Συμφωνώ, είναι λίγο σαν τους τύπους που σε βρίζουν από την ασφάλεια της απόστασης που προσφέρει το αυτοκίνητο, τους χωρισμούς από τηλεφώνου ή τους πολέμους μέσω υπολογιστών. Το πρόβλημα για μένα δεν είναι τόσο το άμεσο confrontation, όσο το γεγονός ότι ο “προσβεβλημένος” μπορεί σε πολλές περιπτώσεις να σου στερήσει πράγματα που δυστυχώς χρειάζεσαι ως υλικός άνθρωπος. Και για να επιστρέψω στο θέμα των μεταναστών, κανένας από αυτούς που εκμεταλλεύτηκαν μια τέτοια δυνατότητα στη δική μου περίπτωση δεν έτυχε ποτέ να είναι ξένος. Αυτονόητο ίσως – βασικά όχι και τόσο – hard fact δε.

Ότι την έχουν τη γοητεία τους την έχουν. Κάποια στιγμή βέβαια προκαλείται ένα είδος συνωστισμού αναμνήσεων, ιδίως με τα βιβλία, καθότι παρελαύνουν από μπροστά σου items όλων των εποχών, από παιδικά μέχρι this year’s stuff. Αυτό σημαίνει μια ιλιγγιώδη εναλλαγή εαυτών, καθώς με το καθένα που βλέπεις διακτινίζεσαι στο χωροχρόνο στον οποίο το διάβασες …για κάτι δευτερόλεπτα μέχρι το επόμενο. Πέρα από τη ζαλιστική παράμετρο το πράγμα μπορεί να γίνει καμιά φορά οδυνηρό (where have all the good times gone, ματαιότης ματαιτήτων κτλ. κτλ.). Κατά βάσιν πάντως είναι ευχάριστο.
Ως προς τη δημοσίευση των απόψεων, προσωπικά έχω πάρει απόφαση ότι είναι ένα πρόβλημα με το οποίο θα συνεχίσω να ζω όπως ζούσα πάντα – το “κλασικό” συναίσθημα να λες κάτι, για σένα αυτονόητο, και να αντιμετωπίζεις ξαφνικά από “απλή” έκπληξη μέχρι κανονική υστερία.
Αλλά στην αληθινή ζωή μπορείς πιο εύκολα να “διασκεδάσεις” μια αρνητική εντύπωση. Άσε που δια ζώσης οι εκφράσεις είναι σίγουρα πιο μετρημένες – θεωρώ δεδομένο ότι κύρια αιτία για την εκτράχυνση των επικοινωνιακών ηθών in real life είναι η τζάμπα μαγκιά που πυροδοτεί η διαδικτυακή ανωνυμία / απόσταση.
Το διαδίκτυο είναι απλός πολλαπλασιαστής έντασης, αρνητικής κυρίως.

Το ξεπακετάρισμα και η τακτοποίηση έχουν πάντως τη γοητεία τους. Η ανατακτοποίση αγαπημένων πραγμάτων αποτελεί για μένα την κύρια μέθοδο “υπερβατικού διαλογισμού” – τουτέστιν της απόλυτης απόσπασης από το “εγώ” και τις ανησυχίες του. Thanks for your kind words, αλλά συνεχίζω να θεωρώ τη δημοσιοποίηση των απόψεών μου πραγματικό πρόβλημα – στην “αληθινή” ζωή μάλιστα περισσότερο από τη διαδικτυακή. Μη σου πω κιόλας ότι το ίντερνετ μου έδωσε τη δυνατότητα να κάνω ένα σωρό πράγματα που το άμεσο κοινωνικό περιβάλλον μου απέκλειε. Φαντάζομαι βέβαια ότι το ίδιο θα λένε και όσοι το χρησιμοποιούν πρωτίστως για να βριστούν και να γαμηθούν με αγνώστους. Live and let live.

…Ως προς το section του comment “δεν υπάρχει περίπτωση να μην παρεξηγηθούν … κανένα νόημα δημοσίευσης” που είχε μείνει έξω από την εσπευσμένη, όπως ό,τι κάνω αυτό τον καιρό απάντησή μου (ακόμα και τα κομμάτια που γράφω είναι κυρίως …work songs τα οποία μουρμουράω ξεπακετάροντας και τακτοποιώντας) : οι άνθρωποι, κομματισμένοι ή μη, που έχουν την τάση να παρεξηγούν διάφορα, δεν θα έπρεπε να μας ενδιαφέρουν περισσότερο από τους αλγόριθμους, δηλ. καθόλου. Οι ίδιοι οι αλγόριθμοι εκπονούνται από “αναβαθμισμένες” βερσιόν των παραπάνω (= ignorant idiots με τεχνικές δεξιότητες).
Σε οποιαδήποτε περίπτωση θεωρώ κάθε φράση σου πολύτιμη, ασχέτως του αν διαφωνώ (σπανίως) ή συμφωνώ μ’ αυτήν.

Συμφωνώ ως προς τον αγροτικό παράδεισο. Όμως, πέρα από τις …κοσμοπολίτικες διαθέσεις των ούγκανων, η απροθυμία του ίδιου του ελληνικού κράτους φαίνεται από τη στοργική συμπεριφορά του στους γηγενείς αγρότες, in unison with its masters’ voice.

