Ώρες ώρες δεν ξέρω αν τα πιστεύουν αυτά που λένε ή απλώς πάνε να κερδίσουν χρόνο με τα ψέματα. Anyway, όπως έλεγε και ο Νίτσε προτού τρελαθεί για τα καλά, η διαφορά του υγιούς από τον άρρωστο δεν είναι ότι ο πρώτος δεν αρρωσταίνει ποτέ, αλλά ότι τείνει να επιλέγει το φάρμακο που τον γιατρεύει, την ώρα που ο δεύτερος δείχνει προτίμηση στο φάρμακο που τον σκοτώνει.

Υποθέτω και εδώ ακολουθούν κατά πόδας τον Θείο απ’ την Αμερική. Η απόφαση της Federal Reserve Bank είναι να ανεβάζει τα επιτόκια με σκοπό την πρόκληση ύφεσης – πτώση του πληθωρισμού. Η τακτική, κατά ομολογία του προέδρου της, Jerome Powell, θα προκαλέσει καταβαράρθρωση των αγορών, με αποτέλεσμα οι άνθρωποι να αισθάνονται φτωχότεροι, να ξοδεύουν λιγότερα, ergo μείωση πληθωρισμού. Ο Πρόεδρος παρουσιάζεται επίσης παγερά αδιάφορος για τη συνακόλουθη αύξηση της ανεργίας, ως εξαιρετικά επώδυνη [όχι γι’ αυτόν] παρενέργεια μιας διαδικασίας που πρέπει απαρέγκλιτα να ακολουθηθεί μέχρι τέλους.

Εντωμεταξύ κάποιος πρέπει να επισημάνει κανά δυο πραγματάκια για τον περίφημο πληθωρισμό, γιατί διαβάζω διάφορες “οικονομικές αναλύσεις” και δεν ξέρω αν πρέπει να γελάσω ή να κλάψω. Εδώ δεν έχουμε να κάνουμε με κάποιον “φυσιολογικό” πληθωρισμό, στον οποίο οι αυξήσεις των τιμών συνοδεύονται από αυξήσεις των επιτοκίων και των μισθών, κάτι που συνέβαινε καθόλη τη διάρκεια της αναπτυξιακής μεταπολεμικής περιόδου μέχρι και το 2010 (τέτοια συνεχίζει να είναι σε μεγάλο βαθμό και η περίπτωση της Τουρκίας). Εδώ μιλάμε για στασιμοπληθωρισμό, “ανεξήγητο” δηλαδή πληθωρισμό που δε συνοδεύεται από αντίστοιχη ανάπτυξη των οικονομικών μεγεθών. Στην πραγματικότητα δεν πρόκειται καν για στασιμοπληθωρισμό (σαν κι αυτόν για παράδειγμα που συνέβη στη δεκαετία του 70 κατά τη διάρκεια της πετρελαϊκής κρίσης) αλλά για.. υφεσοπληθωρισμό. Το γεγονός ότι παρόμοια ορολογία δεν υπάρχει στο λεξιλόγιο των οικονομικών, δηλώνει απλά ότι το φαινόμενο είναι πρωτοφανές εις τα παγκόσμια χρονικά και οφείλεται στις εξίσου πρωτοφανείς απόπειρες μαζικής αυτοκτονίας του δυτικού πολιτισμού στο σύνολό του με θλιβερό πρωταγωνιστή την Ευρώπη.

Δεν το παρακολούθησα, δεδομένου ότι δεν έχω επαφή με το twitter, οπότε ό,τι γνωρίζω είναι από σένα και η εξήγησή σου ακούγεται λογική. Υπόψιν πάντως ότι για ΟΛΕΣ ΑΝΕΞΑΙΡΕΤΩΣ τις δυτικές εταιρίες προϊόντων πολυτελείας οιασδήποτε μορφής η Ασία και κατά προτεραιότητα η Κίνα είναι ο κύριος με τάση προς μοναδικός αγοραστής τους εδώ και αρκετά χρόνια. Η Κίνα επομένως δεν είναι απλώς ο φτηνός παραγωγός που θα μπορούσαν άμα λάχει να τον αλλάξουν, είναι συγχρόνως και ο βασικός καταναλωτής. Εν ολίγοις η Κίνα προμηθεύει τις χρεωκοπημένες δυτικές αγορές με “κινέζικα” πρώτης ανάγκης και με τα λεφτά που βγάζει αγοράζει σωρηδόν δυτικά προϊόντα πολυτελείας. Το ποιος από τους δυο έχει μεγαλύτερη ανάγκη τον άλλον δε χρειάζεται πιστεύω ιδιαίτερα σχόλια.

…Πιθανώς η απάντηση βρίσκεται εδω https://www.cnbc.com/2022/10/10/musk-says-beijing-doesnt-want-him-to-sell-starlink-in-china-ft-report.html
και αφορά στην περίπτωση του Starlink και τη δυσαρέσκεια των Κινέζων για την πώλησή του εκ μέρους του EM στην Ουκρανία, συνοδευόμενη από απαίτησή τους να μην το πουλήσει στην Κίνα.

