Σίγουρα μπορεί να γίνει και κάτι καλύτερο, αλλά ειδικά στην περίπτωσή μας πρόκειται κατά βάση για μια τρομερή ατυχία. Wrong place, wrong time.

Εδώ δεν μπορούμε να ενσωματωθούμε καν εμείς. Η μόνη λύση θα ήταν η αποχώρησή μας από την ΕΕ. Σε αντίθεση με την Αγγλία, εδώ θα είχε αποτέλεσμα, δεδομένου ότι αποτελούμε πέρασμα και όχι προορισμό. Αφού δεν το κάναμε όμως, ημίμετρα και ξερό ψωμί.

Ως προς τη μη δυνατότητα αποτελεσματικής φύλαξης, από τεχνικής καθαρά απόψεως έχω τις αμφιβολίες μου. Εννοείται ότι με κυβερνήσεις όπως αυτή εδώ ή όποια άλλη μπορεί να προκύψει από το συγκεκριμένο σύστημα, αυτά είναι όντως λόγια του αέρα.

Σίγουρα. Αλλά κάπως, κάτι πρέπει να γίνει. Το ότι αναζητείται λύση δεν σημαίνει ότι υπάρχει, αλλά και το ότι δεν βρίσκεται δεν σημαίνει ότι πρέπει να σταματήσει η αναζήτηση. Λύση δεν είναι πάντως το “εμπάτε σκύλοι και αλέστε” με την ελπίδα να ενσωματωθούν όλοι αυτοί στη (δήθεν, ήδη) κοινωνία μας.

Σίγουρα δεν αποτελείς αντιπροσωπευτική περίπτωση. Ο πληθυντικός άλλωστε (“μόνο καλό έχουμε δει από ξένους”) δεν αφορούσε σε κάποιο ευρύτερο σύνολο, αλλά σε πράγματα που εκτός από εσένα έχω αντιμετωπίσει και …εγώ.

Και γιαυτό και για πρακτικούς επίσης λόγους. Αφενός μεν αποτελούμε το αναπόφευκτο πέρασμα των μεσανατολιτών στην Ευρώπη, αφετέρου η ελληνική συνοριογραμμή – αν ξεδιπλώσουμε δηλαδή βραχονησίδες κλπ – ισούται με την περίμετρο της Αφρικής (!) και είναι παντελώς αδύνατο να φυλαχθεί αποτελεσματικά. Τα περί απελάσεων κλπ είναι λόγια του αέρα. Κανένας λαθρομετανάστης δεν έχει μαζί του χαρτιά και ως εκ τούτου δεν μπορούμε να είμαστε βέβαιοι για την προέλευσή του. Και σε περίπτωση που είμασταν δηλαδή, χωρίς αποδείξεις δεν τους δέχεται η χώρα προέλευσης. Γιαυτό ακριβώς οι άλλες ευρωπαϊκές χώρες τους επιστρέφουν τελικά σε μας.

…Γι’ αυτό ακριβώς όμως και η όλη διαδικασία απειλεί κατ’ εξοχήν εμάς.

Το ότι κάποιος δεν πιστεύει σε πατρίδες, θρησκείες κλπ. (όντας προσβεβλημένος απ’ τον ιό της “απομάγευσης”) δεν σημαίνει και ότι γουστάρει melting pot, και εμπρός γαμείστε μας όλης της γης οι κολασμένοι. Υπάρχει μια έννοια πιο βασική από οποιαδήποτε πατρίδα ή θρησκεία : η σταθερότητα. Ο λόγος που αυτή, επισφαλέστατη ήδη, απειλείται από το melting pot είναι η πλήρης ασυνεννοησία/αταξία που εγκυμονεί το άνωθεν υπαγορευμένο multi-culti. Αλλά ακόμα και αν η τελική υπερσυγχώνευση είναι νομοτέλεια, νομοτελειακή είναι και η αντίδραση στην εντροπία.
Ως προς τα προβλήματα από Έλληνες και όχι ξένους συμφωνώ και επαυξάνω. Αλλά το ότι μόνο καλό έχουμε (όντως) δει από ξένους, οφείλεται υποθέτω ακριβώς στο σποραδικόν των επαφών – γιατί δεν είναι πιο πιθανό απ’ το “πας μη Έλλην βάρβαρος” το αντίθετό του.
Υπήρχε εποχή που ετοιμαζόμουν να αναζητήσω την τύχη μου ως μουσικός στην Αγγλία – ενδιαφέρον είχε εκδηλωθεί, ήταν βεβαίως απαραίτητη η φυσική παρουσία μου εκεί. Μετά από συζητήσεις με “γνώστες” προτίμησα τελικά να μη το κάνω. Δεν νομίζω ότι ήταν λάθος απόφαση.

