Για μένα …”σαν Σωκράτη”, ο Ταραντίνο είναι περίπλοκη περίπτωση, ανθρώπου που δίνει αισθητικό άλλοθι στο χυδαίο κόνσεπτ “όλοι με μπιστόλια” το οποίο χαρακτηρίζει την χολιγουντιανή παραγωγή των τελευταίων τριών δεκαετιών τουλάχιστον. Δεν ξέρω αν το εν λόγω κόνσεπτ χρειαζόταν πλέον αισθητικό άλλοθι, ούτε αν αυτός είναι ο λόγος της επιτυχίας του Ταραντίνο. Ακόμα πάντως και στις πιο φετιχιστικές στιγμές του [διάφορα φαντασμαγορικά στιλιζαρισμένα στιγμιότυπα των Kill Bill] με όλη μου την …κακή διάθεση, αδυνατώ να μείνω αδιάφορος στην εικονοποιία του. Συμφωνώ 100% με το πόσο κατάπτυστος είναι ο συντάκτης που αναφέρεις.
Αυτό με τον ξεπεσμό των κουλτουριάρηδων είναι θέμα προς διερεύνηση. Υπό το πρίσμα μάλιστα της ανίχνευσης των σπερμάτων της σημερινής παρακμής στην προτεραία κατάσταση. Γιατί στο φινάλε, και “τότε” κάτι αντιπαθητικοί χλεχλεδοχλέμπουρες ήταν.
Άμποτε να ξεφορτωθώ την ψυχαναγκαστική υποχρέωση να ασχολούμαι με τα της πανδημίας [σ’ αφήνουν ν’ αγιάσεις;], και να επιστρέψω σε τέτοιου είδους θέματα, για τα οποία και έφτιαξα το blog in the first place.

Επ’ αυτού πρέπει να σου πω ότι, ενώ ο ίδιος ήμουν παγερά αδιάφορος εξ αρχής [απαξιούσα / απαξιώ να αναφερθώ καν στην άισθηση που μου δημιουργού(σα)ν οι φυσιογνωμίες των πρωταγωνιστών του δράματος, παρόλο που είναι έντονη και στις δυο περιπτώσεις] θυμάμαι άτομα του κύκλου μου, και ιδίως γυναίκες, να “οσμίζονται” εξ αρχής τον πραγματικό ένοχο. Βέβαια τα σγκεκριμένα άτομα δεν αποτελούν ακριβώς μέλη ενός όχλου αλλά είναι ένα στοιχείο.
Εντωμεταξύ διανύω ένα ασυνήθιστα κοινωνικό [για τα δεδομένα μου] διήμερο, πράγμα που σημαίνει ότι πρέπει να ξαναφύγω τώρα, πράγμα που από μια πλευρά με …εκνευρίζει, γιατί έχω ένα σωρο μαλακίες κατά νου για γράψιμο. Με τη βοήθεια τη “πανδημίας” αναμένεται να επιρωθεί πλήρως ο updated ορισμός του ανθρώπου [δεν θυμάμαι από ποιον]: “το ζώο που κάθεται μπροστά σε μια οθόνη” 😕

Οφείλω να ομολογήσω κατ’ αρχήν, επειδή χτες βραδύ συνομιλούσα με εκπρόσωπο της γενιάς των 18ρηδων, ότι η προσέγγισή σου δείχνει ανησυχητικά σωστή. Αυτό δεδομένου του ότι η πλειονότητα των ατόμων της γενιάς [εκτός πια κι αν πρόκειται για τρελή σύμπτωση που αφορά στο περιβάλλον του εν λόγω] είναι συντεταγμένοι υπέρ του εμβολίου και της χύδην “Επιστήμης” γενικότερα. Εκτός αυτού, το αισχρό κόλπο της χειρότερης κυβέρνησης στη μεταπολεμική ιστορία, να πολιτικοποιήσει το θέμα, φέρνει το στίγμα των “Ζαίων” σε ανθρώπους σαν κι εμάς [ευχαρίστως θα το αποδεχόμουν αν ο Πολάκης δεν είχε εξοριστεί στις εφεδρείες] και συσπειρώνει τη μάζα πίσω απ’ το “εμβόλιο – η μόνη λύση”, με διαμορφούμενο το αφήγημα ότι “εμβολιοαρνητής στην Ελλάδα είναι …ή ακροδεξιός, ίσως και Χρυσαυγίτης, ή Συριζαίος, και οι δύο πάντως κινούμενοι από πολιτική σκοπιμότητα”.
Παρόλα αυτά …θα επανέλθω.
Έχω την εντύπωση ότι η αντιμετώπιση αυτού του πράγματος, αν μπορεί να υπάρξει, οφείλει να εστιάσει όχι σε παράθεση “στοιχείων”, στα οποία οι άλλοι αντιπαραθέτουν επιχειρηματολογία …Πατακού [“Άλ διζ αρ λάιζ”] αλλά σε όσο γίνεται πιο φιλότιμες αναλύσεις βασισμένες σε κοινούς τόπους.
Όχι να “αποκαλύπτεις” [όχι ότι κι αυτό βλάπτει, σε κάποιες περιπτώσεις] αλλά να θυμίζεις με επιμονή, μήπως και γίνει ξανά μάντρα, το γαμημένο “ένα κι ένα κάνουν δύο, δύο και δύο κάνουν τέσσερα”.

Γενικά όπως σου ξαναείπα έχω την αίσθηση ότι αυτό εδώ παραείναι αφύσικο για να συνεχιστεί έτσι. Και [ρισκάρω να πω] όποτε έχω μια τέτοια αίσθηση, αυτή παίζει το ρόλο διαίσθησης.
Τώρα, αν απ’ όλες τις περιπτώσεις βρήκα να κάνω λάθος … τώρα, τι να πω.