Καλά “ο εξυπνότερος” θα πρέπει να είναι ο χειρότερος με διαφορά “στρατηγικός αναλυτής” από καταβολής τηλεόρασης. Μόνο κάτι ανθυπολούμπεν αυστραλοπίθηκοι του διαδικτύου τον ξεπερνάνε σε πνευματική μυωπία κι αυτοί στα σημεία. Σε περίπτωση που έπρεπε να διαλέξω ανάμεσα σε αυτόν και τον Κασσελάκη για.. οτιδήποτε, δεν το συζητάω, αβλεπί τον δεύτερο anytime. Μην αναφέρω τώρα και την ποίηση του Δεγαμινιώτη, που μπροστά στη δικιά του είναι για νόμπελ (το απορρυπαντικό). Είναι απίστευτο πάντως πώς μερικοί άνθρωποι μπορούν και πλασάρουν τον εαυτό τους. I mean really.

Δεν νομίζω ότι υπάρχει ελπίδα γι’ αυτό τον κόσμο. Είμαστε τόσο βαθειά χωμένοι στα σκατά που …ο σώζων εαυτόν σωθήτω – τρόπος του λέγειν και αυτό δηλαδή.
Άκουγα καμιά ώρα πριν συζήτηση “υπόπτων”, βλ. Λάμπρος Καλλαρύτης απ’ τη μία και …εξυπνότερος Έλληνας απ’ την άλλη.
https://youtu.be/VrH3TQ2gYyo?si=N083sFnrBo-1JIZy
Στα 12 λεπτά της συζήτησης, δεν γίνεται ούτε μια αναφορά στις απειλές περί πυρηνικών, στο πόσο πιθανό είναι να αποτελούν μπλόφα, στο τι σημαίνει για την Ευρώπη – και για μας – η αντίθετη περίπτωση κοκ.
Οι συζητητές εξέφραζαν ικανοποίηση για τον …“συντονισμό επιτέλους” των χωρών της EU, η οποία “ταυτίζεται ουσιαστικά πλέον με το ΝΑΤΟ”. Και ευτυχώς γιατί …έχει γίνει πλέον φανερό ότι οι Ρώσοι, “επεκτατικοί εκ φύσεως” (Λυγερός) “δεν θα σταματήσουν στην Ουκρανία, αλλά θα επεκτείνουν τη δράση τους σε όλη την Ευρώπη”.
Σε σένα φυσικά δεν χρειάζεται να θυμίσω ότι αυτό που “έχει γίνει πλέον φανερό” είναι το …εξ αρχής ΝΑΤΟϊκό αφήγημα, περί “Ρωσίας που δεν θα σταματήσει στην Ουκρανία”, επιλογή στην οποία σπρώχνουν τους Ρώσους οι ίδιοι οι εγκέφαλοι της Ατλαντικής Συμμαχίας.
Μετά από αυτή τη φάση όπου καθόμουν μόνος μου και έβριζα την τηλεόραση, πήγα στο σούπερ μάρκετ. Έκεί άκουσα κι εγώ δεν ξέρω πόσες κυράτσες να ξεφυσάνε και να βαρυγκομάνε με την “απίστευτη ζέστη” που “τέτοιο πράγμα δεν έχει ξαναγίνει” κτλ. κτλ.

Αυτό στο οποίο ποντάρουν οι “άνωθεν” είναι υποθέτω αυτό που έχουν δημιουργήσει : “πολίτης” – μαμόθρεφτο προσχολικής ηλικίας που έχει μάθει με το παραμικρό να μυξοκλαίει, παρακαλώντας τη μαμά του. Ή, αν δεν του κάνει το χατίρι, βρίζοντάς την.