Εντωμεταξύ αυτό το παράπλευρο σίριαλ μετάξύ Elon Musk και Κινέζων τί σου λέει; την προηγούμενη βδομάδα κάνει ο κυρμαλάκας τις “φιλορωσικές” δηλώσεις του …τσούουπ, βγαίνει ο σχιστομάτης “παράγοντας” και απειλεί σε στιλ “ο EM έχει παρα-αφήσει ελεύθερο τον εαυτό του να μιλάει και πιστεύει υπερβολικά στην ελευθερία του λόγου και στις ΗΠΑ και …he will be taught a lesson”. Δυο μέρες μετά ξαναβγαίνει ο κυρμαλάκας και λέει ότι η Ταϊβάν πρέπει να περάσει στον έλεγχο της Κίνας και …αυτή τη φορά βγαίνει ο Κινέζος πρέσβης στα UN και τον εξαίρει!
Δηλ. το μόνο λογικό “συμπέρασμα” που μπορεί να βγάλει κάποιος, εκ του προχείρου και ψυχαναγκαστικώ τω τρόπω, είναι ότι με τις απειλές …ήθελαν να του εκμαιεύσουν τα περί Ταϊβάν [“ξέχασες κάτι φιλαράκο”]. Πιάσ’τ’αυγό και κούρευτο.
Να υποθέσω ότι υπάρχουν κάποιου είδους κρίσιμες επιχειρηματικές δοσοληψίες και ότι η απειλή ήταν ένα έμμεσο μήνυμα που στην πραγματικότητα αφορούσε σε αυτές; αλλά γιατί να μη τα συζητήσουν κατ’ ιδίαν αντί να εκτοξεύουν ηλίθιες απειλές μέσω Τwitter; ξαναπιάσ’τ’αυγό και ξανακούρευτο.

Το αυτό ελπίζω κι εγώ!!

Αρκετά εφιαλτική σκέψη, αλλα νομίζω ότι διασκεδάζεται εκ του ότι το πατροπαράδοτο πρόβλημα μεταξύ των δύο “φιλικών” [εμένα μου λες;] χωρών, Τουρκίας – Ρωσίας, είναι ακριβώς το παρών που θέλει να δώσει η Ρωσία στη Μεσόγειο. Τώρα, προκειμένου ο κωλότουρκος να ξεφορτωθεί εμάς, να βάλει χειρότερο μπελά στο σβέρκο του; δύσκολο μου φαίνεται.

Καθώς κοιτούσα εντωμεταξύ αφηρημένα στο χάρτη την ευρύτερη περιοχή της Ουκρανίας, μου ήρθε ξαφνικά μια ιδέα που μου έφερε κρύο ιδρώτα. Η Ρωσία επιδίωκε ανέκαθεν μια έξοδο στη Μεσόγειο και η προσάρτηση της Ουκρανίας αποτελεί – μεταξύ άλλων – το πρώτο βήμα προς αυτή την κατεύθυνση. Το δεύτερο είναι ο έλεγχος των στενών – κανένα πρόβλημα ως εδώ αφού ανήκουν στη φιλική Τουρκία – και το τρίτο η διέλευση από το Αιγαίο που ανήκει ως γνωστόν σε χώρα.. εχθρική. Μήπως η αρειμάνια εσχάτως ρητορεία του Ερτογάν δεν οφείλεται στο υποτιθέμενο άγχος του για τις εκλογές και στην αιώνια κατάρρευση της τουρκικής οικονομίας, αλλά σε κάποια μίνι “Συμφωνία της Γιάλτας” μεταξύ αυτού και του Πούτιν για.. συνεκμετάλλευση του Αιγαίου?

Θα έλεγα …απελπίσου, εγώ εν πάση περιπτώσει είμαι σίγουρος ότι αυτό υπάρχει. Όχι σε στιλ “αίροντος την αμαρτίαν του κόσμου” αλλά διαισθητικής συμπόρευσης με το “κοσμικό γίγνεσθαι”. Θα ανεβάσω κάποια στγμή το τελευταίο κομμάτι που ηχογράφησα, προ κορωνοϊού, το οποίο διέπεται από το προαίσθημα ενός επερχόμενου “κοσμικού κακού”.
Έκτοτε δεν μου έχει έρθει διάθεση να ηχογραφήσω ούτε για ένα δευτερόλεπτο – μακάρι να ήμουν εξ ίσου χαλαρός και στον “συνθετικό” τομέα, όπου η κατάσταση είναι τρικυμία εν κρανίω επί μονίμου βάσεως. 😓 Υποθέτω είναι η πρώτη γραμμή αμύνης μου στα τεκταινόμενα.

Τι να πω, ελπίζω να επρόκειτο για σύμπτωση, γιατί παραήταν δυσάρεστο και δεν έχω καμία διάθεση να αίρω προκαταβολικά τας αμαρτίας του κόσμου. Ένα επίμονο αίσθημα φόβου πάντως με κυνηγούσε πέρυσι τέτοια εποχή και καθόλη τη διάρκεια του χειμώνα παρά τις επίσημες διαβεβαιώσεις για επιστροφή στην κανονικότητα. Μετά την εισβολή στην Ουκρανία υποχώρησε κάπως, για να δώσει τη θέση του σε μια παρακμιακή διάθεση του τύπου.. “μια ζωή την έχουμε”😉

Φαινεται [καθαρά] να πρόκειται για περίπτωση διαισθητικής συλλήψεως της φόρας των πραγμάτων, του λεγόμενου momentum.
Μου έχουν τύχει, όχι με το ίδιο θέμα αλλά παρόμοια περιστατικά που, κοιτάζοντάς τα εξ αποστάσεως, παραείναι περίεργα, και πολλά, για να αποτελούν συμπτώσεις.