Την κατανόησή σας για αργοπορημένες απαντήσεις, καθότι …είμαστε ακόμα στα μισά του δρόμου με τις κούτες.
Όντως μια ολόκληρη γενιά Εβραίων αποκόμισε (αναμφισβήτητα) οφέλη εκ της θυσίας της προηγούμενης – δεν σημαίνει αυτό βεβαίως και ότι θα έπρεπε να στήσουνε άγαλμα στον Φύρερ. Φυσικά δεν υπονοείς καν κάτι τέτοιο, κάποιος κακόβουλος όμως, χαμηλού IQ αναγνώστης θα μπορούσε να το ξεφουρνίσει ως “συμπέρασμα”.
Κάτι παρόμοιο σε μικρότερη κλίμακα και για τους Τσίμπριους : έχω οικεία μου πρόσωπα, μικρά παιδιά το ’74, που κουβαλάνε ακόμα το “τραύμα” της απώλειας – fact.
Ως προς το πρόβλημα της μετανάστευσης, δεν νομίζω ότι είναι τόσο περίπλοκο, ούτε στην ανάλυση * ούτε στην αντιμετώπισή του. Η οποία αντιμετώπιση, πέρα από τα απαραίτητα, αμέσου δράσεως, αστυνομικά μέτρα, θα πρέπει να συνίσταται σε σοβαρή βοήθεια προς τις “ανατυσσόμενες” χώρες, μέσω επενδύσεων κλπ. πος αναβάθμισή τους (συμφωνώ με τα περί αποικιοκρατίας. Ο …Μαρξ συμφωνεί επίσης – βλ. άποψη περί Ινδίας, ‘Η Αποικιοκρατία Στην Ασία’, Εκδόσεις Άγρα).
Η αντιμετώπιση της μετανάστευσης περνάει επίσης από την απομυθοποίηση του αφηγήματος των open borders και της γλοιώδους “ανθρωπιστικής ευαισθησίας” με την οποία το διαφημίζουν οι κυνικότεροι άνθρωποι στον πλανήτη.

* …η άποψή μου γι’ αυτό, πριν ακόμα απ’ την “έκρηξη” του ’15, είναι ότι οφείλεται στο “πλησίασμα” των πολιτισμών μέσω της καλής μας τεχνολογίας, σε μια διαδικασία δύσκολα αντιστρέψιμη, βλ. κείμενο του ’19 στο blog “Η ΑΡΧΗ ΤΩΝ ΣΥΓΚΟΙΝΩΝΟΥΝΤΩΝ ΔΟΧΕΙΩΝ, https://oannes.gr/%ce%b7-%ce%b1%cf%81%cf%87%ce%b7-%cf%84%cf%89%ce%bd-%cf%83%cf%85%ce%b3%ce%ba%ce%bf%ce%b9%ce%bd%cf%89%ce%bd%ce%bf%cf%85%cf%84%cf%89%ce%bd-%ce%b4%ce%bf%cf%87%ce%b5%ce%b9%cf%89%ce%bd-%cf%80%ce%bb%ce%b7/ το οποίο αποτελεί απόηχο παλαιότερων στον ΗΧΟ.

Είμαι σίγουρος ότι αν μπορούσαν οι εβραίοι να γυρίσουν το χρόνο πίσω και να ξαναγράψουν την ιστορία – πώς ακριβώς άραγε? – δεν θα το έκαναν. Το ίδιο και οι Κύπριοι που έκαναν την τύχη τους από τότε που χώρισαν τα τσανάκια τους με τους Τούρκους.

Από κάποιες απόψεις ευτυχώς – τόσο για τους ίδιους τους εβραίους που μετατράπηκαν σε ιερές αγελάδες μεταπολεμικά, όσο και για τον υπόλοιπο κόσμο, αφού μια συνεργασία με τους εβραίους θα του εξασφάλιζε πιθανότατα την αποκλειστικότητα της ατομικής βόμβας. Η παγκόσμια ιστορία είναι υποτίθεται το παγκόσμιο δικαστήριο, αλλά στην πραγματικότητα καλό και κακό βρίσκονται μόνο in the eye of the beholder. Ή μάλλον το κακό βρίσκεται πίσω και από το καλό και από το.. χειρότερο.

Γενικά ναι. Όσο για το επίτευγμα της μετατροπής μιας εξαθλιωμένης Γερμανίας σε υπερδύναμη, σε ελάχιστο διάστημα, αυτό αγνοείται “εύλογα” απ’ τους ιστορικούς. Καθότι τίποτα καλό δεν θα μπορούσε ποτέ να έχει πηγάσει από έναν …literally Hitler.
Μέρος βεβαίως της εσωτερικής πολιτικής ήταν και η εβραιοφαγία του – όχι ότι την επινόησε ο ίδιος, αλλά κατάφερε να ταυτιστεί μ’ αυτήν εις τον αιώνα τον άπαντα.

Σε ζητήματα εσωτερικής πολιτικής ο Χίτλερ υπήρξε γενικά πολύ ανοιχτόμυαλος και πρακτικός – εξωτερικής πολιτικής όχι και τόσο. Τελικά τον έφαγαν κι αυτόν τα κολλήματά του.