Οι αναλογίες είναι 100% ακριβείς, κατά την άποψή μου πάντα!

Όσον αφορά πάντως το περιβόητο κείμενο του Κονδύλη, προσωπικά είμαι βέβαιος ότι στην Τουρκία το έχουν μελετήσει πολύ προσεκτικότερα – σε πρόσφατες δηλώσεις του Ερτογάν σχεδόν διέκρινα στοιχεία της χαρακτηριστικής του φρασεολογίας – από τους δικούς μας κουφιοκέφαλους. Προφανώς το είχε προβλέψει και ο ίδιος και μάλιστα θα πρέπει το εύρισκε ειρωνικά διασκεδαστικό. Κάτι σαν το ανάλογο κείμενο του αγαπημένου του Μακιαβέλι που τυπικά μεν απευθυνόταν σε συμπατριώτες του ηγεμόνες – οι οποίοι παρεμπιπτόντως του φέρθηκαν σκαιότατα – στην πραγματικότητα όμως μπορούσε να εκμεταλλευθεί ο καθένας. Ή σαν ορισμένες θεωρίες “ψεκασμένων” συνωμοσιολόγων, τις οποίες περισσότερο από κάθε άλλον φαίνεται να παίρνουν στα σοβαρά εκείνοι ακριβώς που αποτελούν τον υποτιθέμενο στόχο.

Το χοντραίνεις… 😊
Από την άλλη ούτε για πλάκα δεν θυμάμαι να ανησυχώ τόσο με τον ΓΑΠ, ούτε, εννοείται, να τον αντιπαθώ όπως αυτόν εδώ.
Και δεν είναι μόνο αυτός. Είναι ένας προς έναν, κυβέρνηση μιασμάτων. Γεωργιάδης, Πιερρακάκης [ο “με το νακ στη νεολαία”], Πλεύρης, Βορίδης, Θεοδωρικάκος, Κεραμέως, …Σκέρτσος, Γεραπετρίτης, Σκρέκας, Σταϊκούρας, σαν να τρως το ένα χαστούκι μετά το άλλο.

Το μόνο που θα μπορούσα ίσως να προσθέσω στα παραπάνω, είναι ο ρόλος που πρέπει να έπαιξαν οι “κυρώσεις” των δυτικών δυνάμεων στη Ρωσία. Κάπου φαντάζομαι τους Τούρκους ιθύνοντες να γελάνε μεταξύ τους και να λένε “δηλαδή το καλύτερο που μπορείτε να κάνετε όταν αισθάνεστε ότι απειλείστε είναι.. χαρακίρι?”. Για το Μητσοτάκη παρεμπιπτόντως τελευταία κλίνω προς την οριστική αποτίμησή του ως ηλίθιου, σε σημείο που η σύγκρισή του με τον ΓΑΠ σχεδόν δικαιώνει το χαρακτηρισμό του τελευταίου ως τεράστιου στοχαστή..

…Του οποίου την “προτροπή” για ξαφνικό και αποφασιστικό πλήγμα σκέφτομαι όλο και πιο πολύ εσχάτως, ακούγοντας ότι οι κωλότουρκοι διαδίδουν ότι “η Ελλάδα ετοιμάζεται να τους επιτεθεί”. Πράγμα που δεν μπορεί παρά να σημαίνει ότι ετοιμάζονται να επιτεθούν αυτοί.
Από την άλλη μου φαίνεται εξαιρετικά απίθανο, εγώ [“ποιός; εγώ!” – Πάριος] να γνωρίζω το βιβλίο “Στρατηγικό Βάθος” του Νταβούτογλου πριν εκδοθεί στα ελληνικά [χάρη σε εκτενή αποσπάσματά του στο βιβλίο του Μάζη “Η Γεωπολιτκή της Μέσης Ανατολής και η Τουρκία” των middle-late ’00s] και οι Τούρκοι αναλυτές να αγνοούν τις απόψεις του Κονδύλη.
Που σημαίνει ότι θα μπορούσαν κάποιοι από αυτούς να κραδαίνουν αυτές σαν επιχείρημα, κάνοντας ότι αγνοούν τι είδους πουστάκια έχουμε για κυβέρνηση.
Την ένταξη στο ΝΑΤΟ των ηλίθιων Σκανδιναβών μπορεί κάλλιστα να την αποκρούουν κάνοντας εκδούλευση στους Ρώσους, ή …εναλλακτικά παρουσιάζοντάς τους την σαν τέτοια, αν δεν καταφέρουν να καρπωθούν κάποια ανταλλάγματα, …κάποια νησιά, ας πούμε.
Πέρα από τα ευκόλως εννούμενα [πετρέλαια, φυσικά αέρια κλπ.] τα νησιά τα “χρειάζονται”, πιστεύω, σε επίπεδο obsession. Αληθινής, αλλά και Ιδιαίτερα αξιοποιήσιμης από επικοινωνιακής απόψεως.