Εμένα συμπαθής μου είναι [για πολιτικός ανήρ], όπως μου ήταν και ο Αντετοκούμπο πριν αρχίσει να διαφημίζει την Πρωτέργεια και το πόσο άσχημα του φερθήκαμε εμείς οι ρατσιστές στο Ellada – με φόντο το “αντιρατσιστικό” Black Lives Matter.
Και όντως είναι πρόοδος.
Αλλά θέλω και ο με αντίθετη άποψη να μπορεί να κάνει την πλάκα του, και άμα είναι καλή να μπορώ να γελάω κιόλας. Όλες ανεξαιρέτως οι φυλές της Γης έκαναν πλάκα η μια στην άλλη από καταβολής τους – η υπερευαισθησία και η υστερία των τελευταίων δεκαετιών είναι εκ του πονηρού.
Αυτό που συμβαίνει στο Αμέρικα με το white supremacy είναι στον ίδιο “παρανομαστή” με το trust the Science, την πανδημία και το climate change.
Η περί systemic racism παπαρολογία “συστηματοποιήθηκε” με το που εκλέχθηκε ο πρώτος …Aφροαμερικανός πρόεδρος. Με 53% των ψήφων και με τους Αφροαμερικανούς να αποτελούν το 13% του πληθυσμού.

Όντως. Και, σε απόλυτο κοντράστ με το Θεό, ο ηλ. υπολογιστής “μπορεί να κάνει τα πάντα”, γιατί στην πραγματικότητα δεν μπορεί να κάνει τίποτα.

Εννοείται. Η ανθρώπινη φύση κινείται κάπου μεταξύ αυτής του ζώου – που περιλαμβάνει περιορισμένο ρεπερτόριο συμπεριφορών – κι εκείνης του ηλεκτρονικού υπολογιστή που μπορείς να τον βάλεις να κάνει τα πάντα. Το θεϊκό στοιχείο δεν το υπολογίζω γιατί φαίνεται να έχει χαθεί από καιρό.

…Παίζει ρόλο σ’ αυτό και η ηλικία. Εννοείται ότι πολύς κόσμος ψάχνεται μέχρι κάποια στιγμή, όχι μόνο στα ερωτικά αλλά και σε ένα σωρό άλλα. Εκεί ακριβώς εστιάζεται το κόλπο, δίνοντας “επαναστατική” χροιά στην ομοφυλοφυλοφιλία και άλλες “αντισυστημικές” δραστηριότητες.
Μην ξεχνάς ότι όταν ήσουν εσύ 20, το έργο της προπαγάνδας ήταν λίαν προχωρημένο : όχι τυχαία ίσως, συνδυάζοντάς το με την εξέλιξη της ποπ κουλτούρας της ιδίας περιόδου, στα early ’70s οι “ψυχίατροι” αφαίρεσαν την ομοφυλοφιλία από τις διαταραχές όπου “ανήκε” μέχρι τότε. Η απόφασή τους ήταν, εννοείται, εξ ίσου “επιστημονική” [βλ. τελείως πολιτική] με την κατ’ αρχήν ένταξή της σ’ αυτές.
Σήμερα αναμένω τη στιγμή της αφαίρεσης από το τρέχον DSM [εγχειρίδιο των …διαταραχών] της gender dysphoria, ώστε το πράγμα να πάρει και εκεί το δρόμο του.
Το ότι ο ρομαντικός έρωτας και τα κηρύγματα περί γάμου είναι επίσης σε ένα βαθμό θέμα προπαγάνδας, είναι σίγουρο. Αλλά οι ομοφυλόφιλοι, και δεν το λέω μόνο λόγω προσωπικής μου “εμμονής” με τη γυναίκα, ήταν πάντα μια [σεβαστή όπως όλες, αλλά …de facto] μειονότητα. Ακόμα περισσότερο οι transgenders, το full ιδεολογικοποιημένο “κίνημα” των οποίων, από Αμερική μεριά εκπορευόμενο, προόρισται ν’ αποτελέσει μάστιγα.

