Nice.

Συμφωνώ κι εγώ με τη διαπίστωση ότι ο κόσμος έχει σαλτάρει σε ασυνήθιστα υψηλά ποσοστά. Περιστατικά σαν κι αυτό που περιγράφεις γίνονται όλο και συχνότερα. Χτες το μεσημέρι την ώρα που έφευγα με το αυτοκίνητο, ένας νεαρός έτρεχε με δολοφονικές διαθέσεις πίσω από την γκόμενά του or something ουρλιάζοντας ακατονόμαστες φράσεις και απειλές γιαυτήν και τη μάνα της μέσα στο κέντρο στης πόλης. Η αλήθεια είναι μάλιστα ότι τελευταία δεν περνάει μέρα σχεδόν που να μην ακούσω κραυγές μεταξύ αγνώστων από το δρόμο.

Εγώ πάλι σήμερα είχα μια εμπειρία που μου φάνηκε αρκετά περίεργη, ίσως γιατί δεν πολυκυκλοφορώ. Τύπος που διέσχιζε κάθετα το δρόμο όπου είχα παρκάρει το αμάξι [ετοιμαζόμουν να μπω μέσα] με κοίταζε επιμόνως, σε σημείο πλησιάζοντας στο απέναντι πεζοδρόμιο να περπατάει με γυρισμένο προς τα πίσω το ηλίθιο κεφάλι του. “Τι κοιτάς ρε φίλε” του λέω, μαλάκας όπως πάντα.
“Σε μενα μιλάς;” μου λέει, έτομος να αρπαχτεί. Ο τύπος ήταν ψιλο-psycho, περατούσε σαν ξεχαρβαλωμένος, πράμα το οποίο σημαίνει πιθανά και πολύ λυμένος εν ώρα δράσης. “Ναι του λέω” [συνειδητοποιώντας ότι θα μπορούσα να φάω κάνα βρωμόξυλο, αλλά όντας κι εγώ πολύ τσιτωμένος για να σταματήσω] “τι ζόρι τραβάς και κοιτάς πρωινιάτικα;” “εγώ τραβάω ζόρι;” “αμ ποιός εγώ; κοντεύεις να στραμπουλήξεις το λαιμό σου. Σε ξέρω από κάπου, ξέρω γω ας πούμε;”
Ο τύπος συνέχισε το δρόμο του χωρίς να απαντήσει, δίνοντας τόπο στην οργή or something. Πάλι καλά δηλαδή.
Η Μαρίνα που κυκλοφορεί περισσότερο, και διάφοροι γνωστοί και φίλοι ισχυρίζονται ότι πολύ περισσότερος κόσμος από πριν είναι σ’ αυτή την κατάσταση, εμένα πρώτη φορά μου τυχαίνει [από αρχής κορωνοϊού εννοώ]. Ο προχτεσινός δεν λογαριάζεται γιατί εκεί το θέμα, όπως και με τη διαχειρίστριά σου, ήταν …ιδεολογικό.

Εδώ που φτάσαμε, ικανοποιούμαστε και με ψίχουλα. Στο αντίπαλο στρατόπεδο πάντως η κατάσταση πάει από το κακό στο χειρότερο. Χτες αναγκάστηκα να μαλώσω – λέμε τώρα, στην πραγματικότητα ήταν ένα μείγμα διασκέδασης και οίκτου – με τη διαχειρίστρια, η οποία με το που εμφανίζομαι για να πληρώσω τα κοινόχρηστα με κοιτάει περίεργα και με ρωτάει στο ξεκάρφωτο “δεν πιστεύω να είσαι αρνητής!”. “Βασικά ψιλοείμαι” της απαντάω χαμογελώντας και αμέσως πάει να να ξεκινήσει ένα “γερό” κατσάδιασμα που κατά τη γνώμη της θα έβαζε μια για πάντα τα πράγματα στη θέση τους. Εννοείται ότι δεν πρόλαβε να σταυρώσει λέξη, έως ότου τελικά η “συζήτηση” έφτασε στο τυπικό “δηλαδή εσύ νομίζεις ότι ξέρεις καλύτερα;” για να λάβει την επίσης τυπική απάντηση “γενικά.. ναι”.

Όντως. Τουλάχιστον ο “κυβερνητικός εκπρόσαωπος” παραδέχεται το αυταπόδεικτο, και αυτό είναι, ίσως, μια αρχή.