I know. Γιαυτό και όταν με πιάνουν οι κακίες μου – καθημερινά δηλαδή – το σύνθημά μου είναι “μήπως θα έπρεπε κιόλας να τους πω ευχαριστώ!!??”😠

Και για να πω το κρίμα μου, δε λυπάμαι κανέναν απολύτως μέσα σ’ αυτή τη χώρα – βόθρο του Big Brother, του ΟΠΕΚΕΠΕ και του …Βαλαντσιούνα(ς).
Εμεις τι φταίμε το θέμα είναι. Οι “παρίες” της υποθέσεως.

Neither do I.

Νομίζω ότι καταλβαίνω τι εννοείς, γι’ αυτό άλλωστε κι εγώ τον λυπήθηκα …για κάποια δευτερόλεπτα.
Απλώς, αν είναι να πηγαίνει η ζωή μας στράφι για το “πρόβλημα” ενός αξιοθρήνητου, ας πάει να γαμηθεί ο ίδιος άμα λάχει.
Τον Άδωνι απ’ την άλλη δεν τον λυπάμαι στο ελάχιστο.

Truth be told κι εγώ τον λυπήθηκα, όχι τόσο για τη σχετική ανορθογραφία του όσο για τον γραφικό του χαρακτήρα. Στα πλαίσια του βιοπορισμού μου έχω συναντήσει χιλιάδες περιπτώσεις, από την πιο αυτάρεσκη ωραιοπάθεια έως την πιο σταρχιδική τσαπατσουλιά. Εδώ υπάρχει μια ιδιαίτερη.. μιζέρια. Μπορώ να γίνω και πιο συγκεκριμένος, αλλά χέστο καλύτερα.

(Εννοείται ότι δεν έβαλα εγώ τις υπογραμμίσεις, το πήρα “έτοιμο” απ’ το Twitter 🙂)
Αφού κάποια στιγμή, με τη συνεπικουρία της Μαρίνας, άρχισα να τον λυπάμαι. Για να συνειδητοποιήσω ξανά, μια στιγμή μετά, “τη ζημιά που κάνουν οι γυναίκες σ’ αυτόν κόσμο” με την πονοψυχία τους.
Την ώρα που αυτός ο κρετίνος σουφρώνει τα χειλάκια, κοιτάει ολόγυρα με ύφος “καμαρώστε με” και κάνει αυτούς τους ηλίθιους μορφασμούς, κρατάει την τύχη μας στα χέρια του.
Ο Άδωνις είναι επίσης ημι-αγράμματος. Και είναι και ιστορικός άμα λάχει.
Πολύς κόσμος δε συνειδητοποεί, ακόμα και όταν αντιλαμβάνεται το επίπεδο της αγραμματοσύνης αυτών των ανθρώπων, και άλλων * ότι αυτή συνάδει με σειρά “θεμάτων” (πνευματική ανεπάρκεια, τσαπατσουλιά, ανευθυνότητα, απουσία αυτοκριτκής/αυταρέσκεια, etc etc) που καθιστούν τα άτομα de facto ακατάλληλα για ηγετικές θέσεις.

* μη ξεχνάμε ότι προέρχομαι από το χώρο της …μουσικής δημοσιογραφίας, όπου η αγραμματοσύνη κοντράρει στα ίσια με την κωφότητα, ιδίως μεταξύ των “αναγνωρίσιμων” του χώρου (ονόματα δε λέμε υπολήψεις δε θίγουμε – κάποια άλλη φορά ίσως 😇)