Συμφωνώ κι επαυξάνω. Από την άλλη όμως η προπαγάνδα δεν μπορεί να έχει αποτέλεσμα χωρίς να πατάει σε πραγματική βάση έστω και σαθρή. Δεν μπορείς να κάνεις μια γάτα να γαβγίζει no matter what. Περί τα είκοσι που ήμουνα ολίγον μπάνικο παιδάκι έπαθα κοινωνικό σοκ διαπιστώνοντας ότι μου την έπεφταν όχι μόνο σεσημασμένοι κωλομπαράδες, αλλά εμμέσως πλην σαφώς και άτομα υπεράνω υποψίας και μάλιστα φίλοι μου. Κάπου κατέληξα στο συμπέρασμα ότι το κόλλημά μου αποκλειστικά με τις γυναίκες ήταν από στατιστικής απόψεως περίπου ανωμαλία. Που κι αυτές δηλαδή δεν θέλουν πολύ για να το ρίξουν στο λεσβιασμό. Εξ ου και η μυθολογία του ρομαντικού έρωτα με την οποία μας βομβάρδιζε το προηγούμενο (χριστιανικό) κατεστημένο για αιώνες ολόκληρους, για να μην παρασυρθούμε στον κακό το δρόμο και ξεχάσουμε το αυξάνεσθε και πληθύνεσθε. Το καλύτερο μου το είπε τις προάλλες μια μαθητριούλα με αφορμή συζήτηση του τύπου o tempora o mores: όλες οι εποχές είναι σκατά.

Και βέβαια, χάρη ακριβώς σ’ αυτήν την προπαγάνδα, τεράστιο ποσοστό πληθυσμού σε σύγκριση με πριν, είναι πια, ή δηλώνει, ομοφυλόφιλο.
Ο ρόλος της προπαγάνδας [απ’ τον “πολιτισμό” αρχής γενομένης] είναι πιο καταλυτικός απ’ την πληθυσμιακή αύξηση.
Στην ίδια προπαγανδιστική ατζέντα άλλωστε είναι ενταγμένη προ πολλού η “ανάγκη” για δική μας …απομείωση [γυναίκες και careering, my body my choice κτλ κτλ]

Καλά με βάση την αμερικανική προπαγάνδα που τρώμε στη μάπα τα τελευταία χρόνια ο μισός πληθυσμός πρέπει να είναι ομοφυλόφιλος. Anyway με τους ρυθμούς που αυξάνονται οι αφρικανοί και οι μεσανατολίτες (μουσουλμάνοι ως επί το πλείστον) είναι μοιραίο κάποια στιγμή να επικρατήσουν.

Δεν το έχω προσέξει, ίσως γιατί κυκλοφορώ πολύ λιγότερο. Αυτό που έχω προσέξει είναι η προώθηση του αφρικανικού προτύπου ποικιλοτρόπως, αρχής γενομένης απ’ τις διαφημίσεις, και σε βαθμό τελείως απάδοντα της αρχής της εκπροσώπησης για την οποία κόπτονται οι liberals. Εκτός και αν η ισχύουσα πληθυσμιακή μας σύνθεση δικαιολογεί de facto παρείσφρηση ενός Αφρικανού ανά 3-4 άτομα.
Το όλο ζήτημα με την προώθηση των Αφρικανών ως εργαλείου για την αναθεώρηση / ανασκευή / καταστροφή του πολιτισμού του “λευκού διαβόλου” με έχει απασχολήσει όπως ξέρεις, από πολύ παλιά [ολόκληρο …δίσκο έχω κυκλοφορήσει πάνω σ’ αυτό το θέμα προ δωδεκαετίας]. Και φυσικά το πράγμα ξεκινάει όπως παντού, από την τέχνη. Τη μουσική ιδίως.
Εννοείται ότι οι τελευταίοι που μπορούν να κατηγορηθούν γι’ αυτό είναι οι ίδιοι οι Αφρικανοί, θύματα εξαπάτησης των πιο αισχρών απόγονων των αποικιοκρατών – συνεχιστών του έργου εκείνων με liberal προσωπείο. Και φυσικά η μουσική τους, την οποία αγαπώ και με την οποία έχω καμπόσο ασχοληθεί – έγραψα το πρώτο μου “μπλουζ” στα 14. Η οποία μουσική υπήρξε μεν βασικά δική τους, όχι όμως και αποκλειστικά, στον βαθμό που ήθελαν οι πρώτοι καθαρογράφοι …Λευκοί κατά κανόνα, αλλά και πρωτοπόροι της γενικευμένης καταφοράς εναντίον της φυλής τους σήμερα.