαστικής καθέδρας απεύθυνσης της “Επιστήμης” to us, mere mortals.

Η φάση εντωμεταξύ με τα παιδάκια θυμίζει φοβερά την ιστορία με τον Αβραάμ και τον Ισαάκ. God says to Abraham kill me a son – που λέει κι ο προφήτης – κι εκείνος χωρίς πολλά πολλά ετοιμάζεται να τον θυσιάσει. Και νάσου ξαφνικά που εμφανίζεται την τελευταία στιγμή ο Θεός και του λέει, εντάξει, απέδειξες την πίστη σου, άστο να ζήσει. So much for the “τέλος της πανδημίας”.😉

Τι να πω, όπως έχεις πει κι εσύ, τα όρια μεταξύ “καθαρής λογικής”, ανησυχίας, και wishful thinking γίνονται ασαφή υπό συνθήκες σαν κι αυτές εδώ. Η απίστευτη παράμετρος “μάσκες και εμβόλια στα παιδάκια”, τώρα συνειδητοποιώ ότι ενισχύει την άποψή σου. Που ελπίζω παρόλα αυτά να βγει λάθος… Άλλο είναι να φοράς την κωλομάσκα στο παιδάκι γιατί το είπε η Παγώνη, ή να του κάνεις ένα εμβόλιο που από κτηνώδη άγνοια θεωρείς ασφαλές, και άλλο αυτό εδώ που πιθανώς [για τίποτα πλέον δεν είμαι σίγουρος] ετοιμάζουν.

Δεν διαφωνώ σε τίποτα εκτός από το τελευταίο. Γιατί ο κόσμος έκανε και κάνει αυτό ακριβώς που θα του πουν. Οπως “η πανδημία τελείωσε” όταν του είπαν ότι τελείωσε, με τον ίδιο τρόπο άρχισε να δυσανασχετεί με τις κυρώσεις μόνο κατόπιν αντίστροφης εντατικής προπαγάνδας των ΜΜΕ για το “χειμώνα που έρχεται” κλπ. Η ελίτ είναι που αισθάνεται ότι απειλείται και όχι ο κόσμος που δεν ξέρει τι του γίνεται. Ας του πουν για κανά μήνα ότι για την όλη μαλακία φταίνε οι ανεμβολίαστοι και να δεις για πότε θα βγει στο δρόμο να τους κυνηγάει με τη βελόνα. Σάμπως τα ίδια δεν είχαν γίνει στη Γερμανία με τους Εβραίους? Και κει κατόπιν σχεδίου έγιναν όλα, με μοναδικό αποτέλεσμα την ολοκληρωτική καταστροφή. Γιατί και τότε το σχέδιο δεν τα υπολόγισε καλά με τη Ρωσία..

Εννοείται οτι δεν εννοώ πείραμα σαν κι αυτά που διεξάγονται στην ασφάλεια του εργαστηρίου. Από τη στιγμή που μιλάμε για ψυχολογικου τύπου επιχειρήσεις [έστω και σε τέτοια μαζική κλίμακα τη δυνατότητα για την οποία προμηθεύει φυσικά το διαδίκτυο] η “πειραματική” παράμετρος δεν μπορεί να απουσιάζει, υπό την έννοια οτι πέρα από βάσιμες υποθέσεις / προσδοκίες ουδείς γνωρίζει εκ των προτέρων τις αντιδράσεις του κοινού. Εξ ού και στην πορεία γίνονται ένα σωρό χαοτικά, στιγμιαία ή μόνιμα adjustments.
Εννοείται ότι επί της ουσίας το πράγμα έχει να κάνει με την πυροδότηση μιας ανεπανάληπτης διαδικασίας [το singularity είναι όντως η κατάλληλη λέξη] χωρίς επιστροφή και με άγνωστες συνέπειες και για αυτούς που την πυροδότησαν.
Το όλο πράγμα δεν παύει να θυμίζει καθητευόμενους μάγους, πείραμα μαλακισμένων ηλιθίων, με “δύναμη” στα χέρια τους.
Λέγοντας ότι το συγκεκριμένο, με τον συνδυασμό Ζελένσκι – κλιματικής αλλαγής, είναι πιο “πειραματικό”, εννοώ ότι δεν μου φαίνεται καθόλου πειστικό, ακόμα και για τον μέσο πολίτη. Ο οποίος αναμένεται να γράψει στα αναπληρωματικά του αρχίδια την Ουκρανία και τον Πλανήτη, όταν δεν θα έχει να ταϊσει τα παιδιά του.

Το μόνο στοιχείο πειράματος που μπορώ να διακρίνω είναι ο προσδιορισμός της αναλογίας μεταξύ πρώτου χτυπήματος και χρόνου αντίδρασης. Το συμπέρασμα που προκύπτει φυσικά είναι ότι το χτύπημα μπορεί να γίνει όσο συντριπτικό χρειάζεται ώστε η αντίδραση να είναι πάντοτε καθυστερημένη.

Να πω την αλήθεια εγώ ποτέ δεν το θεώρησα πείραμα ούτε αυτό ούτε το προηγούμενο. Πείραμα είναι κάτι που σου επιτρέπει να βγάλεις χωρίς ιδιαίτερες απώλειες τα συμπεράσματά σου και να επιστρέψεις μετά στην καθημερινότητά σου σα να μην έγινε τίποτα. Εδώ μιλάμε για singularity κοσμοϊστορικών διαστάσεων με συνέπειες χωρίς προηγούμενο ακόμα και γιαυτούς που το ενορχήστρωσαν. Η αποψή μου ήταν εξαρχής ότι εδώ έχουμε να κάνουμε με το the real thing και συνεχίζει να είναι περισσότερο από ποτέ.