Kι εγώ σε ζητήματα “απλής βλάβης” εκ μέρους διαφόρων πάντα ήμουν έμπρακτα στο εκδικητικό concept. Αλλά μιλάω για βαρειά βλάβη σε δικό μου πρόσωπο η οποία ευτυχώς δεν μου έχει συμβεί [μόνο κάποιοι λεχρίτες είχαν απειλήσει κάποτε το συχωρεμένο τον πατέρα μου, ηλικιωμένο ήδη. Δεν θα περιγράψω τι επακαλούθησε, απλώς μου έχει μείνει το “επιπληκτικό” ύφος του μετά τη φάση [“ηρέμησε ρε μαλάκα, πώς κάνεις έτσι”], αλλά και τη συγκίνηση που διαφαινόταν στο βάθος για το πώς τον είχα υποστηρίξει.

Προφανώς η οπτική που παρουσιάζεις είναι πολύ πιο ανθρώπινη από την καθαρά θεωρητική που παρουσίασα πιο πάνω και η οποία κάθε άλλο παρά εκφράζει το χαρακτήρα μου που κλίνει γενικά προς την εκδικητικότητα και το προσωπικό ξεκαθάρισμα λογαριασμών. Βασικά χωρίς την εκδίκηση δεν μπορεί να υπάρξει επιβίωση σε ατομικό και κοινωνικό επίπεδο, περίπτωση με περίπτωση όμως διαφέρει και είναι δύσκολο να τοποθετηθεί κανείς απλά με ναι ή όχι.

Ο “νόμος” αναγνωρίζει ισχυρά ελαφρυντικά στον αυτοδικούντα αν αποδεδειγμένα έβλαψε κάποιον για το συγκεκριμένο λόγο. Εν πάση περιπτώσει, κατ’ εμέ δεν πρόκειται για θέμα “δικαιοσύνης” όπως τίθεται από το “νόμο”. Αλλά για θέμα φυσικής τάξης πραγμάτων, όπως αυτή εκτιμάται απ’ τον καθένα ανάλογα και με τον χαρακτήρα του. Πιστεύω ότι ο βασανισμός (μπορεί να είναι και ψυχολογικός, όχι γι’ αυτό λιγότερο βλαπτικός) και ο φόνος δεν αφορούν στο σώμα αλλά στην ψυχή του ενόχου. Ο οποίος δεν είναι ένα ζώο (τα ζώα δεν σκοτώνουν παρά για να φάνε) ούτε ένας οποιοσδήποτε, αλλά κάποιος συγκεκριμένος που έβλαψε προσωπικά τον αυτοδικούντα. Η εκδίκηση είναι θεμελιώδες συναίσθημα – για κάποιους τουλάχιστον. Το “οφθαλμόν αντί οφθαλμού” με συγκινούσε πάντα περισσότερο από το “άλλο μάγουλο*.
“Θεωρητικά” αμφιταλαντεύομαι πάντα μεταξύ εσωστρεφούς – απορροφητικής του πόνου, και εκδικητικής αντιμετώπισης. Εύχομαι να μη δοθεί ποτέ ευκαιρία να το αποφασίσω στην πράξη.

Το βασικότερο πρόβλημα με την – ένοπλη κυρίως – αυτοδικία είναι ότι από το νόμο αντιμετωπίζεται ως απλή δολοφονία και η αλήθεια είναι ότι, αν εξαιρέσουμε το κίνητρο που σε μεγάλο βαθμό είναι υποκειμενικό, έχει όλα τα εξωτερικά χαρακτηριστικά της τελευταίας. Θυμάμαι που βλέποντας μικρός κάποια ταινία δράσης από τη μέση έλεγα μέσα μου “πωπω τι του έκανε ο αλήτης”, αλλά όταν λίγο αργότερα καταλάβαινα ότι επρόκειτο για εκδίκηση, το γυρνούσα ξαφνικά σε “καλά του έκανε του αλήτη”. Κι όμως η πράξη και στις δύο περιπτώσεις ήταν μία και η αυτή και διαφοροποιούνταν απλώς από τα αισθήματά του δολοφόνου. Στην πραγματικότητα ο βασανισμός ή δολοφονία του ενόχου δεν απευθύνεται στην προσωπικότητά του, αλλά στο σώμα του: εκείνη τη στιγμή δεν είναι παρά ένα ζώο που υποφέρει και στη θέση του θα μπορούσε να βρίσκεται οποιοσδήποτε. Η πραγματική τιμωρία ενός ενόχου είναι να μετανιώσει.

Εγώ πάλι…έχω συναντήσει αυτό τον τύπο ανθρώπου και ήταν και μια χαρά άνθρωπος σε όλα του – δεν θέλω να επεκταθώ. Ακόμα κι αν στη πλειονότητα των περιπτώσεων πάντως, όντως, δεν υπάρχει λύση εκτός νόμου, το φαινόμενο της ψυχικής υποβάθμισης του “πολίτη” παραμένει, με το θέμα να μην απέχει δραματικά απ’ το άλλο της αυτοπροστασίας. Θυμάμαι εκείνο το σκουπίδι του ΣΥΡΙΖΑ που τα έβαλε με τον ανθρωπάκο που είχε πυροβολήσει με καραμπίνα τους διαρρήκτες (“δε θα γίνουμε Φαρ Ουέστ εδώ πέρα”, και “άμα μπαίνουν στα σπίτια σας να κάνετε ότι κοιμάστε”).

Με πρόλαβες! Αυτό ακριβώς θα έγραφα τώρα!😉

Από ψυχολογικής απόψεως έχεις απόλυτο δίκιο. Προσωπικά πάντως δεν έχω συναντήσει αυτό τον τύπο ανθρώπου, μη σου πω κιόλας ότι αμφιβάλλω αν υπάρχει σταλήθεια ή πρόκειται απλώς για τηλεοπτικό κατασκεύασμα. Οι περισσότεροι θεωρούν τη σχετική κρατική διαδικασία ως αναγκαίο κακό ελλείψει δυνατότητας άμεσης αυτοδικίας for practical considerations (θαφήσω έρημα και τα υπόλοιπα παιδιά μου κλπ). Εξαιρείται ίσως η περίπτωση θανατικής ποινής, ιδιαίτερα όταν επιτρέπεται οι συγγενείς του αδικοχαμένου να την παρακολουθήσουν από κοντά.

Nice! Το ενδιαφέρον είναι ότι κανείς σχεδόν απ’ τους ανθρώπους σαν κι αυτόν δεν παραλείπει να διαιωνίσει το είδος του. Τέλος πάντων, ας μην προσθέσω και το ζήτημα της …ευγονικής δίπλα σ’ εκείνο της αυτοδικίας…

Δεν είχα ιδέα γι’ αυτά, ούτε να πω την αληθεια μπορούσα να φανταστώ ότι υπάρχει τέτοιου είδους άνθρωπος. Αλίμονο στη δύστυχη την κόρη του, η κεντρική ιδέα πάντως δεν αλλάζει.
Η αίσθηση που είχα ανέκαθεν από χαροκαμμένους ανθρώπους που δεν αντιμετωπίζουν τη συμφορά “μόνοι με τον πόνο τους”, χωρίς εκδικητικότες [κατανοητό σαν στάση] αλλά θέλουν ντε και καλά να αποδοθεί δικαιοσύνη, και αυτό …μέσω του κράτους, ήταν και είναι πολύ περίεργη, με την κακή έννοια.