Και για να μιλήσω εντελώς προσωπικά, τα προβλήματά μου οφείλονται αποκλειστικά σχεδόν σε “συμπατριώτες”. Αυτοί με κορόιδεψαν, έκλεψαν, απέρριψαν, περιφρόνησαν, you name it. Θα ήταν άτιμο εκ μέρους μου να ρίξω το φταίξιμο σε ξένους, από τους οποίους να πω την αμαρτία μου μόνο καλό είδα στις λίγες επαφές που είχα μαζί τους, χωρίς να διαχωρίζω “πολιτισμένους” από “απολίτιστους”. Προφανώς γεννήθηκα σε λάθος τόπο. Αν άλλοι βρίσκουν καταφύγιο σε πατρίδα, θρησκεία, οικογένεια, έστω και χωρίς να τα πιστεύουν, με γεια τους με χαρά τους. Εγώ πάντως όχι.

Καλά την εποχή των παππούδων-γιαγιάδων (και ακόμα περισσότερο την εποχή της.. άγριας δύσης) το ίδιο το θέμα του “ταιριάσματος” ήταν σε μεγάλο βαθμό out of the question. Στις περισσότερες περιπτώσεις απλώς ρίχνονταν στο μύλο τα πιο ετερόκλητα πράγματα και ό,τι προκύψει προέκυψε. Τα μόνα σχετικά σταθερά κριτήρια εντός περιορισμένων τοπικά και χρονικά θυλάκων ήταν η φυλή πρωτίστως και δευτερευόντως η γλώσσα (η θρησκεία είναι κάτι τεχνητό, αφού διαπερνά τις πιο διαφορετικές κοινωνικές ομάδες) τα οποία σήμερα τείνουν προς εξαφάνιση. Και παλιά προς εξαφάνιση έτειναν δηλαδή, αλλά έλειπαν οι σύγχρονες τεχνικές δυνατότητες. Αρκεί να σκεφτεί κανείς τις απίστευτες απαγορεύσεις που κυριαρχούσαν σε όλους τους πολιτισμούς προκειμένου να διατηρήσουν τους ανθρώπους μέσα στα όρια του “φυσιολογικού”. Αυτό που ονομάζουμε πολιτισμό, είναι ο λυσσαλέος αγώνα του ανθρώπου ενάντια στην ΤΥΧΗ.

Ακλόνητη πεποίθησή μου πάντως ως προς το περίφημο “τα ετερώνυμα έλκονται” είναι ότι πρόκειται για μια ακόμα ανοησία. Αυτό από το οποίο έλκεσαι είναι το όμοιό σου. Ακόμα και αν, όπως συχνά συμβαίνει, οι τεχνικές λεπτομέρειες, τα μέσα είναι αντίθετα (κορίτσι γαλλικά και πιάνο / αγόρι αλητάμπουρας κοκ) ο πυρήνας της υποθέσεως – ψυχοσύνθεση, κοσμοαντίληψη – είναι τάλε κουάλε. Και αυτό “ως δια μαγείας” αντανακλάται στην εμφάνιση.
Αυτά ως προς τα ερωτικά, για να μην το πάμε σε …πολιτισμικό επίπεδο. Που κάποιοι θέλουν να μας πείσουν ότι όλος ο κόσμος είναι ένα melting pot κι αν μας αρέσει… Πρέπει ντε και καλά εγώ να ταιριάζω με τον Κονγκολέζο, τον Μπαγκλαντεσιανό, ή (απ’ την άλλη) με τον “Έλληνα” ας πούμε.
By the way, “Melting Pot” η Αμερική κατέστη επίσημα, άμα τη εμφανίσει του θεατρικού έργου με τον ίδιο τίτλο : “The Melting Pot” – Israel Zangwill, 1908. Έχει πλάκα να το διαβάσει κανείς (αφορά κυρίως τα βάσανα των Ρωσο-Εβραίων μεταναστών, με πρόσχημα φυσικά μια ερωτική ιστορία) για τον παιδαριωδώς απλοϊκό τρόπο με τον οποίο διακινεί την προπαγάνδα του είδους.